รถม้าคันหรูที่ประดับตราพยัคฆ์คำรามแห่งจวนแม่ทัพ เคลื่อนผ่านประตูวังหลวงอันโอ่อ่าเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าตำหนักจัดงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮา บรรยากาศโดยรอบคึกคักไปด้วยเหล่าขุนนางและฮูหยินตราตั้งที่มาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง
ทันทีที่รถม้าหยุดสนิท มหาดเล็กยังไม่ทันจะได้วางบันไดเทียบ หลี่อ๋องก็ก้าวลงมาด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าแทนที่เขาจะเดินนำเข้าไปในงานเยี่ยงบุรุษผู้สูงศักดิ์ทั่วไป เขากลับหันกลับมายื่นมือเข้าไปในรถม้า
"ส่งมือเ้ามา ...ลั่วเอ๋อร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นอ่อนโยนจนน่าประหลาด
ไป๋ลั่วที่นั่งตัวเกร็งอยู่ด้านในสะดุ้งเล็กน้อย นางมองมือแกร่งที่ยื่นมาตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะค่อยๆ วางมือที่สั่นเทาลงบนฝ่ามือของเขาอย่างจำใจ หลี่หยางกระชับมือนางแน่น แล้วประคองร่างบางให้ก้าวลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอมราวกับนางเป็ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลาย
"ระวังหน่อย..." เขากระซิบเตือนเมื่อนางสะดุดชายกระโปรงเล็กน้อย วงแขนแกร่งตวัดโอบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวทันทีเพื่อพยุงไว้
ภาพการกระทำอันแสนหวานชื่นนี้ ตกอยู่ในสายตาของเหล่าขุนนางและฮูหยินที่ยืนอยู่รายรอบ เสียงซุบซิบดังขึ้นอื้ออึง
"นั่นท่านแม่ทัพหลี่มิใช่หรือ? ไหนเขาลือกันว่าเขาเกลียดชังฮูหยินเอกผู้นี้ยิ่งกว่าหนอนแมลง?"
"ข่าวลือคงมั่วกระมัง... ดูสิ ประคองกันปานจะกลืนกินเยี่ยงนั้น"
"ช่างเป็คู่ยวนยางที่น่าอิจฉาจริงๆ"
คำสรรเสริญเ่าั้บาดลึกเข้าไปในใจของไป๋ลั่ว นางพยายามจะขยับตัวออกห่าง แต่หลี่หยางกลับยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น เขาขยับผ้าคลุมไหล่ขนจิ้งจอกสีขาวของนางให้เข้าที่ เพื่อปกปิดรอยแดงที่คอระหงซึ่งเกิดจากน้ำมือของเขาเมื่อคืน
"หนาวหรือไม่?" เขาถามพลางก้มลงมองด้วยแววตาที่เป็ห่วงเป็ใยอย่างปิดไม่มิด "ลมแรงนัก เ้าเพิ่งจะฟื้นไข้ อย่าให้ต้องลมมากนักเลย"
"ข้าไม่หนาวเ้าค่ะ..." ไป๋ลั่วตอบเสียงเรียบ ใบหน้าเชิดตรงไม่ยอมสบตา ภายในใจนึกสมเพชการกระทำของเขา
'ช่างเป็ละครที่สมจริงนัก... ท่านคงกลัวเสียหน้ากระมัง ถึงได้แสร้งทำเป็รักใคร่ข้าต่อหน้าผู้คนเช่นนี้'
ทั้งสองเดินเคียงคู่กันเข้าสู่โถงงานเลี้ยง หลี่หยางคอยตักอาหารให้ คอยกันท่าไม่ให้ใครมาวุ่นวายกับนาง จนกระทั่งเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
"ว้าย!"
นางกำนัลนางหนึ่งที่เดินถือถาดน้ำแกงผ่านมา สะดุดชายผ้าของตนเองจนเซถลา น้ำแกงในถ้วยหกกระฉอกรดใส่ชายกระโปรงชุดผ้าไหมสีกลีบบัวของไป๋ลั่วจนเปียกชุ่มเป็วงกว้าง
"ตายจริง! หม่อมฉันสมควรตาย!" นางกำนัลรีบคุกเข่าโขกศีรษะด้วยความหวาดกลัว
หลี่หยางตวาดลั่นด้วยความใ
"เ้าตาบอดหรือ!"
เขารีบก้มลงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำแกงออกจากกระโปรงให้นางโดยไม่ห่วงภาพลักษณ์แม่ทัพใหญ่
"ลั่วเอ๋อร์ น้ำแกงร้อนมากไหม? ผิวพองหรือไม่?"
"ข้าไม่เป็ไรเ้าค่ะ... แค่เปื้อนชุดเท่านั้น" ไป๋ลั่วรีบห้าม เพราะอายสายตาคนทั้งงาน
"ไม่ได้... ต้องรีบไปล้างออกแล้วทายา" หลี่หยางหันไปสั่งนางกำนัลาุโ "จัดเตรียมห้องเปลี่ยนชุดให้ฮูหยินเดี๋ยวนี้ ข้าจะพานางไปเอง"
"เอ่อ... ท่านแม่ทัพเ้าคะ" นางกำนัลาุโเอ่ยขัดขึ้นอย่างนอบน้อมแต่เด็ดขาด "เรือนรับรองสำหรับเปลี่ยนอาภรณ์สตรีตั้งอยู่ในเขตฝ่ายใน บุรุษไม่อาจล่วงล้ำเข้าไปได้เ้าค่ะ เกรงว่าท่านคงต้องรออยู่ด้านนอก..."
หลี่หยางชะงัก คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขาไม่อยากปล่อยนางให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว โดยเฉพาะในวังที่มีเสือสิงห์กระทิงแรดซ่อนอยู่
"แต่ข้าเป็ห่วงนาง..."
"ท่านพี่รออยู่นี่เถิดเ้าค่ะ"
ไป๋ลั่วเอ่ยตัดบท นางรู้สึกอึดอัดที่ต้องอยู่กับเขาแทบแย่แล้ว การได้แยกไปคนเดียวถือเป็์โปรด
"ข้าไปครู่เดียว เดี๋ยวก็กลับมา"
เมื่อเห็นแววตาที่เริ่มเ็าของนาง หลี่หยางจึงจำใจต้องพยักหน้า
"ก็ได้ รีบไปรีบมา หากมีอะไรเกิดขึ้น ให้รีบส่งคนมาเรียกข้าทันที"
ไป๋ลั่วเดินตามนางกำนัลออกไป หลี่หยางมองตามแผ่นหลังบางจนลับสายตาด้วยความกังวลใจสังหรณ์ร้ายบางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมา
หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย ไป๋ลั่วปฏิเสธที่จะให้นางกำนัลเดินมาส่ง นางอ้างว่าอยากเดินสูดอากาศเงียบๆ สักพักเพื่อสงบสติอารมณ์
ทางเดินกลับสู่โถงงานเลี้ยงเป็ทางเดินเลียบสวนหินที่เงียบสงบ แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำในสระบัว กลิ่นหอมของดอกราตรีลอยมาตามลม ช่วยชะล้างความอึดอัดในใจไปได้บ้าง
อีกเพียงสองราตรี... ข้าก็จะหลุดพ้นจากเขาเสียที
ทว่าในขณะที่กำลังเดินผ่านสวนดอกไม้ จู่ๆ เงามืดสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาประชิดตัว
"อุ๊บ!?"
ยังไม่ทันที่นางจะได้ส่งเสียงร้อง มือปริศนาก็เอื้อมมาปิดปากนางไว้แน่น พร้อมกับรวบเอวบางดึงกระชากเข้าไปในมุมมืดอย่างรวดเร็ว
ไป๋ลั่วเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก นางพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่เมื่อได้กลิ่นเครื่องหอมคุ้นจมูกและเสียงกระซิบที่คุ้นเคย นางก็ชะงักไป
"ชู่ว... ลั่วเอ๋อร์ อย่าร้อง... ข้าเอง"
นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้บุกรุกใต้แสงจันทร์สลัว ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเ็ปและโหยหาปรากฏแก่สายตา
"องค์ชายรอง?" นางกระซิบเรียกชื่อเขาด้วยความใ "ท่าน... ท่านมาทำอะไรที่นี่? หากใครมาเห็นเข้า..."
"ช่างหัวมันสิ!" จ้าวเฉินสวนกลับเสียงแข็ง เขาจับไหล่ทั้งสองข้างของนางไว้แน่น กวาดตามองใบหน้าที่ซูบซีดของนางด้วยความปวดร้าว "ข้าเห็นหมดแล้ว... ข้าเห็นไอ้สารเลวหลี่หยางมันแสร้งทำดีกับเ้าในงาน... ข้าทนดูไม่ได้!"
"ท่านปล่อยข้าเถิด..."
"ข้าไม่ปล่อย!"
จ้าวเฉินดึงนางเข้ามากอดแน่น ราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไป
"ข้าจะไม่ยอมให้เ้ากลับไปหามันอีกแล้ว ลั่วเอ๋อร์... หนีไปกับข้าเถิด คืนนี้ข้าเตรียมคนไว้แล้ว ข้าจะพาเ้าหนีไปให้ไกลสุดหล้าฟ้าเขียว ไปในที่ที่มันจะไม่มีวันตามหาเ้าเจอ!"
11K
