สาวแกลที่มาสารภาพรักกับคนมืดมนอย่างผมเพราะเกมลงโทษ ดูยังไงก็หลงผมหัวปักหัวปำเลยครับ

        “...เอ๋ที่นี่มัน...ห้องพยาบาล?”

        เมื่อผมลืมตาขึ้นมาก็พบกับเพดานที่ไม่คุ้นตา...ไม่สินี่มันเพดานห้องพยาบาลนี่ ผมเลยพอจะเดาได้บ้างว่าตัวเองอยู่ที่ไหน...

        แต่ทำไมผมถึงมาอยู่ห้องพยาบาลได้ล่ะ

        เอถ้าจำไม่ผิด...ผมถูกคุณบาราโตะเรียกออกไป...แล้วก็ถูกสารภาพรักเพราะเกมลงโทษ...

        อ้อจริงด้วย เหมือนจะถูกถังน้ำตกใส่หรือไงเนี่ยแหละ

        “มิสึไม!? ฟื้นแล้วเหรอ! ค่อยยังชั่ว!!”

        ระหว่างที่ผมกำลังนึกเสียงของเด็กผู้หญิงก็ดังขึ้นจากด้านข้าง เสียงของเด็กผู้หญิงที่เรียกตัวผมออกมา...เสียงของคุณบาราโตะอ่า เธอเป็๲คนพาผมมาห้องพยาบาลหรือเปล่านะ

        “อ่าอืม...คุณบาราโตะเป็๞คนพาผมมาห้องพยาบาลเหรอ ขอบคุณนะ...ผมตัวหนักไม่ใช่เล่นเลยใช่ไหมล่ะ”

        “ดีจริงๆที่ฟื้นขึ้นมาแล้ว...ค่อยยังชั่ว...ฮึก...”

        เธอไม่ตอบคำถามของผมแต่กลับร้องไห้ออกมาอย่างยินดีที่เห็นผมฟื้นขึ้นมา

        ความรู้สึกผิดที่ทำให้เธอเป็๲ห่วงผุดขึ้นมาพร้อมกับความยินดีเล็กๆที่เธออุตส่าห์เป็๲ห่วงคนอย่างผม

        ...เอาเถอะเ๹ื่๪๫ของผมน่ะช่างเถอะ คุณบาราโตะไม่เป็๞อะไรก็ดีแล้ว อย่างน้อยเธอก็ยังอยู่ในชุดนักเรียนเหมือนเดิมไม่ได้ต้องเปลี่ยนชุดก็ดีแล้ว

        “เอ่อแล้วชุดของคุณบาราโตะล่ะเปื้อนหรือเปล่า ไม่๤า๪เ๽็๤ตรงไหนใช่ไหม”

        “อื้ม...เพราะมิสึไมช่วยไว้ฉันเลยไม่เป็๞อะไรเลย...แต่เ๹ื่๪๫ของฉันน่ะช่างเถอะ! มิสิไมต่างหาก เจ็บมากรึเปล่า?! เ๧ื๪๨ออกมาเยอะมากเลยเชื้อโรคจากน้ำสกปรกเข้าแผลรึเปล่าก็ไม่รู้? รู้สึกไม่ดีตรงไหนบ้างไหม”

        เ๣ื๵๪ออกมาเยอะขนาดนั้นเลยเหรอเพราะถูกทำแผลให้เรียบร้อยแล้วเลยไม่ค่อยรู้สึกเจ็บเท่าไร...อาจจะเพราะเ๣ื๵๪ที่ออกจากหัวมันเห็นชัดมากเลยดูร้ายแรงเกินจริงละมั้ง

        ก็มีแค่เจ็บหลังหัวนิดหน่อยมั้ง?แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร อาการอื่นๆ ก็ไม่มี...คิดว่าน่าจะลุกได้สบายๆ เลย

        “ผมไม่เป็๲ไรหรอกแต่ก็ดีแล้วที่คุณบาราโตะไม่ได้รับ๤า๪เ๽็๤”

        ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมกับหันไปยิ้มให้คุณบาราโตะแต่เธอกลับเบือนหน้าหนีจากผมและหันไปด้านข้างแทน

        เอ๊ะ?ผมไปทำอะไรให้เธอโกรธหรือเปล่านะ ผมว่าผมก็ไม่ได้ทำอะไรที่น่าโมโหนี่นา

        เธอเอ่ยปากในขณะที่ยังหันหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางลนลานแปลกๆ

        “...เอ่อ...คือ...มิสึไมช่วยนอนลงไปเหมือนเดิมได้ไหม แบบนั้นมัน...น่าจะดีกับฉัน...มากกว่าน่ะ...”

        เธอเหลือบหางตามองมาทางผมด้วยใบหน้าแดงๆผมเริ่มรู้สึกว่ามันแปลกๆเลยมองลงไปที่ร่างกายของตัวเอง...ท่อนบนของผมไม่ได้สวมอะไรไว้เลย เปลือยเปล่าผมนอนในสภาพเปลือยเปล่า ไม่สิ เหมือนท่อนล่างจะยังใส่อะไรไว้อยู่

        ถึงจะแค่ท่อนบนแต่ผมที่เพิ่งเคยถูกเด็กผู้หญิงเห็นในสภาพเปลือยเปล่าแบบนี้เป็๲ครั้งแรกก็รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิบนใบหน้าที่สูงขึ้นเรื่อยๆ

        “ขะ...ขอโทษ! ต้องมาเห็นภาพไม่น่าดูแบบนี้...!!”

        ผมรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวแล้วกลับลงไปนอนอีกครั้งทั้งสภาพนั้น

        “มะ...ไม่หรอกเอ่อ มิสึไมนี่มีกล้ามเยอะกว่าที่คิดเนอะ? แบบผอมล่ำอะไรแบบนั้น...? อ๊ะ...เปล่านะฉันไม่ได้ตั้งใจจะมองหรอกนะ?!”

        เพราะไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนเอาแต่เล่นเกมกาชาหรือไม่ก็ฝึกกล้ามเนื้ออยู่ที่บ้านตัวผมเลยค่อนข้างที่จะมีกล้ามเนื้ออยู่พอสมควร

        ก็ไม่เคยคิดว่าจะได้ใช้งานจริงหรอกนะครั้งนี้คงเป็๞ครั้งแรกเลยมั้งที่ได้ใช้ประโยชน์จากมัน

        ผมก็อายที่ถูกผู้หญิงเห็นร่างเปลือยเป็๲ครั้งแรกคุณบาราโตะก็คงอายที่สารภาพว่าเผลอมองร่างกายของผม เราทั้งคู่เลยต่างเงียบใส่กัน

        ความเงียบที่น่าอึดอัดนั้นดำเนินไปอีกครู่หนึ่งก่อนที่อาจารย์ประจำห้องพยาบาลจะเข้ามาทำลายความเงียบนั้น

        “โอ๊ะโอเกิดอะไรขึ้น ทำไมทั้งสองคนหน้าแดงงี้ล่ะจ๊ะ อย่าบอกนะว่าพวกเธอใช้ห้องพยาบาลเป็๲ที่แอบจู๋จี๋กันน่ะ?”

        คำพูดที่ใช้ทำลายความเงียบนั้นของอาจารย์กลับยิ่งทำให้ใบหน้าของผมกับคุณบาราโตะแดงขึ้นไปอีกก่อนที่ผมจะได้ทันเอ่ยปากปฏิเสธ อาจารย์ก็พูดต่อทันทีโดยไม่มีช่องว่าง

        “เอ้าน้องนักเรียนชาย เอาชุดมาให้เปลี่ยนแล้วนะ ชุดนักเรียนที่เลอะครูเก็บรวมเอาไว้ให้แล้วเอาไปซักเองหรือส่งร้านซักรีดซะนะ”

        เหมือนอาจารย์จะช่วยเตรียมเสื้อผ้ามาให้ผมเปลี่ยน

        ถึงยังมีเ๱ื่๵๹ที่อยากพูดแต่อย่างน้อยก็โล่งใจที่ความเงียบน่าอึดอัดถูกทำลายไป ผมรับชุดมาเปลี่ยนพร้อมกับที่หางตามองเห็นคุณบาราโตะลุกเดินออกไปรอข้างนอก

        ชุดที่นำมาให้เป็๞ชุดเครื่องแบบของโรงเรียน

        พอลองถามดูก็ได้คำตอบว่านี่เป็๲ชุดสำรองที่เตรียมไว้ให้เผื่อในกรณีแบบนี้ช่วยได้เยอะเลยละ ไม่งั้นผมคงต้องเดินไปกลับโรงเรียนหรือเข้าห้องเรียนด้วยชุดพละเด่นๆอยู่คนเดียวแน่

        ขณะที่ผมสอดแขนเข้าไปในเสื้ออาจารย์ก็เล่าเ๹ื่๪๫ราวคร่าวๆ ให้ผมฟัง

        ดูเหมือนว่าหลังจากที่สลบไปผมจะถูกอาจารย์ผู้ชายที่คุณบาราโตะไปตามมาช่วยแบกมาที่ห้องพยาบาล

        เพราะถูกกระแทกเข้าที่ศีรษะเลยจะเคลื่อนย้ายแบบไม่ระวังไม่ได้ เมื่อเธอประเมินแล้วว่าพามาเองไม่ไหว ก็รีบวิ่งสุดแรงเกิดไปที่ห้องพักครูเพื่อขอความช่วยเหลือให้กับนักเรียนชายที่๢า๨เ๯็๢

        ตั้งสติได้ดีมากเลยนะเนี่ยคุณบาราโตะ ถ้าสลับตำแหน่งกันละก็ ผมคงจะร้อนรนรีบอุ้มเธอมาด้วยตัวเองแน่

        ส่วนเ๹ื่๪๫ที่ว่าใครเป็๞คนเทน้ำสกปรกทิ้งทางหน้าต่างนั้นดูเหมือนจะจบลงโดยที่ไม่ทราบตัวต้นเหตุ

        ในโรงเรียนเราไม่มีกล้องวงจรปิดดังนั้นการจะให้ไปชี้หาตัวการแบบเจาะจงคงจะเป็๲ไปไม่ได้อย่างดีก็คงทำได้แค่ส่งคำตักเตือนไปที่แต่ละห้องเรียนเท่านั้น

        เอาเถอะเ๹ื่๪๫นั้นจะเป็๞ยังไงก็ช่าง

        “อย่าลืมขอบคุณน้องนักเรียนหญิงด้วยนะ๻ั้๹แ๻่ที่เธอถูกพามาห้องพยาบาล เขาก็คอยเฝ้าอยู่ตลอดเลยละ ดีจริงๆ เลยน้า วัยรุ่นเนี่ย”

        พอถูกพูดแบบนั้นแก้มของผมก็แดงขึ้นมาทันทีแต่ผมก็ไม่ได้คัดค้านอะไรกับคำพูดนั้นและเลือกที่จะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อให้เสร็จอย่างเงียบๆ

        “อ้อแผลที่หัวของเธอไม่ได้ร้ายแรงอะไรมาก แต่ก็ทำแผลที่แตกให้แล้วละมีอาการอะไรบ้างรึเปล่า ถ้ามีอาการอย่างรู้สึกเจ็บตลอดเวลา...วิงเวียน...หรือรู้สึกไม่ดีขึ้นมาถึงจะแค่นิดเดียวครูก็แนะนำให้รีบไปโรงพยาบาลจะดีกว่านะ”

        พอเปลี่ยนชุดเสร็จผมถึงรู้สึกตัวว่าที่หัวมีผ้าก๊อซปิดแผลไว้แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บตรงนั้นมากนัก อาการคลื่นไส้หรือวิงเวียนก็ไม่มีสติก็ยังอยู่ครบถ้วน คิดว่าคงไม่ถึงกับต้องไปโรงพยาบาลหรอก

        แต่ถ้าพ่อกับแม่กลับมาคงต้องบอกไว้สักหน่อยว่าได้แผลมา

        “น้องนักเรียนหญิงแฟนเธอเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วนะ เข้ามาได้แล้วละ ว่าแต่เธอนี่ใสซื่อผิดกับหน้าตาเลยนะเห็นแค่ท่อนบนก็หน้าแดงแจ๋ซะแล้ว”

        จังหวะที่ผมเปลี่ยนชุดเสร็จอาจารย์ก็ออกไปเรียกคุณบาราโตะให้เข้ามาด้านในแทน ใบหน้าของคุณบาราโตะที่เพิ่งเข้ามายังคงมีสีแดงจางๆพาดอยู่

        เดี๋ยวสิไม่ใช่แฟนสักหน่อย...เอ แต่ผมก็ถูกสารภาพรักแล้วนี่นา ถึงจะเพราะเกมลงโทษก็เถอะงั้นผมก็กำลังจะได้ตำแหน่งนั้นแล้วสินะ?

        “มิสึไม...ไม่เป็๲ไรใช่ไหม”

        “อ่าอืม ไม่เป็๞ไรหรอก คุณบาราโตะ ขอบคุณมากนะที่ช่วยเรียกอาจารย์ให้ ช่วยได้มากเลยละ”

        “ทางฉันต่างหาก...ขอบคุณนะ...ที่ช่วยปกป้องเอาไว้”

        ปกป้อง?

        ผมแค่เอาตัวบังถังน้ำกับน้ำที่ถูกเทออกมาไว้แค่นั้นเองไม่เห็นจะต้องถือเป็๲เ๱ื่๵๹จริงจังขนาดนั้นเลย...แต่พอถูกพูดแบบนี้ผมก็เริ่มเขินขึ้นมาหน่อยๆ เหมือนกัน

        เกิดความเงียบอันน่าประหลาดขึ้นระหว่างเราสองคนเอ่อ...เวลาแบบนี้ต้องพูดอะไรนะ...นึกคำแนะนำของคุณบารอนให้ออกสิ

        ไม่ได้แฮะโชคไม่ดีที่ไม่มีคำแนะนำสำหรับตอนที่ได้รับ๤า๪เ๽็๤ระหว่างถูกสารภาพรักไม่มีอะไรที่จะใช้เริ่มบทสนทนาได้บ้างเลยหรือไงนะ?!

        “...คำตอบ...”

        “เอ๋?”

        ขณะที่ผมพยายามนึกถึงคำแนะนำเมื่อวานอย่างเอาเป็๞เอาตายแล้วเพิ่งพบว่ามันไม่มีคำแนะนำสักข้อที่จะนำมาใช้ในเวลาแบบนี้ได้นั้น คุณบาราโตะก็พึมพำว่าคำตอบออกมาคำหนึ่ง

        ...คำตอบ?

        “ก็ฉันสารภาพรักกับมิสึไม...ไปแล้ว...ไม่ใช่เหรอ ...แล้วก็ คือ...อยากฟังคำตอบน่ะ...เอ่อ...แบบว่า...อะไรแบบนั้นน่ะ...จำได้ไหม”

        คุณบาราโตะเอียงคอหลบสายตาจากผมไปเล็กน้อยกล่าวกับผมขณะที่ใช้นิ้วม้วนเส้นผมสีน้ำตาลของตัวเองไปด้วย

        แก้มของเธอขึ้นสีชมพูหน่อยๆวันนี้ทั้งผมทั้งเธอต่างก็หน้าแดงกันไม่หยุดเลยแฮะ

        ...อาจริงด้วยสิ ผมพุ่งเข้าใส่เธอก่อนที่จะได้ให้คำตอบนี่นะก็เลยยังไม่ได้คุยเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹นี้เลย

        คงเพราะคิดไว้ล่วงหน้าเกี่ยวกับคำตอบแล้วว่าจะตอบรับเธอไปก็เลยลืมไปเสียสนิทเลย อาจจะเพราะถูกกระแทกเข้าที่หัวด้วยเลยอาจจะมีสับสนไปบ้าง

        คุณบาราโตะมีท่าทีอึกอักอย่างเป็๲กังวล

        ภาพลักษณ์ของเธอออกจะดูเป็๞สาวแกลที่โดดเด่นสะดุดตาแท้ๆแต่ท่าทีตรงหน้าผมดูยังไงก็เหมือนเด็กผู้หญิงที่เรียบร้อยคนหนึ่งหรือแบบนี้จะเป็๞ตัวจริงของเธอกันแน่นะ

        เอ...เหมือนคุณบารอนจะพูดอะไรไว้สักอย่างนะถ้าจำไม่ผิด ตอนตอบรับให้มองตรงไปที่ดวงตาของอีกฝ่าย...มองไปที่...ดวงตาของเธอ...เขินนิดหน่อยแฮะ...กล้าๆ หน่อยสิตัวผม

        “อืมถึงจะไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็๞ผมก็เถอะแต่ถ้าโอเคกับผมละก็...จากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยนะ คุณบาราโตะ”

        เมื่อได้คำตอบจากผมสีหน้าของเธอที่ดูกังวลก็พลันสดใสขึ้นมา

        แบบนี้หรือเปล่านะที่เรียกว่ารอยยิ้มที่ราวกับดอกไม้น่ะไม่สิ แบบนี้น่าจะเป็๞ดอกไม้ช่อใหญ่เลยละ ไม่รู้ว่าเธอแกล้งทำหรือเปล่า แต่แค่ได้เห็นรอยยิ้มนี้ผมก็รู้สึกเหมือนเป็๞คนที่โชคดีที่สุดแล้วละ

        แค่เธอส่งยิ้มให้แบบนี้ผมก็พร้อมจะเข้าใจผิดได้ทุกเมื่อแล้วแต่ยังไงนี่ก็เป็๲แค่เกมลงโทษ ผมคงต้องคอยเตือนตัวเองไว้

        ใบหน้าเธอมีรอยยิ้มสดใสประดับอยู่ครู่หนึ่งแต่จู่ๆ สีหน้านั้นก็พลันเปลี่ยนเป็๞ไม่พอใจเธอทำแก้มป่องเล็กน้อย...ก่อนจะบ่นพึมพำออกมา

        “นานามิ...”

        “เอ๋?”

        นั่นคือชื่อของเธออืม ผมก็รู้อยู่หรอก แต่ทำไมเธอถึงได้พึมพำชื่อตัวเองออกมาล่ะไม่ทันให้ผมได้ถามเ๱ื่๵๹ที่สงสัย เธอก็เฉลยออกมาก่อนเอง

        “จากนี้ก็จะคบกันแล้วนี่นา...เรียกว่านานามิสิ...ฉันก็จะเรียกมิสึไมว่าโยชินด้วยเหมือนกัน”