ศิษย์หลายคนพูดคำดูถูกมากมายเกี่ยวกับซูเฉินไม่เว้นแม้แต่ผู้าุโหรือแม้แต่ประมุขูเาเองก็ไม่เว้นที่จะพูดคำดูถูกออกมา
แต่อย่างไรก็ตามซูเฉินไม่ได้สนใจคำดูถูกเ่าั้เลยแต่กลับยิ้มออกมาแทน เพราะรางวัลจากระบบได้ส่งมาให้เขาแล้ว
[ ขอแสดงความยินดีกว่าโฮสต์ด้วยที่รับฟางหลิงหยุนเป็ศิษย์สำเร็จกระตุ้นระบบศิษย์ผ็อ่อนแอสำเร็จ ]
[ประสิทธิผลของระบบศิษย์ผู้อ่อนแอ ความเร็วในการบ่มเพาะของศิษย์เพิ่มขึ้นหนึ่งพันเท่า ผลการบ่มเพาะของฝึกส่งคืนให้โฮสต์ หนึ่งหมื่นเท่าโฮสต์สามารถเปิดปิดระดับความเร็วในการบ่มเพาะของศิษย์ได้ตลอดเวลา ]
[ขอแสดงความยินดีด้วยโฮสต์กระตุ้นระบบศิษย์ผู้อ่อนแอสำเร็จครั้งแรกระบบขอมอบรางวัลการฝึกฝนของโฮสต์ขอบเขตปราณเทวะโดยตรง ]
[ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ได้รับศิษย์คนแรกระบบขอมอบรางวัลรัศมีแห่งเทพ สามารถปกปิดกลิ่นอายและระดับความแข็งแกร่งของโฮสต์ได้ทั้งหมดไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นความแข็งแกร่งของโฮสต์ได้ ]
เมื่อได้ยินเสียงจากระบบสะท้อนขึ้นมาในหัวใบหน้าของซูเฉินก็เต็มไปด้วยความดีใจ
ในขณะที่กำลังมีความสุขอยู่นั้นภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ใครเห็นนั้นซูเฉินก็ััถึงพลังฟ้าดินที่แข็งแกร่งพุ่งเข้ามาในร่างกายของตัวเอง
“นี่คือความแข็งแกร่งขอบเขตปราณเทวะหรือ?”
ซูเฉินััถึงความแข็งแกร่งในร่างกายก่อนที่จะยิ้มออกมาที่มุมปากเขาคิดแล้วคิดอีกและไม่ขาดว่าระบบจะมอบรางวัลให้กเขาได้มากมายขนาดนี้แม้แต่การบ่มเพาะขอบเขตปราณเทวะเองก็ตามระบบก็สามารถมอบให้เขาได้อย่างง่ายดาย
ซึ่งขอบเขตการบ่มเพาะของโลกนี้แบ่งออกเป็ขอบเขตหลอมกายา ขอบเขตก่อรากฐาน ขอบเขตก่อลมปราณ ขอบเขตแก่นก่อเกิดขอบเขตแก่นแท้ทองคำ ขอบเขตปราณเทวะ ขอบเขตราชันย์เทวะ ขอบเขตจักรพรรดิ ขอบเขตจักรพรรดิเทวะเป็ต้น
เมื่ออยู่ภายใต้สถานการณ์ทั่วไปในสายตาของคนธรรมดาทั่วไปนั้น ขอบเขตก่อลมปราณเปรียบดังเทพที่ลงมาจาก์แล้วสามารถโบยบินกลางอากาศได้อย่าอิสระทำให้ดังเทพที่มาจาก์ในตำนาน
[ โฮสต์: ซูเฉิน]
[ เขตเขต: ปราณเทวะ]
[ ศิษย์:ฟางหลิงหยุน ขอบเขต ไม่มี สามารถเปิดความเร็วในการบ่มเพาะได้หนึ่งพันเท่า ]
[กระตุ้นระบบศิษย์ผู้อ่อนแอ ]
[ร่างกายา: ไม่มี ]
[ทักษะวิชา:รัศมีแห่งเทพ ]
หลังจากนั้นไม่นานการรับศิษย์ของประมุขแต่ละูเาได้เสร็จสิ้นลงไป มีศิษย์มากมายเข้าร่วมกับูเาต่างๆ ตามที่ตัวเอง้าแต่กลับมาูเาอยูู่เาหนึ่งที่มีศิษย์มากกว่าูเาอื่น ๆอย่างเห็นได้ชัดเจน
ซูเฉินนั้นไม่ได้สนใจกับเื่นี้และ้าเดินทางกลับูเากลังจากทำภารกิจจากระบบจำเร็จแล้ว
“ศิษย์ข้าตามขากลับูเา”
“ฮ่าฮ่า ฮ่า เ้าเด็กไร้ประโยชน์ได้ศิษย์เพียงคนเดียว เ้าจะกลับแล้วอย่างงั้นรึเหตุใดเ้าไม่มาแบ่งศิษย์จากูเาของข้าบ้างละศิษย์จำนวนมากขนาดนีู้เาของข้าไม่สามารถรับได้แล้ว”
จ้าวเฟ่ยพูดออกมาก่อนที่จะมองไปยังซูเฉินด้วยสายตาเหยียดหยามละท้าทายเขา้าสังหารประมุขูเาหลินเทียนและยึดครองูเามาเป็ของูเากระบี่ดาวตกของเขาเอง
“ไม่นะท่านประมุขพวกเราไม่อยากเป็ศิษย์ของเ้าคนไร้ประโยชน์นั้น ท่านอย่าได้ทำเช่นนี้เลยขอรับ”
ศิษย์หลายคนพูดอ่อนวอนออกมาเพราะไม่อยากไปเป็ศิษย์ของูเาหลินเทียนด้วยตัวประมุขูเาที่ไร้ประโยชน์พวกเขาไม่้าไป
“ฮ่าฮ่า ฮ่า ดูสิศิษย์ของข้าไม่อยากไป ข้าเองก็ไม่ชอบบังคับศิษย์ของข้าด้วยสิเอาเถอะข้าจะทำให้เต็มที่ก็แล้วกันนะ หึหึ”
“ศิษย์ข้าเ้าได้ยินเสียงหมาเห่าหรือไม่”
“เอ๊ะข้าได้ยินมาแว่ว ๆ ขอรับท่านอาจารย์”
เมื่อสิ้นเสียงของซูเฉินและฟางหลิงหยุนสีหน้าของจ้าวเฟ่ยก็ปูดแดงขึ้นมาด้วยความโกรธ
“ไอเด็กไร้ประโยชน์มันรนหาที่ตาย”
จ้าวเฟ่ยพูดออกมาเสียงดังด้วยความโกรธพร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกมามุ่งตรงไปยังซูเฉินเสี่ยววินาทีตอมาเขาได้ะเิพลังขอบเขตแก่นแท้ทองคำขั้นสูงสุดออกมาพุ่งตรงไปยังซูเฉินเพื่อหวังจะสังหารเขา
สถานการณ์ตกอยู่ในความวุ่นวายในทันที
ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ไม่มีใครคิดว่าซูเฉินจะกล้าพูดอะไรเช่นนั้นออกมาและไม่มีใครคิดว่าจ้าวเฟ่ยจะกล้าลงมือต่อซูเฉินทำให้ไม่มีใครสามารถตั้งตัวได้ทันที่จะห้ามปรามครั้งนี้
“หยุดนะจ้าวเฟ่ย”
เย่หลิงซวนเ้าสำนัก้าที่จะห้ามปราม แต่กลับไม่ทันทำได้เพียงแต่ส่งเสียงห้ามปรามออกไปเท่านั้น
เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วดังสายฟ้าเพียงพริบตาหมัดของจ้าวเฟ่ยก็ได้ไปถึงตัวของซูเฉินเรียบร้อย
“หึหึตายซะเ้าเด็กไร้ประโยชน์”
จ้าวเฟ่ยพูดออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มเพราะหากซูเฉินตายไปูเาหลินเทียนก็จะตกเป็ของเขาในทันที
“ท่านอาจารย์อันตราย”
ฟางหลิงหยุนพูดออกมาด้วยความหวาดกลัวแต่ก็ไม่ได้หนีไปไหนยังคงอยู่ด้านหลังซูเฉิน
สถานการณ์ในตอนนี้ไม่สามารถทำอะไรได้แล้วเ้าสำนักประมุขูเาและผู้าุโของสำนักทำได้เพียงหลับตาเพราะไม่อยากเห็นซูเฉินโดนสังหารกับตาถึงแม้ว่าซูเฉินจะเป็เด็กที่ไร้ประโยชน์แต่ซูเฉินก็ไม่เคยทำความเดือดร้อนให้กับูเาอื่น ๆ เหมือนกับูเากระบี่ดาวตก
ตูม!!!!
เสียงปะทะดังขึ้นมาพร้อมกับฝุ่นที่ปกคลุมไปทั่วแต่เพียงไม่นานฝุ่นก็ได้หายไปและทำให้ผู้คนที่กำลังจับตามองตกตลึง
อ๊ากก!!!
จ้าวเฟ่ยที่นอนกระอึกเืออกมาคำโตหลังจากลงมือกับซูเฉินและกำลังใกับสิ่งที่เขาได้เห็นถึงความแข็งแกร่งของซูเฉิน
“เ้าเด็กไร้ประโยชน์เ้าไม่ได้อ่อนแอ”
ตูม!!!
จ้าวเฟ่ยที่้าจะพูดอะไรออกมากลับโดนหมัดของซูเฉินชกใส่ในทันทีด้วยความแข็งแกร่งของซูเฉินในตอนนี้สามารถสังหารจ้าวเฟ่ยได้ทันทีแต่ที่เขาไม่ทำนั้นเพราะ้าระบายความอับอายที่เขาได้รับมาตลอดที่ได้ตำแหน่งประมุขูเามา
“หยุดนะซูเฉิน จ้าวเฟ่ยจะตายเอาได้”
เย่หลิงซวนพูดออกมาเพราะดูจากสภาพของจ้าวเฟ่ยแล้วคิดว่าจะไม่ไหวและจะโดนซูเฉินสังหารได้
“ในเมื่อมันอยากสังหารข้าแล้วเหตุใดข้าจะสังหารมันไม่ได้กัน ตายไปสะ ชาติหน้าอย่าปากมาไปใส่คนอื่นไปทั่วละ”
ตูม ตูม ตูม!!!!
ซูเฉินชกหมดเข้าไปที่หน้าของจ้าวเฟ่ยจังๆ สามหมัดด้วยพลังลมปราณขอบเขตปราณเทวะจนทำให้หัวของจ่าวเฟ่ยแตกกระจายและกระเด่นไปโดนซูเฉินทำให้เืเต็มไปทั้งตัวของซูเฉินในทันที
“ตายแล้วประมุขูเากระบี่ดาวตกตายแล้ว ไม่นะ มายยยยย”
เสียงร้องจากศิษย์ูเากระบี่ดาวตกพูดออกมาด้วยความเศร้า
“ข้าอยากเขาร่วมกับูเาหลินเทียนได้โปรดรับข้าเป็ศิษย์ด้วยขอรับ”
“ข้าด้วยข้าด้วย ข้าด้วย”
ศิษย์จากูเากระบี่มากกว่าครึ่งพูดออกมาเพราะเห็นความแข็งแกร่งของประมุขูเาหลินเทียนที่สามารถสังหารประมุขูเากระบี่ดาบตกได้อย่างง่ายดาย
“ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินอาจารย์ไร้ประโยชน์ของเ้าผิดไปด้วยความแข็งแกร่งขอบเขตปราณเทวะที่เขาแสดงออกมานั้น แสดงว่าอาจารย์ของเ้านั้นแข็งแกร่งที่สุดในสำนักแห่งนี้แล้วละ”
ท่านหวังที่อยู่ในแหวนพูดออกมา
“ถ้าเช่นนี่ไม่เท่ากับว่าอาจารย์ของข้าแข็งแกร่งที่สุดในสำนักแล้วใช่หรือไม่ท่านหวัง”
“ก็ถือว่าใช่แต่สำหรับโลกภายนอกอาจารย์ของเ้าก็ยังถือว่าอ่อนแออยู่ดี ในสมัยที่ข้ารุ่งโรจน์ข้าสามารถสังหารขอบเขตปราณเทวะได้เป็สิบคนในหนึ่งฝ่ามือของข้าด้วยซ้ำไป”
ท่านหวังพูดออกมาแต่ก็เป็ความจริงด้วยความแข็งแกร่งของท่านหวังสามารถทำได้อย่างที่พูดออกมาจริง
“ท่านหวังช่างแข็งแกร่งอะไรเช่นนี่หากข้าทำตามที่ท่านสังสอนข้าสามารถแข็งแกร่งเช่นท่านหวังได้หรือไม่”
ฟางหลิงหยุนพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นเพราะเขา้าที่จะกลับไปแก้แค้น หลังจากมีความแข็งแกร่งขอบเขตแก่นแท้ทองคำ
“เ้าหนูเ้าไม่ต้องเป็ห่วงหลังจากที่เ้ากลับบ้าน ในครั้งต่อไปทุกคนที่เคยดูถูกเ้าจะต้องตกตลึงกับความแข็งแกร่งของเ้าแน่นอน”