6
บาร์หรูแห่งหนึ่งที่เงียบสงบตั้งอยู่ในย่านที่ไม่คึกคักเกินไป บรรยากาศภายในบาร์เป็ไปด้วยความเรียบง่าย
และผ่อนคลาย
แสงไฟสลัวจากโคมไฟเหนือบาร์ที่ทำจากโลหะมีดีไซน์ตกกระทบกับเครื่องดื่มหลากสีที่จัดเรียงอยู่หลังเคาน์เตอร์ดนตรีแจ๊สที่บรรเลงคลอเบา ๆ ช่วยให้บรรยากาศดูมีเสน่ห์และลึกลับมากยิ่งขึ้น
ลูคัสนั่งพิจารณาแก้ววิสกี้ที่ถืออยู่ในมือเงาสะท้อน
จากแก้วที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งค่อย ๆ ละลายตามเวลาที่ผ่านไปสายตาเขาจ้องมองไปข้างหน้าแต่เหมือนกับไม่ได้โฟกัสกับสิ่งใดเป็พิเศษ
ภาพใบหน้าของเจนนี่ปรากฏขึ้นในความคิดของเขาความรู้สึกสับสนและคำถามที่วนเวียนในใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับเธอความสัมพันธ์ที่มีเสน่ห์ดึงดูดแต่กลับขาดความมั่นคง มันอาจเป็แค่เกมที่ทั้งเขาและเจนนี่เล่นไปตามหน้าที่
แม้ลูคัสจะบอกตัวเองมาตลอดว่าเขาไม่ได้จริงจังกับเจนนี่ทว่าความรู้สึกบางอย่างในใจก็กลับฟ้องชัดเจนว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด ั้แ่คบกับเจนนี่เขารู้สึกว่าเธอเป็ผู้หญิงที่เข้าใจในวิถีชีวิตของเขาไม่มีการเรียกร้องหรือผูกมัด เขาจึงเลือกคบกับเธออย่างไม่ผูกพัน แต่เมื่อได้เห็นเจนนี่อยู่กับชายอื่นหัวใจเขากลับรู้สึกปวดร้าวอย่างประหลาด
ความรู้สึกของลูคัสอาจผสมด้วยความเสียใจจากการ
ถูกทรยศ เขาเคยเชื่อมั่นว่าแม้เขาเองจะไม่ทุ่มเทให้ความสัมพันธ์เต็มร้อย แต่เจนนี่ก็จะยังภักดีและซื่อสัตย์ต่อเขาด้วยการที่เธอเข้ามาในชีวิตเขาและยอมรับเงื่อนไขความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัด ลูคัสจึงคิดว่านี่เป็ข้อตกลงระหว่างกัน
เมื่อพบว่าเธอมีชายอื่นเขารู้สึกเหมือนสูญเสียการควบคุมและถูกทำลายความไว้วางใจแม้ว่าความสัมพันธ์จะไม่เคยมีคำสัญญาที่มั่นคง แต่ลูคัสก็ไม่คิดว่าเธอจะมีใครอีก
ความเสียใจที่เกิดขึ้นจึงมาจากความรู้สึกของการถูกหักหลังในระดับที่เขาไม่เคยคาดคิดความเชื่อมั่นที่เขามีต่อตัวเอง
ว่าเหนือกว่า ไม่อาจป้องกันเขาจากการถูกทรยศ
ลูคัสหันไปมองนิดาที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างเงียบ ๆ ไม่ซักถามอะไรทั้งนั้น เธอเพียงจิบเครื่องดื่มของตัวเองฟังเสียงดนตรีเบา ๆ คลอในบาร์ ไม่เคยขัดจังหวะหรือเอ่ยคำถามใดให้เขาต้องตอบเขารู้สึกซาบซึ้งลึก ๆ เพราะเธอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเื่นี้เลยแต่ก็ยังเลือกจะอยู่เคียงข้าง
โดยไม่ทำให้เขารู้สึกกดดัน
การมีนิดาอยู่ตรงนี้ทำให้ลูคัสรู้สึกว่าตนไม่โดดเดี่ยว
เขาหวนนึกถึงชีวิตที่เต็มไปด้วยความสัมพันธ์ซับซ้อน แต่ไม่มี
ใครสักคนที่นั่งอยู่ข้างเขาเงียบ ๆ อย่างเข้าใจเช่นนี้ ความอบอุ่นบางอย่างค่อย ๆไหลเข้ามาในใจของเขา
การนั่งอยู่ข้างๆ นิดาอย่างเงียบ ๆ ทำให้ลูคัสรู้สึกถึงบางอย่างที่แตกต่างออกไปในตอนแรกที่ได้พบกัน เขารู้สึกว่าตัวเองถูกใจเธอเธอมีความเป็ตัวของตัวเองและไม่เหมือนใคร แต่เมื่อเวลาผ่านไปความรู้สึกนั้นเริ่มกลายเป็ความลึกซึ้ง
ที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้
เขาตระหนักว่าความเงียบของนิดามีพลังมากกว่า
คำปลอบโยนใด ๆ เธอเข้าใจความเป็เขาโดยไม่ต้องพูด
ความอบอุ่นและความสบายใจที่เขาได้รับจากเธอไม่ใช่เพียงความรู้สึกชั่วคราวมันกลายเป็สิ่งที่เขา้าอย่างแท้จริง
ยิ่งเขามองนิดานั่งอยู่ข้าง ๆหัวใจของเขาก็ยิ่งยอมรับว่าความรู้สึกที่มีต่อเธอนั้นลึกซึ้งกว่าที่เคย
ความเสียใจที่ลูคัสรู้สึกอาจเป็การสูญเสียตัวตนเก่าๆ ของตัวเองไป ่เวลาในบาร์ที่เขานั่งข้างนิดาช่วยให้เขาได้มองลึกลงไปถึงความเปลี่ยนแปลงภายในที่เขาไม่เคยยอมรับเขาเคยเป็ชายหนุ่มผู้มั่นใจ ไม่ผูกพันและไม่ยึดติดกับใครแต่การที่เขารู้สึกเ็ปและสับสนเื่เจนนี่ทำให้เขาเห็นว่าลูคัสในอดีต
คนที่ไม่แคร์ความรู้สึกของใครง่าย ๆ นั้นได้หายไปแล้ว
การพบนิดาและการรู้สึกดีกับเธอทำให้ลูคัสคนใหม่เริ่มมองหาความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิมความเสียใจนี้ไม่ใช่เพียง
การถูกทรยศจากเจนนี่ แต่มันเป็การปล่อยให้ตัวตนเก่า ๆละลายหายไปพร้อมกับความไม่ใส่ใจและความไม่ผูกพันที่เขา
ยึดมั่นมาตลอด แม้จะสับสน แต่ในใจลึก ๆ เขาอาจเริ่มตระหนักว่าลูคัสคนใหม่นี้กำลังมองหาความหมายและความรักที่แท้จริง
นิดามองลูคัสที่นั่งพิงเก้าอี้อย่างอ่อนล้าและเมามาย
จนแทบไม่ได้สติ หลังจากปล่อยให้เขานั่งนิ่งอยู่นาน เธอก็เอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจว่า“ดึกแล้วนะคะ คุณลูคัส… กลับกันเถอะค่ะ”
แต่ลูคัสกลับไม่ตอบใดๆ เขายังคงนิ่ง ปล่อยให้แสงไฟนวลจากบาร์ตกกระทบใบหน้า เผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้า
และร่องรอยความสับสนที่ปกปิดไว้อย่างแเีใต้หน้ากากของคนมั่นใจเสมอมา นิดาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกไปเรียกพนักงานบาร์ให้ช่วยเธอพยุงเขาไปขึ้นรถ
นิดาที่ไม่เคยเห็นเขาในสภาพนี้มาก่อนรู้สึกแปลกใจ
และอดเป็ห่วงไม่ได้ ระหว่างทาง เธอประคองร่างสูงใหญ่ของลูคัสอย่างทุลักทุเลและค่อยๆ พาเขาขึ้นรถได้สำเร็จ
ตอนนี้เขาดูอ่อนแอและเปราะบางจนเธออดคิดไม่ได้ว่าลูคัส
อาจ้าคนที่เข้าใจเขาจริง ๆ
ลูคัสเหลือบมองเธอพร้อมส่งกุญแจรถมาให้โดยไม่พูดอะไรนิดารับกุญแจนั้นด้วยความลังเล มองเขาที่เริ่มพิงหลังกับเก้าอี้และหลับไปในที่สุด นิดามองเขาอย่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตัดสินใจที่จะขับรถพาเขากลับไปที่ร้านของเธอเองแทน
รถของเธอยังจอดอยู่ที่นั่น และการพาเขากลับไปที่ร้านคงง่ายกว่าจากนั้นค่อยติดต่อไมค์ให้มารับลูคัสกลับไปอีกที
ขณะที่เธอขับรถลูคัสยังคงหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าเคร่งขรึมที่เธอเห็นจนชินยามอยู่ในที่ทำงานบัดนี้กลับดูอ่อนโยนและเปราะบางในแบบที่เธอไม่เคยเห็น นิดาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอ่อนโยนและเห็นใจเขามากขึ้นเธอคิดว่าวันนี้ลูคัสคงผ่านอะไรมาไม่น้อย
เมื่อนิดาพาลูคัสกลับมาถึงร้านและจอดรถเรียบร้อย
เธอก็เปิดประตูฝั่งเขา ลูคัสที่ได้พักระหว่างทางดูเหมือนจะรู้สึกตัวและอาการดีขึ้นบ้าง นิดาจึงช่วยประคองเขาเข้ามาในร้าน เธอค่อยๆ พยุงร่างสูงใหญ่ของเขา
ขณะที่ลูคัสยืนนิ่งปล่อยให้เธอนำทางโดยไม่ขัดขืน ท่าทีเหนื่อยล้าของเขาทำให้เธอต้องใช้ความระมัดระวังเมื่อเข้ามาถึงโซฟาตัวหนึ่งในร้าน เธอจึงค่อย ๆ พาเขานั่งลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อติดต่อไมค์ให้มารับเ้านายของเขากลับไป
ลูคัสมองนิดาด้วยแววตาอ่อนโยนกว่าที่เคยเขายิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยเบา ๆ ว่า “ขอบใจนะ นิดา”
นิดายิ้มตอบแต่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง
“พักสักหน่อยเถอะค่ะเดี๋ยวฉันจะโทรเรียกไมค์มารับ”
ลูคัสพยักหน้ารับก่อนจะค่อยๆ ปิดตาลง ในบรรยากาศเงียบสงบของร้าน ความอบอุ่นและความเข้าใจของนิดาช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายแม้เขาจะเหนื่อยล้า แต่ก็ััได้ถึงความอบอุ่นใจที่มีใครสักคนอยู่เคียงข้าง
"รอเดี๋ยวนะคะฉันจะไปหาผ้ามาเช็ดตัวให้"
ไม่นานนิดาก็กลับมาพร้อมผ้าสะอาดและน้ำอุ่นในชามเล็กๆ เธอค่อย ๆ บิดผ้าและเช็ดใบหน้าเขาอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มอ่อนโยนของเธอทำให้ลูคัสรู้สึกสงบและอบอุ่นขึ้นมา
"ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้นะ"เขากระซิบเสียงแ่
แต่ในใจกลับซาบซึ้งที่เธอใส่ใจ
"แค่ให้คุณพักสบายๆ เท่านั้นเองค่ะ" นิดาตอบ
ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอค่อย ๆ เช็ดไปตามใบหน้าและหน้าผากของเขาความเอาใจใส่ที่เธอมอบให้ทำให้ลูคัสรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"รู้สึกดีขึ้นหรือยังคะ?" นิดาถามเขาเบา ๆ
ลูคัสมองหน้าเธอแล้วยิ้มออกมาแววตาที่เคยเหนื่อยล้ากลับสดใสขึ้น "ดีขึ้นแล้ว...เพราะเธออยู่ข้าง ๆ นี่แหละนิดา"
คำพูดของเขาทำให้นิดาชะงักไปใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ เธอหลบสายตาพลางพยายามซ่อนความเขินที่กำลังพุ่งขึ้นมาบนใบหน้า แต่แก้มก็ยังขึ้นสีแดงระเรื่อเธอยิ้มออกมาอย่างเขิน ๆ แล้วหันไปเก็บผ้าและชามน้ำเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตากับเขา
"ฉันแค่ทำหน้าที่ของฉันค่ะ...ใครจะปล่อยให้คุณนอนเมาอยู่คนเดียวล่ะ"
ลูคัสหัวเราะเบาๆ กับท่าทางของเธอ "แต่สำหรับฉัน
มันมีความหมายมากจริง ๆ"
ทันทีที่นิดาหันไปเก็บของลูคัสก็ยื่นมือคว้าเธอเข้ามากอดไว้แน่นแขนแข็งแรงของเขาโอบรอบตัวเธออย่างไม่ยอมปล่อย นิดาใเล็กน้อย พยายามขัดขืนเบา ๆแต่ก็เหมือนลูคัสจะยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น
"ลูคัส…ปล่อยค่ะ"นิดาพยายามจะผลักเขาออก แต่ลูคัสกลับกระซิบเสียงอ้อน ๆ อย่างไม่เคยทำมาก่อน
170
