เลเวลอัพ

หลงเฟยเดี๋ยวก็หัวเราะเดี๋ยวก็พูดกับตัวเอง ราวกับคนบ้าก็ไม่ปาน
เฉียวเฉียวรู้สึกไม่คุ้นเคย นางมองดูหลงเฟยอย่างพิจารณา เขายังเป็นนายน้อยคนนั้น เพียงแต่ว่าใบหน้าของเขากลับมามีความมั่นใจเหมือนเมื่อก่อน นางจึงถามอย่างเป็นกังวลว่า "นายน้อย ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
หลงเฟยดึงสติกลับมาและเข้าไปกอดเฉียวเฉียวอย่างตื่นเต้น แล้วหอมไปที่แก้มของนางเต็มแรง แล้วกล่าวว่า "เฉียวเฉียว วันที่ดีของเรากําลังจะมาถึงแล้ว"
เฉียวเฉียวรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าไปทั้งตัว ร่างกายหดเกร็ง ดวงตาเหม่อลอย นิ่งอยู่นานไม่หันกลับมา ในใจเหมือนกวางน้อยวิ่งพล่านไปมา "นายน้อยหอมข้า นายน้อยหอมข้า..."
แก้มขแงนางกลายเป็นสีแดงเรื่อเหมือนกับผลแอปเปิ้ลสุก
"ยัยเซ่อมัวทําอะไรอยู่ มาช่วยกันหน่อย" หลงเฟยมองมาที่เฉียวเฉียวที่กําลังใจลอยและพูดเร่งขึ้นมา
เขาต้องจัดการร่างของหลี่ซาน
ไม่ช้าก็เร็ว หลงต้าเย่าก็จะต้องรู้เรื่องนี้แน่
แต่กระนั้น
ก่อนที่เขาจะค้นพบ หลงเฟยต้องรีบทําให้ตัวเองแข็งแกร่งให้ได้
จัดการร่างของหลี่ซานเสร็จเรียบร้อย เฉียวเฉียวยังไม่คลายกังวล "นายน้อย หลี่ซานเป็นหลานรักของหลงต้าเย่า ทุกวันเขาจะต้องรายงานสถานการณ์ของท่าน"
"เอ๋?"
"แบบนี้หมายความว่า หลงต้าเย่าส่งหลี่ซานมาจับตาดูข้างั้นหรือ?" หลงเฟยยิ้มอย่างเยือกเย็น "งั้นหลี่ซานก็ยิ่งสมควรตาย"
เฉียวเฉียวเอ่ยถามว่า "หากไม่ได้รับรายงานจากหลี่ซาน เขาต้องออกมาตามหาท่านด้วยตนเองแน่ ถึงเวลานั้น..."
หลงเฟยกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวลไป พวกเรายังมีเวลาเตรียมตัวอีกหนึ่งคืน เฉียวเฉียว นี่เงินสองร้อยตําลึง เจ้าไปหาที่ซ่อนตัวในเมือง ก่อนข้าจะกลับมา เจ้าอย่าออกมาเด็ดขาด"
เฉียวเฉียวเหมือนว่าจะสัมผัสถึงอะไรบางอย่าง นางรีบคว้าชายเสื้อของหลงเฟยไว้ "นายน้อย ท่านจะทิ้งเฉียวเฉียวไว้หรือ?"
พูดแล้วน้ําตาก็คลอสองตาขึ้นมา น้ําตาเอ่ออยู่ในเบ้าตา เมื่อมองเห็นนางเช่นนี้ นั่นทําให้หลงเฟยปวดใจขึ้นมา "ข้าจะทิ้งเจ้าไปได้อย่างไรกัน ข้าออกไปฝึกวรยุทธ์ อย่างมากแค่หนึ่งปี อย่างเร็วครึ่งปี ข้าจะกลับมาแน่นอน ตระกูลหลงมีเรื่องมากมายที่ข้าไม่ได้จัดกา รคนที่สมควรตายก็ยังไม่ได้ฆ่า นอกจากนี้ยังมีบางคนที่สมควรตาย!"
เขาต้องแข็งแกร่งกว่านี้
คนในตระกูลหลงมองเขาเหมือนเสือพร้อมตะครุบเหยื่อ ตอนนี้เขาเป็นแค่นักรบจ้านซื่อระดับ 2 หากยังอยู่ในตระกูลหลง ทุกย่างก้าวล้วนแต่อันตราย
ต้องรู้ว่าเขาคือทายาทตระกูลหลง
ท่านทวดเป็นคนออกคําสั่งในศาลบรรพบุรุษตระกูลหลงด้วยตนเอง
เขาซึมซับสายโลหิตเทพมังกร และหลังจากนั้นก็ถูกคนทำร้ายจนจุดตันเถียนเสียหาย แม้ว่าหลงเฟยจะไม่มีหลักฐาน แต่เขามั่นใจว่านี่จะต้องเกี่ยวข้องกับคนตระกูลหลงระดับสูง
ตอนนี้เขาสามารถฝึกวรยุทธ์ได้แล้ว และหากถูกจับได้ แน่นอนว่าจะต้องถูกกำจัดอย่างแน่นอน เขาต้องหนีไป
และค่อยกลับมาหลังจากที่แข็งแกร่งขึ้น ค่อยจัดการทีละคน!
เฉียวเฉียวพยักหน้าด้วยน้ำตา นางไม่สามารถหยุดหลงเฟยได้ และไม่มีเหตุผลที่จะห้ามเขาด้วย นางต้องการอยู่ข้างกายหลงเฟย แต่ก็กังวลว่าตัวเองจะเป็นภาระของเขา
"เฉียวเฉียว ข้าต้องกลับมาแน่"
"เปรี้ยงงง!"
ฝนกระหน่ำลงมา
ทั้งสองฝ่าฝนออกไปจากตระกูลหลง เฉียวเฉียวซื้อบ้านหลังเล็กในเขตสลัมเมืองซีเฉิงเพื่อซ่อนตัว
หลงเฟยฝ่าฝนออกจากเมืองซีเฉิงมุ่งหน้าไปยังเทือกเขาอวิ๋นหลาน
…..
ตําหนักฉินหวัง
"นายท่าน เมื่อครู่ได้ข่าวมาว่าจากเมืองซีเฉิง หลงเฟยออกจากเมืองหั่วหลีมุ่งหน้าไปทางเทือกเขาหั่วหลี ท่านต้องการส่งคน..."
พ่อบ้านชราคนนั้นไม่ได้พูดต่อ
หนานกงเหลยขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า "มันเป็นคนไร้ประโยชน์ การออกไปจากเมืองหั่วหลีก็เท่ากับรนหาที่ตาย ไม่มีผลอะไรต่ออนาคตของเยี่ยนเอ๋อร์"
พ่อบ้านชราพยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก - โปรดติดตามตอนต่อไป -

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 กล่องของขวัญของมือใหม่ (2)

นิยายแนะนำ

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 กล่องของขวัญของมือใหม่ (2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้