“โอยในที่สุดก็ถึงบ้านซักทีการแย่งชิงซื้อแซลมอนสีรุ้งนั่นดุเดือดจริงๆ ดีนะเราได้หัวมาครึ่งหนึ่งกับเนื้อหนึ่งกิโล” สตีฟพูดหลังจากกลับมาถึงห้อง
“เอาล่ะเหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมง รีบทำอาหารไว้กินคืนนี้ดีกว่า ส่วนหัวปลาแซลม่อนนั่นต้องเก็บเอาไว้ก่อนสินะ” สตีฟพูดออกมาเขานั้นได้ทดลองใช้กระเป๋ามิติของเขาแล้วมันดีเป็นอย่างมากเวลาใส่ของอะไรลงไปมันเหมือนกับในนั้นถูกหยุดเวลาเอาไว้ดังนั้นสตีฟจึงเก็บหัวปลาแซลม่อนเอาไว้เพราะในนั้นไม่มีวันที่หัวปลาจะเน่าเสียได้เลยมันจะยังคงความสดเอาไว้อย่างนั้น
สตีฟหยิบเอาเนื้อปลาแซลม่อนที่แย่งซื้อมาได้นิดหน่อยออกมาก่อนจะทำย่างเป็นสเต็กปลา ก่อนจะใส่กล่องและเก็บใส่กระเป๋ามิติเอาไว้
“พักเอาแรงหน่อยแล้วกัน” สตีฟพูดหลังจากทำอาหารเสร็จ
หนึ่งทุ่มตรง
ติ๊ด !! ติ๊ด !! ติ๊ด !! ติ๊ด !! ติ๊ด !! เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นซึ่งสตีฟนั้นตั้งปลุกเอาไว้
“หือทุ่มนึงแล้วงั้นเหรอ ได้เวลาไปหาเงินแล้วสินะ” สตีฟลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาก่อนจะใส่ผ้ากันเปื้อนตัวเก่งและถือกระเป๋ามิติของเขาออกจากคอนโดไป
“แท็กซี่ ไปเซ็นทรัลปาร์คหน่อยครับ” สตีฟตัดสินใจเรียกแซ็กซี่
“หือคุณจะไปทำอะไรที่นั่น มันอันตรายนะคุณผมไม่อยากขับรถไปเสี่ยงหรอก” คนขับแท็กซี่พูด
“ผมจะไปทำภารกิจนิดหน่อยน่ะ” สตีฟพูด
“หือคุณเป็นฮีโร่งั้นเหรอ” คนขับแท็กซี่ถามก่อนจะตรวจสอบดู
“หาเลเวลหนึ่งเนี่ยนะ คุณจะไปฆ่าตัวตายหรือไงสัตว์กลายพันธ์ที่นั่นต่ำๆก็เลเวลยี่สิบแล้วนะ” ชายคนขับแท็กซี่เตือน
“เอาเป็นว่าคุณไปส่งผมที่ใกล้ที่สุดก็พอครับ” สตีฟเลิกพูดให้มากความเขาเข้าไปนั่งในรถแท็กซี่ทันที
“ถือว่าผมเตือนแล้วนะ เฮ้อน่าเสียดายคนหนุ่มๆ” คนขับแท็กซี่ถอนหายใจออกมาไม่นานสตีฟก็มาถึงเซ็นทรัลปาร์ค
“ให้ตายสิคนขับแท็กซี่นี่จะกลัวอะไรขนาดนั้นส่งเราซะไกลต้องเสียเวลาเดินตั้งสิบนาทีกว่าจะมาถึงนี่” สตีฟบ่นออกมาหลังจากคนขับแท็กซี่ส่งเขาซะไกลทำให้ต้องเสียเวลาเดินมาอีก
“เอาล่ะสิจะเริ่มจากตรงไหนดี กระรอกน้ำแข็งกลายพันธ์จากในข้อมูลบอกเอาไว้ว่ามันมักจะอาศัยอยู่ตัวเดียว มันมีความเร็วสูงเป็นอย่างมากจึงจับไม่ได้ง่ายๆ คนที่จะหาเจอจึงจำเป็นต้องใช้โชค ว่าแต่เซ็นทรัลปาร์คนี่มันมีเนื้อที่กี่เอเคอร์กันเนี่ยถ้าจำไม่ผิดมันมีเนื้อที่ประมาณสนามบอล สี่ร้อยหกสิบสนามติดกันสินะ” สตีฟพูด (พื้นที่เซ็นทรัลปาร์คมีทั้งหมด 843 เอเคอร์ หรือ 3.4 ตารางกิโลเมตร)
“ว่าแต่นี่มันต่างจากความทรงจำเรามากเลยนะ เซ็นทรัลปาร์คนี่” สตีฟมองสิ่งที่เคยถูกเรียกว่าสวนสารธารณะที่ใหญ่ที่สุดในเมืองนิวยอร์ค
ก๊าซ !!!!!!!!!!!!! บรู๊ว !!!!!!!!!!!!!! โฮ่ก !!!!!!!!!!!!!!! เสียงสัตว์กลายพันธ์มากมายดังออกมาจากในสวนสารธารณะ
“เอาไงดีหว่า โคตรหลอนเลย” สตีฟพูดก่อนจะสูดหายใจลึกๆนึกถึงเงินล้านที่จะช่วยปลดหนี้ที่อยู่ภายในสวนสารธารณะเซ็นทรัลปาร์ค
“เอาวะไม่ลุยตอนนี้จะลุยตอนไหน” สตีฟพูดปลุกใจตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปทันที
สตีฟเดินเข้ามาไม่ถึงร้อยเมตรก็เจอเข้ากับสัตว์กลายพันธ์
หน้าต่างนกฮูกกลายพันธ์ Lv. 37นกฮูกกลายพันธ์เป็นสัตว์หากินกลางคืนกินเนื้อเป็นอาหาร ซึ่งมันจะใช้การเรือนแสงของตัวเองล่อเหยื่อเข้ามาติดกับ
ฮูก !! ฮุก !!!!!!! เสียงนกฮูกร้องออกมาก่อนจะกางปีกออกและร่างของมันก็เรือนแสงทันที
“โหนั่นนกฮูกเหรอวะนั่น ไม่ได้เจอหน้าแกสิบปี แกเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ” สตีฟพูดออกมาพลางมองนกฮูกตัวขนาดใหญ่พอๆกับหมูตัวโตเต็มวัย ที่สำคัญมันเรือนแสงได้ด้วย
“อยากได้แกไปเป็นโคมไฟที่บ้านจริงๆ จะประหยัดค่าไฟได้เยอะเลย” สตีฟพูดออกมาก่อนจะรู้สึกแปลกๆ
“หือทำไมรู้สึกแปลกๆ” สตีฟพูดออกมาก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปหามัน
“เฮ้ย เอาจริงดิ บังคับร่างกายไม่ได้ ทำไมถึงเดินเข้าไปหามันกันเล่า” สตีฟอุทานออกมาอย่างตกใจที่จู่ๆร่างกายของตัวเองก็ไม่ฟังคำสั่ง
“หยุดนะเว้ย !!!!!!!!!” สตีฟตะโกนลั่นหลังจากร่างของเขาค่อยๆเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆสตีฟเห็นเจ้านกฮูกนั่นอ้าปากกว้างเตรียมเขมือบเขาฟันของมันแต่ละซี่ภายในปากของมันอย่างกับฟันของฉลาม
เจ้านกฮูกนั่นเมื่อเห็นว่าสตีฟมาใกล้มันแล้วมันก็กระโดดลงมาจากต้นไม้ทันที
“ม่าย !!! นี่จะตายเพราะโดนนกฮูกกินงั้นเหรอเนี่ยชีวิตฮีโร่ลูกหนี้พึ่งจะเริ่มเองนะเว้ย !!!” สตีฟโวยวายออกมาตอนนั้นเองก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง
“ย๊าก !!! มีดบินสังหาร !!” เสียงตะโกนของผู้หญิงดังมาจากด้านหลังสตีฟ
ฟิ้ว !! ฉึก !! เสียงวัตถุบางอย่างพุ่งแหวกอากาศมาก่อนจะเสียบเข้าให้ที่กลางหัวของเจ้านกฮูกกลายพันธ์นี่
“ปลอดภัยนะคุณมือใหม่” เจ้าของเสียงเมื่อครู่วิ่งเข้ามาก่อนจะถามสตีฟ
“อ๊ะขยับได้แล้ว” สตีฟพูดออกมาหลังจากกลับมาควบคุมร่างกายได้อีกครั้งเขารีบหันไปขอบคุณคนที่มาช่วยเขาไว้ทันที
“เอ่อขอบคุณมากครับ คุณ.......” สตีฟพูดออกมาก่อนจะเห็นสาวร่างเล็กคนหนึ่งอายุประมาณรุ่นๆเขาเธอใส่ชุดแบบจีนๆนี่คงเป็นชุดเครื่องแบบของเธอ ถ้าเธอไม่มีผมสีบรอนล่ะก็สตีฟนึกว่าเธอมาจากหนังจีนย้อนยุคซะอีก
“ไม่เห็นฉายาหรือไงคุณมือใหม่ แต่ฉายานายแปลกดีนะคุณพ่อบ้าน งั้นเหรอ แต่ก็เหมาะดี” เธอพยักหน้าสตีฟได้ยินดังนั้นก็รีบตรวจสอบเธอทันที
หน้าต่างชื่อ : มีอา วูดส์แลนด์ Level 47อาชีพ : ฮีโร่อายุ : 27ฉายา : มีดบินไม่พลาดเป้าRank : C
“เอ่อคุณมีดบินไม่พลาดเป้า ขอบคุณมากครับ ที่ช่วยผมเอาไว้” สตีฟพูด
“ไม่เป็นไร ว่าแต่เรียกฉันลี้คิมฮวง ก็ได้ฉายาฉันมันออกจะยาวไปหน่อย คุณพ่อบ้าน” เธอพูดก่อนจะเริ่มถามสตีฟ ซึ่งสตีฟรู้สึกว่าชื่อที่เธอให้เรียกนั้นคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อนถ้าจำไม่ผิดมันเป็นชื่อจากหนังจีนสมัยรุ่น พ่อของพ่อเขาอีกที
“ว่าแต่มาทำอะไรที่นี่ล่ะ เลเวลพึ่งจะหนึ่งเองแท้ๆ มาเก็บเลเวลหรือไง แถวนี้ไม่เหมาะกับพวกมือใหม่หรอกนะ แถวนี้เหมาะกับฮีโร่ที่เลเวลสามสิบขึ้นไป ไม่ได้ศึกษามาก่อนหรือไง เกือบจะโดนเจ้านกฮูกนั่นจัดการแล้วมั้ยล่ะรู้มั้ย นกฮูกนั่นน่ะมีสกิลล่อลวงด้วยแสงอยู่ด้วยรู้มั้ย” ลี้คิมฮวงพูดก่อนจะเดินไปเก็บศพเจ้านกฮูกนั่นเข้ากระเป๋ามิติของเธอไป
“คือผมมาทำภารกิจน่ะครับไม่ได้มาเก็บเลเวลหรอก” สตีฟพูดพลางยกมือขึ้นเกาหัว
“อย่าบอกนะว่าไอ้ภารกิจจับสัตว์เลี้ยงราคาล้านเหรียญนั่นน่ะ” ลี้คิมฮวงหันกลับมาก่อนจะถามสตีฟ
“สัตว์เลี้ยง งั้นเหรอครับ” สตีฟถามเพราะไม่รุ้รายละเอียดภารกิจนี้เท่าไหร่
“จับเป็นกระรอกน้ำแข็งกลายพันธ์ใช่มั้ยล่ะ ภารกิจนั้นน่ะอยู่บนกระดานมาหลายเดือนแล้ว เห็นว่ามีลูกคนใหญ่คนโตอยากจะเลี้ยงกระรอกหายากน่ะ คนเป็นพ่อเลยเอาภารกิจมาใส่ไว้ที่สมาคม แต่ขอบอกไว้นะกระรอกตัวนั้นมันเร็วโคตรๆเลย เร็วกว่ามีดบินฉันอีกถ้ามันจับได้ง่ายๆมันคงไม่อยู่บนกระดานมาหลายเดือนหรอก” ลี้คิมฮวงพูดเตือนสตีฟ
“เอาล่ะทางที่ดีคุณพ่อบ้านกลับไปดีกว่านะที่นี่ไม่เหมาะกับมือใหม่เท่าไหร่” ลี้คิมฮวงพูดก่อนจะเดินจากไปทันที
“คนอะไรมาไวไปไวจริงๆ แต่นึกไม่ถึงเจ้าสัตว์กลายพันธ์นั่นจะมีสกิลแบบนี้อยู่ด้วยล่อลวงด้วยการเรือนแสงงั้นเหรอ อันตรายชะมัดเกือบกลายเป็นอาหารของมันแล้วมั้ยล่ะ” สตีฟพูดออกมาอย่างโล่งอก โดยไม่รู้เลยว่าด้วยค่าสถานะพลังกายที่มากมายของเขานั้นเจ้านกฮูกนั่นไม่มีทางกัดสตีฟเข้าอยู่แล้ว
สตีฟตัดสินใจเดินทางต่อโดยไม่ได้สนใจคำเตือนของฮีโร่คนเมื่อครู่ เขานั้นจำเป็นต้องหาเงินมาปลดหนี้ให้ไวที่สุด ถ้าไม่เสี่ยงจะเอาเงินจากไหนมาปลดหนี้ล่ะจริงมั้ย
และแล้วการเดินทางหากระรอกน้ำแข็งของสตีฟในสวนสารธารณะแห่งนี้ของสตีฟก็เริ่มขึ้น สตีฟตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ประมาทอีก
สตีฟตัดสินใจว่าไม่ว่าจะเจอสัตว์กลายพันธ์ตัวไหนเขาจะซัดก่อนไม่ถามหรือเสียเวลาตรวจสอบมันอีก เพราะเขาไม่รู้ว่ามันมีสกิลอะไรแปลกๆอีกมั้ย
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
ตู้ม !!!! เสียงหัวของสัตว์กลายพันธ์ตัวหนึ่งยุบไปตามแรงหมัดของสตีฟ
“ตัวที่ยี่สิบแปด !!” สตีฟนับจำนวนสัตว์กลายพันธ์ที่จัดการได้ก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋ามิติไปก่อนโดยไม่ได้ตรวจดูเขากะไว้ว่าจะค่อยตรวจดูมันทีหลัง
“ฮีโร่ลี้คิมฮวงคนนั้นบอกว่าที่นี่ไม่เหมาะกับมือใหม่งั้นเหรอ พูดผิดเปล่าเนี่ยเพราะสัตว์กลายพันธ์ที่นี่จัดการง่ายจะตาย ยังไม่มีตัวไหนรับหมัดที่สองของเราได้สักตัว” สตีฟพูดออกมาที่ผ่านมาพอเขาเจอสัตว์กลายพันธ์ในสวนแห่งนี้เขาก็พุ่งเข้าใส่และต่อยเข้าไปที่ร่างของมันทันที
“ว่าแต่กระรอกน้ำแข็งมันอยู่ไหนกัน ข้อมูลที่บอกว่ามันอาศัยอยู่ในสวนนี้ถูกต้องแน่ป่ะเนี่ย” สตีฟพูดออกมาอย่างสงสัย
“หือทำไมจู่ๆอากาศก็เย็นลง” สตีฟพูดออกมาอย่างแปลกใจเพราะจู่ๆอากาศก็เย็นลงแบบกระทันหันตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงร้องของสัตว์
จี๊ด !! สตีฟหันไปตามเสียงร้องนั่นก่อนจะเห็นกระรอกตัวหนึ่งผิวและขนของมันสีขาวเหมือนกับกระรอกเผือกอย่างไงอย่างนั้น ตัวของมันขนาดเท่ากับกระรอกที่เขาเคยรู้จัก
“หรือว่า !!” สตีฟอุทานออกมาก่อนจะรีบตรวจสอบทันที
หน้าต่างกระรอกน้ำแข็งกลายพันธ์ Lv.50เป็นกระรอกพันธ์หายากมักอาศัยอยู่ตัวเดียว มีความไวเป็นเลิศการจะจับตัวมันทำได้ยากมาก
“ใช่จริงๆด้วย !!” สตีฟอุทานออกมาหลังจากได้อ่านรายละเอียดของมันทันใดนั้นเองเจ้ากระรอกก็หันมาก่อนที่สายตาของมันจะสังเกตุเห็นสตีฟ
จี๊ด !!!! มันร้องออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจก่อนจะวิ่งหนีไปทันที ฟุ่บ !!
“เฮ้ย !!” สตีฟอุทานออกมาก่อนจะวิ่งตามมันทันที
ฟุ่บ !! ร่างของสตีฟหายไปจากจุดเดิมไปโผล่ข้างหน้าไกลหลายสิบเมตรในพริบตา ถ้าใครมาเห็นความเร็วระดับนี้ของสตีฟเข้าล่ะก็จะต้องอ้าปากค้างแน่นอน
ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! เสียงหนึ่งสัตว์ตัวเล็กสีขาวเด่นสะดุดตา กับเสียงของคนที่แต่งตัวด้วยชุดผ้ากันเปื้อนวิ่งไล่กันไปทั่วสวนสารธารณะเซ็นทรัลปาร์ค
“ความเร็วสูงอย่างที่ระบบบอกจริงๆด้วย” สตีฟพูดออกมาหลังจากพยายามวิ่งไล่มันอยู่พักใหญ่แต่ยังไงก็ไล่ไม่ทันสักที
“นี่ขนาดค่าความเร็วของเราสูงถึง 135 แล้วนะเนี่ยยังไล่มันไม่ทันเลยเจ้านี่มันความเร็วเท่าไหร่กันแน่” สตีฟพูดออกมาทันใดนั้นเองจู่ๆก็มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือ
“ช่วยด้วย !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือดังไปทั่วสวนสารธารณะแห่งนี้
“เสียงนั้นมันคุณลี้คิมฮวง !!!” สตีฟที่จำเสียงนั้นได้รีบหยุดชะงักทันทีก่อนจะรีบวิ่งตามเสียงที่ได้ยินนั้นไปโดยไม่ได้สนใจเป้าหมายล้านเหรียญนั่นอีก
ไม่กี่วินาทีสตีฟก็พบเข้ากับร่างของลี้คิมฮวงที่ติดอยู่บนใยแมงมุมขนาดใหญ่ร่างของเธอนั้นถูกพันไปด้วยไยแมงมุมเต็มไปหมด
“คุณพ่อบ้าน !!/คุณลี้คิมฮวง !!!” ทั้งสองคนตะโกนขึ้นพร้อมๆกันท่ามกลางความแปลกใจของลี้คิมฮวงที่ยังเห็นสตีฟอยู่ในสวนสารธารณะแห่งนี้
จบ...
ภาพสวน Central Park ใจกลางนิวยอร์ค ซึ่งในนิยายตึกรอบๆข้างนั้นกลายเป็นตีกร้างไปหมดแล้ว
พิมพ์คำอธิบายที่นี่
ปล. ถ้าชอบหรือถูกใจยังไงฝากกดติดตาม กดใส่ชั้นหนังสือ ฝากรีวิวเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะครับขอบพระคุณครับ
506
