แสงแดดยามเช้าแผดเผาลงมาบนไหล่ที่ห่อเหี่ยวของชายหนุ่มในชุดเกราะเก่าๆ เขาชื่อ หลี่ิ ยามเฝ้าประตูเมืองทิศเหนือของเมืองหลวงต้าเฉียน หลี่ิไม่ใช่หลี่ิคนเดิมอีกต่อไป เมื่อสามวันก่อนเขาคือพนักงานไอทีที่ตายคาโต๊ะทำงานเพราะอาการพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกที เขากลับพบว่าตัวเองนอนอยู่ในโรงนอนทหารที่เหม็นอับ พร้อมกับความทรงจำของเ้าของร่างเดิมที่เป็เพียง "ทหารขี้แพ้" ที่ถูกเพื่อนร่วมงานกลั่นแกล้งให้มาเฝ้าประตูที่วุ่นวายที่สุด
"นี่มันชีวิตบ้าอะไรกันเนี่ย..." หลี่ิบ่นพึมพำพลางพิงหอกยาวที่ดูไม่ค่อยแข็งแรงนักกับกำแพงเมืองหินแกรนิต
ในโลกใบนี้ พละกำลังคือทุกสิ่ง ผู้ฝึกตนสามารถทำลายูเาด้วยฝ่ามือ หรือเหาะเหินเดินอากาศได้เหมือนนก แต่สำหรับหลี่ิในตอนแรก เขาเป็เพียงคนธรรมดาขั้นที่ 1 (ขั้นหลอมรวมลมปราณ) ที่เก่งกว่าชาวบ้านทั่วไปแค่พละกำลังนิดหน่อยเท่านั้น
แต่ทว่า... เขามีสิ่งที่คนอื่นไม่มี
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ประจำการอยู่ที่ 'ประตูเมืองทิศเหนือ' ครบ 24 ชั่วโมงในฐานะยาม] [ท่าน้าลงชื่อเข้าใช้ ครั้งแรกหรือไม่?]
เสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ดังขึ้นในหัวของเขาั้แ่วันแรกที่เขาข้ามมิติมา และวันนี้คือวันที่เงื่อนไขครบถ้วน
'ลงชื่อ!' หลี่ิตอบในใจอย่างไม่ลังเล
[ยินดีด้วย! ท่านลงชื่อเข้าใช้สำเร็จในสถานที่ระดับ 'ทางเข้าหลักอาณาจักร'] [ท่านได้รับรางวัลระดับ SSS: 'กายาไร้ขีดจำกัด' (ต้นแบบพลัง:หัวโล้นผาคลุม) ] [คำอธิบาย: พละกำลัง ความเร็ว และความทนทานของท่านจะทะลุขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในจักรวาลนี้ ท่านจะไม่ได้รับผลกระทบจากลมปราณหรือเวทมนตร์ใดๆ และสามารถกำจัดศัตรูได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว] [หมายเหตุ: เนื่องจากระดับพลังนี้สูงเกินกว่ากฎเกณฑ์ของโลก ระบบจะซ่อนออร่าของท่านไว้ในสถานะ 'คนธรรมดา' เพื่อความบันเทิงของโฮสต์]
วินาทีนั้น หลี่ิรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าล้านโวลต์ไหลผ่านไขสันหลัง กล้ามเนื้อทุกส่วนของเขาสั่นะเืเบาๆ กระดูกที่เคยลั่นกรอบแกรบกลายเป็แข็งแกร่งดั่งเพชรน้ำหนึ่ง ประสาทััของเขาขยายขอบเขตออกไปจนเขาสามารถได้ยินเสียงหัวใจของมดที่เดินอยู่บนยอดกำแพงเมืองที่สูงกว่า 20 เมตร
เขากำหมัดเบาๆ ... อากาศรอบๆ หมัดของเขาถึงกับบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงดัง เปรี๊ยะ!
"นี่มัน... เกินไปหรือเปล่า?" หลี่ินิ่งอึ้ง เขาพยายามควบคุมอารมณ์และมองไปที่กระจกเงาจากผิวน้ำในถังข้างตัว เขายังคงมีผมดำยาวสลวย หน้าตาซื่อๆ เหมือนเดิม ไม่ได้หัวล้านเหมือนต้นฉบับ นั่นทำให้เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก
เวลาผ่านไปจนถึง่สาย ประตูเมืองทิศเหนือเริ่มเนืองแน่นไปด้วยเกวียนสินค้าและเหล่าจอมยุทธ์ที่แต่งตัวหรูหรา หลี่ินั่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเล็กๆ คอยตรวจตราใบผ่านทางด้วยท่าทางเนือยๆ
"เฮ้! เ้าทหารยาม! มัวแต่นั่งบื้ออะไรอยู่ มาตรวจม้าให้ข้าเร็วเข้า!" เสียงตะคอกดังมาจากชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมชุดยาวสีคราม ปักลวดลายเมฆาพยับ ซึ่งเป็สัญลักษณ์ของ 'สำนักเมฆาคลั่ง' สำนักยุทธ์ระดับกลางที่มีชื่อเสียงเื่ความเย่อหยิ่ง
หลี่ิเงยหน้าขึ้นมอง ม้าสีขาวตัวใหญ่ของชายคนนั้นเกือบจะเหยียบเท้าของเขา "ต้องต่อแถวครับท่าน จอมยุทธ์ท่านอื่นก็รอกันอยู่"
"เ้าว่าอะไรนะ?" จอมยุทธ์หนุ่มคนนั้นหน้าแดงด้วยความโกรธ เขาเป็ผู้ฝึกตน ขั้นที่ 3 (ขั้นยอดฝืมือ) ในสายตาของเขา ทหารยามประตูเมืองก็ไม่ต่างจากมดปลวก "ข้ามีธุระด่วนที่ศาลเ้ากรมยาม ตีกระบัตรเชิญจากราชวงศ์มาด้วย เ้ามีสิทธิ์อะไรมาให้ข้าต่อแถวกับพวกชาวบ้านพรรค์นี้!"
พูดจบเขาก็สะบัดแส้หนังในมือ หมายจะฟาดเข้าที่ใบหน้าของหลี่ิเพื่อเป็การสั่งสอน
ขวับ!
เสียงแส้แหวกอากาศดังสนั่น ชาวบ้านรอบข้างต่างพากันหลับตาด้วยความหวาดกลัว เพราะแส้ของจอมยุทธ์ขั้นที่ 3 นั้นสามารถตัดหินให้ขาดได้ในทีเดียว
แต่ทว่า...
หลี่ิยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เขาเพียงแค่ชูนิ้วชี้ขึ้นมาเบาๆ แส้หนังที่บรรจุพลังลมปราณสีฟ้าครามกลับพันรอบนิ้วของเขาเหมือนเชือกธรรมดา พลังลมปราณที่รุนแรงเ่าั้สลายหายไปทันทีที่ัักับิัของเขา
"แส้นี่... หนังคุณภาพดีนะครับเนี่ย ซื้อที่ไหนเหรอ?" หลี่ิถามด้วยหน้านิ่งๆ
"เป็ไปไม่ได้!" จอมยุทธ์หนุ่มเบิกตากว้าง เขาพยายามกระชากแส้คืน แต่แส้นั้นกลับนิ่งสนิทราวกับถูกล่ามไว้กับูเา "เ้า... เ้าทำอะไร! ปล่อยแส้ข้าเดี๋ยวนี้!"
"ก็บอกให้ต่อแถวไงครับ" หลี่ิกระตุกนิ้วเบาๆ (เพียงแค่ 0.001% ของพลังทั้งหมด)
โครม!
ร่างของจอมยุทธ์หนุ่มพร้อมกับม้าศึกตัวใหญ่ลอยละลิ่วกลับหลังไปไกลกว่าสิบเมตร ก่อนจะหล่นลงไปกองกับพื้นในสภาพคลุกฝุ่น ม้าของเขาใจนฉี่ราดและรีบวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง
ทหารยามคนอื่นๆ และชาวบ้านต่างเงียบกริบ... พวกเขามองหลี่ิด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
"เอ่อ... เมื่อกี้ลมมันแรงน่ะครับ ม้าเขาอาจจะเสียหลักเอง" หลี่ิรีบแก้ตัวด้วยสีหน้าปลาตาย พลางกวักมือเรียกชาวบ้านคนถัดไป "ท่านป้าครับ เชิญตรวจใบผ่านทางครับ"
2K
