การได้เห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้นทำให้พีทเหมือนถูกิญญาออกจากตัวหัวใจเต้นแรงขณะที่สายตาของเขาล็อกเป้าไปที่เธอ—พี่นิวผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้โลกของพีทพลิกกลับหัวตอนนี้ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ฝีก้าว เธอดูไม่เปลี่ยนไปมากนักแต่มีบางอย่างในตัวเธอที่เปล่งประกาย เป็พลังบางอย่างที่ดึงดูดทุกสายตาในที่นั้นไม่ใช่แค่ของพีทเพียงผู้เดียว
“พีท?” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและแฝงการหยอกเย้าแบบที่พีทคุ้นเคย
เขานิ่งไปชั่วขณะปากอ้าค้างเล็กน้อย เขารู้สึกได้ถึงสายตาของเพื่อน ๆที่จับจ้องอยู่—เบสกับน้ำกระซิบอะไรบางอย่างกัน ส่วนอันนายืนเงียบสนิทสีหน้าของเธอดูเปลี่ยนไป
“พี่นิวมาทำอะไรที่นี่?” พีทเอ่ยปากพูดออกมาในที่สุดเสียงของเขาดูตื่นใ
เธอเอียงหัวริมฝีปากโค้งเป็รอยยิ้มมุมปาก “ไว้เดี๋ยวอาจจะบอกนะ” เธอพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความลึกลับ“ถ้านายไปดื่มกับฉันต่อที่โต๊ะ”
ทั้งสองลงเอยที่โต๊ะในมุมของร้านห่างจากโซนที่เสียงดัง แสงสลัวในห้องขับเน้นเงาอ่อน ๆ บนใบหน้าของเธอทำให้ทุกเส้นโค้ง ทุกเส้นสายตาของเธอดูโดดเด่น เธอใส่เอวลอยที่โอบรัดตัวเธอในทุกจุดที่พอดีและกางเกงยีนส์ที่เข้ากับเธออย่างสมบูรณ์แบบแต่ไม่ใช่แค่ชุดของเธอ—มันคือความมั่นใจในตัวเธอเอง การเคลื่อนไหว คำพูดและรอยยิ้มของเธอบอกได้ว่าเธอรู้ดีถึงผลกระทบที่เธอมีต่อผู้คนรอบตัว และแน่นอนว่าพีทเองก็ไม่ได้เป็ข้อยกเว้น
เมื่อพีทยื่นเครื่องดื่มให้เธอเธอรับมันไปพร้อมการััปลายนิ้วเบา ๆ กับมือของเขาการัันั้นเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับส่งแรงสั่นะเืผ่านตัวเขาเธอสังเกตเห็นแน่นอน พีทเองก็รู้จากรอยยิ้มเล็ก ๆ และสายตาที่เธอมองมาที่เขา
“แล้วพี่นิวล่ะ มาทำอะไรที่กรุงเทพฯ?” พีทพยายามถามเพื่อให้ตัวเองสงบลง
เธอจิบเครื่องดื่มดวงตายังคงจับจ้องเขา “ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่ หลังเรียนจบ ฉันได้งานเป็แอร์โฮสเตสการเดินทางเหมาะกับฉันดี”
“ฟังดูเข้ากับเธอดีนะ” พีทพูด เสียงดูมั่นคงขึ้นมาบ้าง“เธอเป็คนที่ไม่น่าจะอยู่ที่เดียวได้นาน”
“แล้วนายล่ะ?” เธอถาม พลางโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย กลิ่นหอมบาง ๆที่คุ้นเคยลอยมา ทำให้พีทต้องพยายามโฟกัสให้มากที่สุดกับคำถามของเธอ “ยังตามความฝันเื่อาหารอยู่มั้ย?”
พีทพยักหน้า “ตอนนี้ทำงานเป็ผู้ช่วยเชฟอยู่มันท้าทายมาก แต่ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย”
เธอเอียงศีรษะดวงตาของเธอหยุดอยู่ที่ริมฝีปากพีทชั่วครู่ก่อนจะกลับมามองที่ตาเขา “นายมีความมุ่งมั่นเสมอพี่ชอบเื่นั้นในตัวนาย”
บทสนทนาไหลลื่นเหมือนน้ำแต่ก็มีบางอย่างที่เหมือนพร้อมจะปะทุอยู่เบื้องล่าง บ้างสิ่งบางอย่างที่เราทั้งคู่รู้สึกแต่ไม่ได้พูดออกมาทุกเสียงหัวเราะ ทุกการสบตาเหมือนจะมีความหมายซ่อนอยู่
่หนึ่งเธอเอนตัวเข้าใกล้เขา ปลายนิ้วของเธอไล้ไปตามขอบแก้วของเธอ
“รู้ไหม” เธอพูดเสียงเบาน้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปจนทำให้ฉันขนลุก “บางครั้งพี่ยังคงคิดถึงนายอยู่นะ”
ลำคอของพีทแห้งในทันทีที่ได้ยิน “จริงเหรอ?”
เธอพยักหน้า “ก็นายคือคนแรกของพี่นะ”ริมฝีปากโค้งเป็รอยยิ้มที่ซ่อนความลับ
สมองพีทหยุดทำงานทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นเขาเองก็รู้ว่าเธอจงใจพูดแบบนั้น แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดความร้อนที่แผ่ขึ้นมาบนหน้าได้เสียงหัวเราะของเธอ—อบอุ่น ลึก และเป็ธรรมชาติ—เติมเต็มช่องว่างระหว่างเรา
“นายยังแหย่ง่ายเหมือนเดิมเลยนะ”เธอพูด น้ำเสียงหยอกล้อแต่แฝงความอ่อนโยนอยู่ เธอยื่นมือออกมา ปลายนิ้วเธอแตะเบา ๆที่หลังมือของพีท การัันั้นแ่เบา ที่ทำให้พีทตัวแข็งเหมือนโดนแช่แข็ง
ยิ่งดึกขึ้นบางสิ่งบางอย่างระหว่างทั้งสองยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกการขยับตัวของเธอ ทุกคำพูด ทุกการเสยผมของเธอ มันเหมือนเธอกำลังดึงดูดพีท และเขาก็ไม่สามารถปิดบังได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่บ้างเขาไม่สามารถซ่อนได้เลยว่าเธอมีผลต่อเขามากแค่ไหน
เมื่อร้านเริ่มเงียบลงและพนักงานเริ่มเก็บโต๊ะพีทถึงได้รู้ตัวว่าดึกมากแล้ว โทรศัพท์ของเขาสั่นขึ้นพร้อมข้อความจากอันนา: “เจอกันพรุ่งนี้นะอย่าลืม!” พีทไม่ทันสังเกตเลยว่าเพื่อน ๆ ออกจากร้านไปั้แ่เมื่อไหร่
พี่นิวมองโทรศัพท์ของพีทก่อนจะหันกลับมามองที่เขา รอยยิ้มของเธออ่อนลง
“พี่ควรต้องกลับแล้ว” เธอพูดแม้เธอไม่ได้ขยับตัวลุกออกไปทันที
“เดี๋ยวผมเดินไปส่งพี่ขึ้นแท็กซี่นะ” พีทลุกขึ้น
ด้านนอกร้านฝนหยุดตกแล้วถนนเปียกสะท้อนแสงไฟถนน เธอยืนอยู่ใกล้ตัวพีท ระยะห่างระหว่างทั้งสองช่างเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่อธิบายไม่ได้
เมื่อแท็กซี่มาถึงเธอหันมาหาพีท ดวงตาของเธอค้นหาบางสิ่งในตาของเขา
“อาทิตย์นี้พี่ยุ่งมากเลย แต่ถ้าพี่ว่าง…”เธอหยุดพูด น้ำเสียงของเธอแ่เบาและใกล้ชิดขึ้น “มาเจอกันหน่อยนะ”
“ได้สิ” พีทตอบอย่างไม่ลังเล
เธอขยับเข้ามาใกล้ปลายนิ้วเธอแตะเบา ๆ ที่แขนของเขา
“ราตรีสวัสดิ์ พีท” เธอพูดด้วยน้ำเสียงของเธอที่อ่อนโยนแต่ดูมีบางอย่างซ่อนเร้น
พีทยืนอยู่ตรงนั้นมองตามแท็กซี่ที่ค่อย ๆ ลับสายตา หัวใจเต้นรัว ความคิดสับสนเธอจากไปพร้อมกับกลิ่นหอมที่ยังคงค้างอยู่ในอากาศ
เมื่อพีทกลับถึงห้องของเขาเขาทิ้งตัวลงบนเตียง จ้องมองเพดาน ความหลัง ความสัมพันธ์ และสายตาเธอที่มองเขาทุกอย่างมันมากเกินไป เกินกว่าที่พีทจะเพิกเฉย
นี่ไม่ใช่แค่การกลับมาเจอกันมันอาจจะเป็การเริ่มต้นใหม่
หรือบางที…
อาจเป็โอกาสที่จะเขียนเื่ราวที่ค้างคาให้สมบูรณ์ก็เป็ได้
7K
