“ผลไม้ค่ะคุณท่านคุณแพร” ดวงใจแม่บ้านวัยหกสิบที่อยู่กับสายทองมาั้แ่สาวๆเธอเห็นผ้าแพรก็นึกเอ็นดูเพราะกิริยามารยาทเรียบร้อยเมื่อเห็นสายทองและผ้าแพรนั่งคุยกันอยู่ที่หลังบ้านก็รีบหาผลไม้เป็ของว่างมาให้ทั้งสอง
“ขอบคุณนะคะป้าดวง” เ้าของใบหน้าหวานยิ้มขอบคุณดวงใจพลันมือเรียวก็ใช้ส้อมจิ้มแตงโมชิ้นโตเข้าปากอย่างชื่นใจเพราะเธอกำลังอยากทานผลไม้อยู่พอดีแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากบอกใคร
“คราวหน้าถ้าหิวอะไรบอกป้าได้เลยนะคะคนท้องต้องห้ามอดเดี๋ยวจะหงุดหงิดนะคะ” ดวงใจมองออกว่าผ้าแพรคงจะหิวเพราะทานเข้าไปคำโตเสียขนาดนั้นแถมยังจิ้มผลไม้เข้าปากไม่หยุดอีกต่างหาก
“ค่ะป้าดวง” ร่างบางตอบกลับด้วยรอยยิ้มนึกขอบคุณทุกคนที่เอ็นดูเธอหากดวงใจเอ่ยเช่นนี้แล้วคราวหน้าเธอก็น่าจะขอของหวานของชอบได้ง่ายหน่อยโดยไม่ต้องเกรงใจเท่าไรนัก
“อ้าวนั่นจะไปไหนล่ะตาภู” สายทองเห็นหลานชายเธอเดินมาหาแต่งตัวเต็มยศเซ็ทผมเนี้ยบคงไม่พ้นจะออกไปข้างนอกเช่นเคย
“มีนัดกับเพื่อนครับคุณย่า...อ่อ..คืนนี้ฉันกลับดึกเธอไม่ต้องรอฉันนะนอนได้เลย” ภูผาหันมาบอกกับร่างบางที่เอาแต่นั่งทานผลไม้ไม่หยุดปาก
“ได้ยังไงล่ะวันนี้หนูแพรต้องนอนที่นี่คืนแรกแกจะหนีเมียแกไปไหน” สายทองโพร่งตัดบทหลังจบประโยคของคนเป็หลานชายทันที
“แพรนอนได้ค่ะคุณย่าคุณภูไปเถอะค่ะคงอยากจะเจอเพื่อนใช่มั้ยคะไปอยู่ที่เชียงใหม่ตั้งหลายวันแล้ว” ผ้าแพรรีบเคี้ยวเ้าแตงโมให้หมดปากรีบบอกกับสายทองว่าเธอนอนได้และให้ภูผานั้นไปหาเพื่อนได้เลยเธอไม่มีปัญหาในการนอนคนเดียวอยู่แล้ว
“เจอเพื่อนจริงๆใช่มั้ย” สายทองอยากจะตีผ้าแพรเสียจริงที่ดูจะไม่ทันสามีตัวเองเลยจริงๆในเมื่อเ้าตัวภรรยาเค้าไม่ห้ามเธอก็หมดหน้าที่จะห้ามได้แต่ย้ำอีกครั้งว่าที่หลานชายบอกว่าไปหาเพื่อนมใช่เพื่อนจริงๆใช่หรือไม่
“ครับคุณย่าถ้าผมจะไปที่อื่นผมไม่บอกคุณย่าหรอกครับ” ภูผายกยิ้มเบาๆเ้าเล่ห์ที่คุณย่าของเขานั้นจะระแวงไปเสียทุกครั้งที่เขาออกข้างนอก
“เรานี่นะอย่าให้มันดึกมากนักล่ะ” มือหญิงชรายกมาฟาดต้นแขนหลานชายใบหน้าเน้นเขี้ยวเน้นฟันที่ถูกยอกย้อน
“คุณแพรไม่ห้ามคุณภูล่ะคะ” ดวงใจแปลกใจไม่น้อยกับอาการของผ้าแพรที่ดูจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยที่สามีเ้าตัวจะไปเที่ยวกลางคืน
“ก็คุณภูเค้าแค่อยากไปเจอเพื่อนแพรไม่ห้ามหรอกค่ะป้าดวง” หญิงสาวส่ายหัวเบาๆเธอไม่ใช่คนใจร้ายใจดำที่ห้ามภูผาเพียงเพราะจะไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อน
“ย่าถามเราจริงๆนะหนูแพรไม่คิดว่าตาภูจะไปหาผู้หญิงบ้างหรือไง” สายทองขยายความคำถามของดวงใจเธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผ้าแพรนั้นคิดอย่างไรถึงได้ปล่อยให้ภูผาออกไปแบบนั้นทั้งที่เธอเองก็ยังไม่มั่นใจว่าหลานเธอจะไปหาเพื่อนจริงๆอย่างที่ปากว่าเลย
“ถ้าเค้าจะไปหาผู้หญิงเค้าจะบอกว่าไปหาเพื่อนทำไมล่ะคะคุณย่าอีกอย่างแพรก็ไม่ใช่คนที่คุณภูรักด้วย” ผ้าแพรเชื่อใจภูผาเป็ที่สุดไม่มีอะไรที่เธอต้องไม่เชื่อเพราะเขาไม่จำเป็ต้องโกหกเธอในเมื่อเธอและเขาไม่ได้มีความรู้สึกแบบชู้สาว
“ถึงไม่ใช่แต่เราก็แต่งงานมีลูกด้วยกันคาท้องอยู่อย่างนี้หากวันนึงลูกเกิดมาจะต้องเห็นพ่อตัวเองไปหาผู้หญิงคนอื่นจะรู้สึกยังไง” สายทองมองหลานสะใภ้ของเธอด้วยสายตาเอ็นดูไม่รู้เลยว่าพิกุลนั้นเลี้ยงหลานมายังไงถึงได้จิตใจดีแบบนี้ แต่ยังไงเธอก็จะยอมให้ผ้าแพรนั้นคิดแบบนี้ต่อไปไม่ได้ในเมื่ออนาคตภูผาจะต้องเป็ผู้นำครอบครัวและตัวอย่างที่ดีให้แก่ลูกที่กำลังจะเกิดมา
“ลูกก็จะต้องเสียใจแล้วแพรก็จะต้องเสียใจที่ลูกเสียใจแต่ถ้าบอกให้คุณภูห้ามยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นแพรคงทำไมได้ค่ะเพราะผู้หญิงของคุณภูมาก่อนแพรถ้าให้พวกเค้าเลิกกันทั้งที่ยังรักกันแพรทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะคุณย่า” ผ้าแพรเงียบไปครู่หนึ่งเธอลองคิดตามที่สายทองพูดแล้วค่อยๆเอ่ยออกมาอย่างพินิจพิเคราะห์ไม่นานสายตาที่ไม่รู้สึกอะไรก็เริ่มก็จะไหววูบเพราะคิดไม่ตกเสียแล้ว
“อืมๆ..ย่าว่าเดี๋ยวย่าคุยกับตาภูเองจะดีกว่า” สายทองมองหน้ากับดวงใจด้วยท่าทางอ่อนใจเห็นว่าเธอจะให้สองคนผัวเมียตกลงกันเองจะไม่ได้แล้วคงต้องยื่นมือเข้าช่วยบ้างในบางเื่
........................................
คนเ้าชู้อย่างภูผาจะต้องหยุดด้วยอะไรนะ
2K
