หลังเลิกเรียน ฉันก็เตรียมขี่มอเตอร์ไซค์ไปที่ร้านเหมือนเดิม แต่ดูฟ้าฝนแล้ว ฉันคงไม่ทันได้ถึงร้านเฮียสิงห์แน่
ฉันคว้าโทรศัพท์มากดโทรหายัยสวย เพื่อใช้ให้หล่อนอ้อนเฮียสิงห์มารับฉัน
<ว่าาาา>
“มารับหน่อยยย”
<ได้ๆๆ รอแป๊บ เฮีย…..>
ตู๊ด
ยัยสวยกดวางสายไป ฉันเดินฮัมเพลงไปนั่งรอเฮียสิงห์ที่ใต้ตึกเรียน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็มีเบอร์แปลกโทรมา
ครืดดดด ครืดดดด
“สวัสดีค่ะ”
<อยู่ตรงไหน>
ใครวะ… เสียงไม่คุ้นเลย
“เอ่อ.. นี่ใครคะ”
<คนหล่อ>
‘ประสาทชิบ’
ติ๊ด
ฉันกดวางสายทันที เพราะคิดว่าคงเป็ไอ้พวกลูกค้าโรคจิตที่ไปสรรหาเบอร์ฉันมาจากไหนสักที่แน่ๆ
ครืดดด ครืดดด
“....”
<ไม่กลับใช่ไหม ร้านเนี้ย>
“ใคร…”
ปื้นนน
ฉันละปากเตรียมว้ากไอ้คนในโทรศัพท์ หันไปตามเสียงแตรก็เจอรถสปอร์ตคันคุ้นตาของเฮียสิงห์จอดเทียบท่าหน้าตึก
ฉันกดตัดสาย ไม่สนใจไอ้บ้านั่น แล้วยิ้มแฉ่งวิ่งผ่าฝนไปที่รถทันที พอเปิดประตู ก็ต้องรีบหุบยิ้มอย่างเร็ว เพราะคนที่ขับมารับคือ…
“เฮียเต..”
“มัวอึ้งอะไร อยากยืนตากฝนงั้นหรอ”
ฉันดึงสติกลับมา แล้วรีบขึ้นรถตามว่าทันที
“สีหน้าดูผิดหวังนะ”
“เปล่าค่ะ แล้ว... ยัยสวยไม่มาด้วยหรอคะ”
“ไม่มา ช่วยไอ้สิงห์นับสต็อคที่ลงใหม่อยู่”
“อ่อ ค่ะ”
“แล้วเมื่อกี้ตัดสายทำไม”
“หืม… อ่อ เบอร์เฮียเตหรอคะ”
“อืม”
“เห็นพูดจาปั่นประสาท เลยคิดว่าเป็พวกโรคจิตค่ะ”
“....”
“แล้วก็ไม่บอกว่าเป็เฮียเต”
ฉันแอบบ่นเบาๆ พลางหันหน้าหนี มองวิวข้างทางแทน
“บอกว่าคนหล่อ ก็น่าจะรู้แล้วไหม”
“ค่าาาา พ่อคนหล่อ”
ฉันว่าประชดแล้วหันหน้ามองเฮียเต จู่ๆ เฮียก็ถอดเสื้อฮูดตัวเองออก โชว์กล้ามแขน และ ซิกแพคเป็มัดๆ จนฉันต้องแอบกลืนน้ำลายเอือกใหญ่
“เอาเสื้อไปใส่...”
“ให้หญ้าใส่หรอคะ”
“บอกแม่ย่านางรถมั้ง”
ฉันรับเสื้อจากเฮียเตมาแบบงงๆ พลางก้มดูตัวเอง เสื้อนักศึกษาสีขาว เปียกน้ำฝน จนเห็นบราลูกไม้สีเนื้อ และนมเป็เต้าของฉัน ฉันรีบใส่เสื้อของเฮียเต แล้วนั่งเงียบ ก่อนจะรู้สึกสนใจกลิ่นเสื้อ จนยกขึ้นดมหลายรอบ
“เฮียใช้น้ำหอมอะไรคะ”
“ทำไมอ่ะ”
“หอมดีค่ะ”
ฉันพูดแล้วยกเสื้อเฮียเตขึ้นดมซ้ำๆ เหมือนพวกโรคจิต
“ไม่ได้ใช้…”
“งั้นน้ำยาปรับผ้านุ่มหรอ”
“หึ กลิ่นตัวเฮียเอง”
ฉันชะงักมือทันที แล้วเลิกดมเสื้อเฮียเต ..นี่ฉันกำลังเสพกลิ่นผู้ชายอยู่หรอเนี้ย
“ชอบกลิ่นเฮียหรอ”
“อย่ามาพูดเยอะหน่อยเลยค่ะ จะถึงไหมร้านอ่ะ”
ฉันแกล้งว้ากแก้เขิน เพราะว่าดันชอบกลิ่นนี้จริงๆ
“หึ ก็กลิ่นเฮียจริงๆ ไม่เชื่อดม”
เฮียเตคว้าคอฉันกดไปใกล้ๆ ใต้รักแร้เฮีย จนฉันต้องดันตัวหนี แล้วทุบไหล่เฮียเตไปเบาๆ
“เฮียบ้าหรอ!!! … น่าเกลียดชะมัด”
ฉันสวนกลับ แล้วเอนหัวพิงกระจกฝั่งตัวเอง หนีตาบ้าที่พยายามจะจับจมูกฉันไปดมรักแร้ตัวเองให้ได้
“วันนี้มีซ้อมคิวไหม”
“ ไม่ค่ะ หญ้ามีร้องแค่อาทิตย์ละ 3 วัน ต้องรันแบ่งวงอื่น”
“อืม”
“....”
หลังจากนั้นเราก็นั่งเงียบจนถึงที่หมาย ฉันเข้าร้านมาก็เห็นเฮียสิงห์เดินขมวดคิ้ว เช็คลังนั้น เปิดลังนี้ ส่วนยัยสวยก็ช่วยเด็กในร้านจัดของอยู่
“มาแล้วววว” ยัยสวยหันมายิ้มหวานให้
“รอบนี้ของลงเยอะหรอ”
“ใช่ ฉันเลยต้องอยู่ช่วยเฮียสิงห์น่ะ ..ละนี่เธอไปเอาเสื้อใครมาใส่”
ฉันจู๋ๆ ปากไปทางเฮียเตที่เดินเปลือยท่อนบนตามมาติดๆ สาวๆ ในร้านที่ช่วยกันจัดของอยู่ มองตามตาเยิ้ม หันไปกระซิบกระซาบกันจนฉันอยากจะถอดเสื้อคืน ..ไม่ได้หวงนะ แต่หมั่นไส้ค่าาา
‘หนีไปลูก มันเป็กับดักกกก’
“อ่อ”
ยัยสวยพยักหน้า แล้วหันไปจัดของต่อ หลังช่วยกันเช็คของจนเสร็จแล้วเราก็ยกแก๊งกลับเข้าห้องสุมเหมือนเดิม
“หญ้า พรุ่งนี้มีเรียนเช้ารึบ่าย”
เฮียสิงห์ถาม
“พรุ่งนี้หญ้าไม่มีเรียน ไมอ่ะ”
“คืนนี้เฮียจะเลี้ยงเหล้าแบรนด์ใหม่ ฉลองยอดแตก”
“ขอส่วนแบ่งแทนได้ไหม”
ฉันเจอโอกาสหยอดเฮีย ว่าแล้วก็เดินไปทำหน้าอ้อนๆ ใส่ เกาะแขนเขย่าไปมาเหมือนเด็กน้อยอ้อนพ่อแม่
“เงินเดือนเราจะสูงกว่าผู้จัดการร้านอีกนะ”
“...ใจร้าย แค่นี้ก็ให้ไม่ได้ แอบไปรับงานร้านอื่นดีกว่า”
“มะแหงกนิ …รู้แล้วๆ เดี๋ยวโอนให้”
“แหะๆ ขอบคุณค่ะ เฮียสิงห์น่ารักที่สุ๊ดดด “
ฉันแอบทำท่าจุ๊บๆ ใส่เฮียสิงห์ ก่อนจะตีเนียน ไปนั่งเล่นโทรศัพท์กับยัยสวย
‘เอาล่ะ น่ารักขนาดนี้ จะไม่ชอบสักนิดก็ให้มันรู้ไปเฮียสิงห์’
![ทะลุมิติไปเป็นแม่ของวายร้ายทั้งสาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646647397_12654974.webp)
92K
