# เมฆา สืบสู้ผี
*ซีรีส์ใหม่: ตุ๊กตาเด็กที่ไม่เคยโต*
ซีรีส์แนวสยองขวัญ-สืบสวนวิทยาศาสตร์ดาร์กเข้มข้น เน้นความกลัวเื่ “การสูญเสียลูก” และ “ความอยากเก็บ่เวลานั้นไว้ตลอดกาล”
ทุกอย่างอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์ นิติวิทยาศาสตร์ และจิตวิทยาที่บิดเบี้ยว แต่บิดเบี้ยวเกินมนุษย์จะคาดคิด
เมฆาใช้ััพิเศษเบาๆ ที่รู้สึกถึง “พลังงานจากความโศกเศร้าและความปรารถนาที่ถูกกักไว้”
นิชาใช้ตรรกะวิทย์ ชันสูตรศพ และวิเคราะห์สารเคมี
ริต้าใช้ทักษะนักสืบและความเด็ดขาด
ซีรีส์นี้มีราว 10 ตอน Jintanakorn จะขอเปิดม่านเลยครับ
# ตอนที่ 1: เด็กที่หายไปในคอนโดหรู
ค่ำคืนหนึ่งในกรุงเทพฯ คอนโดหรูสูง 42 ชั้นย่านสุขุมวิท “เดอะ ริเวอร์เพลส”
แม่คนหนึ่งชื่อ “น้ำผึ้ง” วัย 35 ปี ร้องไห้สะอึกสะอื้นหน้าห้องนิรภัยของคอนโด เธอแจ้งความว่าลูกชายวัย 6 ขวบ “น้องกันต์” หายตัวไปจากห้องนอนเมื่อคืน
กล้องวงจรปิดในโถงชั้น 32 จับภาพได้แค่ “เด็กตัวเล็ก ๆ ผมสั้น ใส่ชุดนอนลายการ์ตูน” เดินเข้าห้องน้ำผึ้งตอนตีสองกว่า ๆ
แต่เด็กคนนั้นตัวเล็กเกินไป ไม่ใช่น้องกันต์
และหลังจากนั้นไม่มีภาพเด็กคนนั้นเดินออกมา
เช้ามา พบแต่ตุ๊กตาเด็กผู้ชายตัวใหม่วางเด่นอยู่บนเตียงน้องกันต์
ตุ๊กตาหน้าตาคล้ายน้องกันต์มาก ผมสั้น ชุดนอนลายเดียวกัน
แต่ไม่มีตัวน้องกันต์
ริต้าได้รับมอบหมายคดีนี้เพราะเป็คดีเด็กหายในพื้นที่ชั้นสูง เธอเดินเข้าห้องเกิดเหตุพร้อมทีมนิติวิทยาศาสตร์
ห้องเด็กยังคงกลิ่นน้ำนมและแป้งเด็กลอยคลุ้ง แต่เย็นผิดปกติ
ตุ๊กตาตัวนั้นยืนเด่นอยู่บนเตียง ตาแก้วจ้องประตูห้องนิ่ง ๆ
นิชาที่ตามมาชันสูตรเบื้องต้น หยิบตุ๊กตาขึ้นตรวจด้วยถุงมือ
“ตุ๊กตาพลาสติกทั่วไป แต่… มีเส้นผมมนุษย์ติดอยู่ตรงหนังศีรษะ และกลิ่นตัวเด็กชัดเจน”
ริต้าขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง?”
นิชาตอบเสียงต่ำ “เส้นผมตรงกับ DNA ของน้องกันต์ที่แม่ให้มา และมีเซลล์ิัมนุษย์ฝังอยู่ในเนื้อพลาสติกบางจุด”
แม่น้ำผึ้งร้องไห้ “ลูกฉันไม่ได้ตายใช่ไหมคะ?”
นิชาไม่ตอบตรง ๆ “ยังสรุปไม่ได้ แต่… เด็กไม่ได้ตายแบบปกติ”
ริต้าสั่งตรวจกล้องวงจรปิดทุกตัวในคอนโด
ภาพจากกล้องโถงชั้นอื่น ๆ แสดงเด็กตัวเล็ก ๆ คนเดียวกัน เดินขึ้นลิฟต์คนเดียว ไปชั้นต่าง ๆ
แต่ไม่มีภาพเด็กคนนั้นเดินออกจากคอนโด
เหมือนเด็กคนนั้นหายไปในอากาศ
คืนนั้น ห้องทำงานเมฆา
ริต้าส่งไฟล์กล้องวงจรปิดและรายงานเบื้องต้นให้นิชาและเมฆาดู
เมฆาจ้องภาพเด็กตัวเล็กในกล้องนิ่ง ๆ
เขารู้สึกถึงพลังงานโศกเศร้าที่แผ่ออกมาจากภาพ
“เด็กคนนั้น… ไม่ใช่เด็กจริง ๆ”
นิชาถาม “หมายความว่าไง?”
เมฆาตอบ “มันคือ ‘สิ่งที่เคยเป็เด็ก’ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว”
ริต้าถอนหายใจ “ฉันเริ่มไม่ไหวแล้วคดีนี้ มันผิดธรรมชาติเกิน”
สองวันต่อมา มีรายงานเด็กหายเพิ่มอีกคน
เด็กหญิงวัย 5 ขวบ ชั้น 28
กล้องจับภาพเด็กตัวเล็ก ๆ คนเดียวกัน เดินเข้าห้อง
เช้ามาพบแต่ตุ๊กตาเด็กผู้หญิงตัวใหม่บนเตียง
หน้าตาคล้ายเด็กที่หายไปไม่ผิดเพี้ยน
นิชาชันสูตรตุ๊กตาทั้งสองตัวในห้องแล็บ
ผลออกมาเร็วมาก
“เนื้อพลาสติกของตุ๊กตา… มีโปรตีนมนุษย์และ DNA ตรงกับเด็กที่หายไป 100% และโครงสร้างเซลล์บ่งบอกว่าเซลล์มนุษย์ถูก ‘หดตัว’ ลงในระดับโมเลกุลจนกลายเป็ส่วนหนึ่งของวัสดุ”
ริต้าตัวแข็ง “หมายความว่า… เด็กถูกทำให้ตัวเล็กลงแล้วกลายเป็ตุ๊กตา?”
นิชาพยักหน้า “ใช่ แต่ไม่ใช่การย่อส่วนแบบไซไฟ มันเป็การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างเซลล์แบบรุนแรงมาก ด้วยสารเคมีที่ทำให้เนื้อเยืุ่์หดตัวและแข็งตัวคล้ายพลาสติก”
เมฆาที่ฟังอยู่เงียบ ๆ พูดขึ้น
“สารเคมีแบบนั้น… ไม่มีในตลาดปกติ”
นิชาค้นข้อมูลเก่าในฐานข้อมูลทางการแพทย์ลับ
“มีบันทึกการทดลองลับสมัยาเย็น ในโครงการหนึ่งของหน่วยงานรัฐ เพื่อ ‘เก็บรักษาศพทหารให้คงสภาพตลอดกาล’ โดยใช้สารเคมีที่ทำให้เนื้อเยื่อหดตัวและแข็งตัว แต่โครงการถูกยกเลิกเพราะอันตรายเกินไป และสารตัวอย่างหายไปทั้งหมด”
ริต้าถาม “แล้วมันมาอยู่ในคอนโดนี้ได้ยังไง?”
เมฆามองแผนผังคอนโดที่ริต้าส่งมา
“คอนโดนี้สร้างบนที่ดินเก่า… ที่เคยเป็โรงพยาบาลทหารสมัยา”
นิชาพูดเสียงต่ำ “และมีห้องใต้ดินที่ไม่มีในแผนผังราชการ”
เมฆาพยักหน้า “เราต้องลงไปดู”
คืนนั้น คอนโดเดอะ ริเวอร์เพลส
ทั้งสามคนแอบลงไปชั้นใต้ดินลับที่ไม่มีในแผนผัง ผ่านทางลิฟต์บริการที่ล็อกไว้
ประตูเหล็กเก่าผุกร่อน เมฆาใช้กุญจัยผีไขเปิด
ภายในห้องใต้ดินมืดสนิท กลิ่นสารเคมีเก่ารุนแรงคละคลุ้ง
ริต้าส่องไฟฉายไปรอบ ๆ
แล้วทั้งสามคนก็ตัวแข็ง
ห้องเต็มไปด้วยตุ๊กตาเด็กเก่า ๆ เรียงกันนับร้อยตัว
บางตัวสวมชุดเก่า บางตัวเปลือย
ตาแก้วจ้องตรงมาที่พวกเขา
และตรงกลางห้อง มีตุ๊กตาเด็กสองตัวใหม่ วางเด่นบนแท่น
หน้าตาคล้ายน้องกันต์และเด็กหญิงที่หายไปล่าสุด
แต่ที่มุมห้องสุด มีผู้หญิงสูงวัยในชุดแม่บ้านเก่ายืนนิ่งอยู่
ใบหน้าซีดเซียว ตาแดงก่ำ
เธอยิ้มบาง ๆ
“ในที่สุด… ก็มีคนมาเห็นลูก ๆ ของฉัน”
กล้องตัดไปที่ลิฟต์คอนโด คืนเดียวกัน
เด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เดินออกจากลิฟต์ชั้น 40
มุ่งหน้าไปยังห้องใหม่
ห้องที่มีเด็กอีกคนกำลังหลับอยู่...?
*โปรดติดตามตอนต่อไป*