ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ไท่จื่อชำเลืองสายตาเย็นชาไปทางศพทั้งสองร่างเขาไม่สนใจความเป็นความตายของพวกผู้หญิง

        ทว่าเขาไม่อาจกักเก็บสีหน้าของตนเองในเวลานี้ได้

        “ท่านอ๋องร่างกายหม่อมฉันยังไม่แข็งแรงดี ช่วยพยุงหม่อมฉันไปพักที่ห้องข้าง ๆได้หรือไม่เพคะ”

        หลินเมิ้งหยายกมือปิดปากราวกับว่ามิอาจทนเห็นศพทั้งสองได้

        หลงเทียนอวี้รีบเข้าไปพยุงร่างหลินเมิ้งหยาท่ามกลางสายตาเย็นชาของไท่จื่อ เขาพานางไปยังห้องเล็กด้านข้าง

        “ชิชิไท่จื่อแสดงออกได้อย่างน่าชื่นชมจริงเชียว เจ้าเด็กน้อยเหตุใดเจ้าจึงนึกแผนร้ายกาจเช่นนี้ขึ้นมาได้? ”

        ทันทีที่เข้ามาภายในชิงหูที่ไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งแต่ตอนไหนรีบเข้ามาชิงร่างหลินเมิ้งหยาออกจากหลงเทียนอวี้ ก่อนจะเข้าไปประคองร่างนาง

        สีหน้าของคนถูกผลักอย่างหลงเทียนอวี้เคร่งขรึมไปในทันทีแต่เมื่อเห็นสีหน้าสุขุมลุ่มลึกของหลินเมิ้งหยาสีหน้าของเขาจึงกลับมาเป็นปกติดังเดิม

        “เจ้าลองเดา”

        หลังจากทิ้งคำตอบที่ทำให้ชิงหูแทบกระอักเป็นเลือดแล้วหลินเมิ้งหยายกผ้าคลุมสีดำขึ้นห่มร่าง

        ทุกคนตามไท่จื่อกลับไปยังงานเลี้ยงเรียบร้อยแล้ว

        คาดว่าจะต้องถูกไท่จื่อขู่เข็ญอย่างแน่นอน

        “เจ้าจะไปไหน? ”

        หลงเทียนอวี้เอ่ยถามทว่าหลินเมิ้งหยากลับหยักยิ้มเล็กน้อยริมฝีปากสีแดงดั่งลูกเชอรี่เอ่ยออกมาเพียงสองพยางค์

        “ความลับ”

        ยืมแสงจากพระจันทร์พาชิงหูและป๋ายซูเดินไปด้านหลังสวน

        เมื่อเดินพ้นโค้งนางได้เห็นเงาหนึ่งแอบอยู่ด้านหลังภูเขาปลอมกลางสวน

        “ออกมาเถิดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ข้าต้องขอบใจเจ้ามาก”

        แสงจันทร์สาดส่องร่างบางเดินออกมาจากหลังภูเขาปลอม ใบหน้างดงามเรียวเล็กรูปไข่ขาวซีด

        “สองคนนั้นตายอย่างไร? ”

        เสียงของหญิงสาวอ่อนโยนเป็นอย่างมากทว่ากลับทำให้ขนแขนลุกชัน

        “ถูกไท่จื่อฆ่าตายเองกับมือเขาใช้ดาบฟันตายในฉับเดียว”

        หลินเมิ้งหยาลอบสำรวจใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าความสงสัยเกิดขึ้นในใจ

        ภายในห้องที่ถูกขังนางพบว่าชายคนนั้นคือหลงเทียนอวี้

        หลังจากตรวจสอบดูแล้วจึงพบว่าเขาถูกหมี่กุ่ยเซียงทำให้สลบไป

        ยาพิษชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่นแม้แต่เข็มเงินก็ไม่อาจนำมาทดสอบได้ ยิ่งไปกว่านั้น หากคนธรรมดาถูกวางยาเข้าคงจะสลบไปนานหลายวัน

        แต่ถ้าหากคนที่มีกำลังภายในเผลอกินเข้าพวกเขาจะไม่อาจใช้กำลังภายในได้ไปสักระยะ

        สิ่งที่ทำให้หลินเมิ้งหยายิ่งสงสัยไปกว่านั้นคือภายในห้องนั้นมีกลิ่นยาปลุกกำหนัดอ่อนๆ

        หากสูดดมเข้าเช่นนั้นจะเกิดภาพหลอน

        โชคดีที่นางพกยาแก้พิษติดตัวเอาไว้เสมอดังนั้นจึงสั่งให้ป๋ายซูนำตัวหลงเทียนอวี้ออกมา

        “เช่นนั้นก็ดีแล้วเท่านี้ก็ถือว่าข้าแก้แค้นให้ลูกของข้าได้สำเร็จ ขอบคุณท่านมาก ชายาอวี้”

        หญิงคนนั้นเอ่ยออกมาด้วยความซาบซึ้งใจหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง แต่มิได้เอยอันใด

        หลังจากที่นางพาตัวหลงเทียนอวี้ออกมาแล้วผู้หญิงคนนี้จึงปรากฏตัวออกมา

        บางทีอาจเพราะนางกำลังซ่อนตัวดังนั้นจึงได้เห็นหลินเมิ้งหยาพาตัวหลงเทียนอวี้ออกมา

        ทว่าผู้หญิงคนนี้แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก ราวกับว่านางรู้เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง

        ไม่เพียงนำยาถอนพิษมาแต่ยังช่วยหลินเมิ้งหยาแสดงละครอีกด้วย

        ชิงหูชำนาญในการเลียนเสียงผู้อื่นดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงสั่งให้เขาแสดงเป็นขันทีของไท่จื่อเพื่อไปแจ้งข่าวให้กับฮูหยินอัน

        จากนั้นเขาตีฮูหยินอันจนสลบ ก่อนนะกรอกยาชนิดเดียวกันเข้าไป

        สุดท้ายเขาจึงโยนยามเฝ้าประตูที่ถูกกรอกยาแล้วเข้าไปในนั้น

        ผู้หญิงคนนี้บอกกับหลินเมิ้งหยาว่าอันที่จริงแล้วเรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแผนการที่ไท่จื่อวางเอาไว้เพื่อบีบให้หลงเทียนอวี้แต่งงานกับองค์หญิงหมิงเยว่

        แต่ไม่มีใครรู้ว่านางจะแอบหักหลังทุกคน

        “ไม่จำเป็นข้าเพียงแต่ร่วมมือกับท่านเท่านั้นเหตุเพราะเจ้าบอกว่าเจ้าอยากเป็นหนอนบ่อนไส้ในจวนไท่จื่อให้กับข้าเช่นนั้นข้าขอถามเจ้าหน่อยว่า ตกลงแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่? อีกอย่างเหตุใดจึงอยากแก้แค้นฮูหยินอัน? ”

        ภายใต้แสงจันทร์ผู้หญิงคนนั้นหยักยิ้มขมขื่น

        ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความทุกข์ระทมแต่ถึงกระนั้นก็ยังส่งเสียงเล่า

        “ข้าเป็นหนึ่งในชายารองของไท่จื่ออีกทั้งยังเป็นลูกสาวคนหนึ่งของใต้เท้าจาง เจ้าคงจะเคยได้ยินชื่อของข้าใช่หรือไม่? ”

        ใต้เท้าจาง?สมองของหลินเมิ้งหยารีบประมวลผล ก่อนจะนึกถึงหญิงสาวที่มีใบหน้าเงียบขรึมและไม่พูดอะไรแต่มักจะยืนอยู่ด้านหลังไท่จื่อทุกครั้งออก

        มองผู้หญิงตรงหน้านางคือลูกสาวแท้ ๆ ของใต้เท้าจางอย่างนั้นหรือ?

        แต่เคยได้ยินว่าชายารองจางได้รับความรักและความเอ็นดูเป็นอย่างมากเหตุใดจึง...

        “เมื่อห้าปีก่อนข้าอภิเษกกับไท่จื่อและกลายมาเป็นชายารองของเขา ตอนแรกไท่จื่อรักและเอ็นดูข้ามากแต่เมื่อผู้หญิงคนนั้นเข้ามา ทุกสิ่งทุกอย่างพลันเปลี่ยนไป”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงดูเหมือนจะหมายถึงชายารองตู๋กู

        ก็จริงตอนนี้ไม่ว่าไท่จื่อเสด็จที่ใด นางก็มักจะตามเสด็จไปด้วย

        เพราะแบบนี้ชายารองคนอื่นๆ จึงรู้สึกเดียวดายอย่างนั้นสินะ

        เกรงว่าผู้หญิงตรงหน้านางเองก็เป็นเช่นนั้น

        “ข้าทำใจไว้อยู่แล้วเมื่อรู้ว่าต้องอภิเษกสมรสกับไท่จื่อข้าอยู่อย่างสงบนิ่งมาโดยตลอดคิดมาเสมอว่าต้องปกป้องดูแลคนในตระกูลและตำแหน่งของข้าเอาไว้ให้ได้เมื่อครึ่งปีก่อนข้าตั้งครรภ์ ไท่จื่อดีใจเป็นอย่างมากแต่ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าลูกที่น่าสงสารของข้าจะนำมาซึ่งความเกลียดชังของผู้หญิงคนนั้น”

        เมื่อพูดถึงลูกตัวเองสีหน้าของชายารองจางเผยให้เห็นถึงความเสียใจ

        แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่เคยเป็นแม่คนแต่นางพอจะเข้าใจความรู้สึกนั้น

        ดังนั้นนางจึงเดาบทสรุปได้แล้ว

        ชายารองตู๋กูกับฮูหยินอันจะต้องร่วมมือกันทำร้ายลูกในท้องของชายารองจางอย่างแน่นอน

        ฉะนั้นนางจึงผูกใจเจ็บเช่นนี้

        ที่ใดมีมนุษย์ที่นั่นย่อมมีสงคราม โดยเฉพาะในจวนที่ยิ่งใหญ่แห่งนี้

        “วันนี้ข้าทำเพื่อแก้แค้นให้กับลูกของข้าไท่จื่อถูกพวกนางปิดหูปิดตา ข้ารู้ว่าเจ้าเองก็เหมือนกันกับข้าพวกเราล้วนตกอยู่ในแผนร้ายของนางทั้งสิ้น ฉะนั้นข้าจึงอยากร่วมมือกับเจ้าเพื่อกำจัดผู้หญิงชาติชั่วคนนั้นเสีย! ”

        ไร้เดียงสา!เมื่อได้เห็นความลุ่มหลงในดวงตาของนางเวลาพูดถึงไท่จื่อ

        หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้กำลังถูกความรักครอบงำ

        ดวงตาเผยให้เห็นร่องรอยของความเสียดายแต่ชายารองจางเป็นคนเลือกหนทางเส้นนี้เอง

        ตัวนางเป็นเพียงน้ำที่จะพาเรือแล่นไปเท่านั้น

        “ได้ข้าจะร่วมมือกับเจ้า แต่ไท่จื่อจะต้องสงสัยสนมในจวนอย่างแน่นอนหลังจากที่เจ้ากลับไปแล้ว อย่าลืมแอบเอารองเท้า ชุดกระโปรงออกไปซักให้สะอาดระวังอย่าให้หลงเหลือร่องรอยใดๆเท่านี้เจ้าจะมีโอกาสทำให้ไท่จื่อได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนาง”

        หลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมาด้วยความปรารถนาดีเพื่อทำให้ชายารองจางคิดว่านางเป็นคนดี

        ชายารองจางขอบคุณหลินเมิ้งหยาด้วยความซาบซึ้งใจก่อนจะหายไปในความมืดอีกครั้ง

        “เจ้าเด็กน้อยเจ้าเชื่อนางอย่างนั้นหรือ? ”

        ชิงหูที่ยืนเงียบตลอดเวลาเอ่ยถาม

        “เชื่อเหตุใดจึงไม่เชื่อเล่า?ข้ายังเชื่ออีกด้วยว่านางต้องการชิงความรักจากไท่จื่อคืนมา”

        หลินเมิ้งหยาจัดผ้าคลุมของตนเองอีกครั้งก่อนจะเดินกลับ

        ทว่านางมิได้กลับไปยังห้องเดิมที่จากมา แต่กลับเดินลัดเลาะเส้นทางเล็ก ๆจนกระทั่งมาถึงเรือนไม้หลังเล็กที่ไม่โดดเด่นหลังหนึ่ง

        ป๋ายซูยกโคมไฟสูงขึ้นภายในคือคนที่ควรจะเป็นหญิงสาวร่วมสวาทในห้องนั้น

        องค์หญิงหมิงเยว่กำลังนอนหลับสนิท

        “หลับสบายเสียจริงเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ตอนนี้ถึงตาเจ้าแล้ว”

        ชิงหูหัวเราะคิกคักดวงตาที่กำลังมองหลินเมิ้งหยาหรี่เล็กลง

        “เจ้านี่หนาช่างเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจยิ่งนัก”

        ประโยคตำหนิติเตียนนี้เปรียบเสมือนคำชม

        ไม่พูดพร่ำทำเพลงชิงหูอุ้มหมิงเยว่แล้วกระโดดหายไป

        หลินเมิ้งหยาเชื่อใจในการทำงานของชิงหูที่สุด

        เดินกลับไปยังห้องพักผ่อนเล็กๆ กับป๋ายซู

        ทันทีที่ก้าวเข้าไปแขนกำยำสองข้างวาดขึ้นมารั้งตัวนางเข้าหาอ้อมกอดอันแสนอบอุ่น

        “หนาวหรือไม่ดูสิ มือของเจ้าเย็นหมดแล้ว”

        เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่ด้านบนศีรษะร่างกายของหลินเมิ้งหยาแข็งทื่อ

        ตอนที่กลับมาได้สัมผัสกับความเย็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเขาสังเกตเห็นด้วยอย่างนั้นหรือ

        “เสื้อขนสัตว์ที่สั่งทำเอาไว้ให้เจ้าถูกส่งมาใกล้จะถึงเมืองหลวงแล้วหากอากาศเย็น ก็จงนำมันมาใส่เถิด”

        หัวใจเต้นระรัวลูกตาสีดำเปล่งประกายราวไข่มุกสั่นไหว

        ทว่าขนตางอนยาวกลับปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงของนางเอาไว้

        “หม่อมฉันไม่หนาวตายง่ายๆ หรอกเพคะ หากใส่เสื้อขนสัตว์ตั้งแต่ตอนนี้เช่นนั้นฤดูหนาวหม่อมฉันคงต้องขลุกตัวอยู่ใต้ผ้านวมทั้งวัน”

        มิรู้ว่าเพราะร่างกายของตนเองหรือยาพิษที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกาย

        ทั้งที่เพิ่งจะถึงปลายฤดูหนาวแต่ร่างกายของนางกลับสั่นสะท้านเพราะความหนาวเย็น

        แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นกายเนื้อของทั้งคู่ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิอุ่น ๆ จากร่างกายของหลงเทียนอวี้ได้

        กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ส่งออกมาจากร่างกายของเขาทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกสงสัย

        “ท่านอ๋องใช้เครื่องหอมชนิดใดหรือเพคะกลิ่นหอมเหลือเกิน”

        ดื่มด่ำกับความอบอุ่นที่เขาส่งมอบให้ก่อนจะทำจมูกฟุดฟิดเพื่อสูดดมกลิ่นกายของเขาเหมือนลูกสุนัขตัวน้อย

        หลงเทียนอวี้หยักยิ้มเล็กน้อยโอบกอดหญิงสาวร่างบางตรงหน้าเอาไว้จนมิด

        ราวกับต้องการจะฝังร่างกายของนางอยู่ภายในอ้อมกอดของตนเอง

        “ตอนเด็กข้ามักจะฝันร้ายหมู่เฟยจึงสั่งให้คนนำกลิ่นหอมที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายมาให้ข้า หากเจ้าชอบข้าจะมอบให้เจ้าดีหรือไม่? ”

        “ดีเพคะ”

        อ้าปากหาวเล็กน้อยหลินเมิ้งหยาหลับไปในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้

        ฟังเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอกันของนางใบหน้าหยักยิ้มของหลงเทียนอวี้เผยให้เห็นถึงความกังวล

        “พระชายาหลับลึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ”

        ป๋ายจื่อที่อยู่ข้างๆ ถูกท่านอ๋องถามกระทันหัน นางจึงสะดุ้ง

        นางนับนิ้วก่อนจะเอ่ยตอบ

        “ดูเหมือน...นับตั้งแต่ตอนที่มีอาการป่วยเจ้าค่ะหนู่ปี้เคยถามหมอหลวงแล้ว หมอหลวงบอกว่าหัวใจของนายหญิงได้รับบาดเจ็บไม่สามารถทำงานหนักได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องนอนพักสักเล็กน้อยทุกวัน”

        คำพูดของป๋ายจื่อยังมิอาจทำให้หลงเทียนอวี้คลายความกังวล

        เมื่อก่อนหลินเมิ้งหยาเป็นคนระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก

        หลายวันที่ผ่านมาเมื่อถึงเวลานอน เขามักจะลอบเข้าไปอยู่ข้างเตียงของนาง

        ทุกครั้งที่ได้เห็นใบหน้าไร้พิษสงยามหลับของนางหลงเทียนอวี้มักรู้สึกสบายใจ

        แต่มีครั้งหนึ่งที่เขาชนกับเชิงเทียนเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจทว่านางกลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

        หวังว่าเหตุผลที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะร่างกายของนางต้องการพักผ่อน

        ภายในห้องพักผ่อนเล็กหลงเทียนอวี้กอดนางเสมือนกอดอัญมณีมีค่า เขาไม่แม้แต่จะเปลี่ยนท่าทาง

        หลินเมิ้งหยายังคงหลับสนิทอีกทั้งยังกอดแขนของเขาเอาไว้