ตอนที่ 15
@โกดังเก็บสินค้า
ทันทีที่รถยนต์คันหรูจอดอยู่ที่โรงจอดรถของโกดังเก็บสินค้า มอร์แกนเดินลงมาจากทางฝั่งประตูคนขับ ขณะที่ฝั่งคนนั่งมีหญิงสาวตัวเล็กน่ารักติดมาด้วย
บะหมี่ร่ำร้องขอมาด้วยเพราะเป็ห่วงมอร์แกน และอยากเรียนรู้ตัวตนของเขา เธอทำใจไว้อยู่ก่อนแล้วว่าเขาจะต้องทำงานผิดกฎหมายและอาจจะมีอะไรที่ไม่สามารถคาดคิดได้อีก
มอร์แกนเดินนำหน้าคนตัวเล็ก เดินเข้าไปภายในออฟฟิศของโกดังเก็บสินค้า ทันทีที่ประตูออฟฟิศถูกเปิดออก วิคเตอร์ หุ้นส่วนธุรกิจและเพื่อนของมอร์แกน เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความงุนงง
"มึงเอาเมียมาด้วยทำไม" วิคเตอร์เอ่ยถามเสียงเรียบ ที่ปราบเพื่อนเพราะกลัวว่าเมียเพื่อนจะเป็อันตราย ที่นี่มันอันตรายเกินไปสำหรับคนที่ไม่มีทักษะการป้องกันตัว
"เขาอยากมา เดี๋ยวตัวเล็กนั่งรอในนี้ห้ามไผไหนเด็ดขาด" ประโยคแรกมอร์แกนเอ่ยตอบเพื่อน ประโยคหลังหันไปบอกกับคนตัวเล็ก ข้างๆไม่ใช่ว่าเขาไม่ห่วงเมีย แต่เพราะห่วงจึงเอาไว้ใกล้ตัวดีที่สุด
"แดดดี้ไม่ต้องห่วงนะคะ หมี่จะไม่ดื้อแน่นอนค่ะ" น้ิวชี้นิ้วกลางนิ้วนาง ถูกยกขึ้นเรียงตัวสวย ข้างใบหน้าสวยหวาน เรียกร้อยยิ้มจากมอร์แกน และวิคเตอน์ในความทะเล้นของเธอเป็อย่างดี
ครืด ครืด ครืด
"ว่าไง"
(มันฟื้นแล้วครับนาย)
"กูลงไปเดี๋ยวนี้แหละ"
(ครับนาย)
"อย่าไปไหน" มอร์แกนหันมาเอ่ยกับบะหมี่ก่อนที่จะเดินออกไป บะหมี่พยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ
ภายในออฟฟิศของโกดัง บะหมี่เดินสำรวจดูรอบๆ เพราะว่ามันดูแปลกใหม่สำหรับเธอ อาจดูเหมืินห้องทำงานปกติ แต่ความปลอดภัยแ่า ห้องทำงานแต่งแต้มคุมโทนสีเทาให้ตฃความรู้สึกหรูหรา และลึกลับในคราวเดียว
แกร่ก~
เสียงล็อคประตูจากทางด้านนอกดังเข้ามาทำให้บะหมี่รีบเดินไปหน้าประตู เธอมั่นใจว่าเธอถูกขับอยู่ในห้องนี้แน่ๆ มือเล็กจับลูกบิดประตูเขย่าๆ "ทำไมแดดดี้ต้องขังหมี่ด้วย"
บะหมี่เดินไปนั่งรอที่โซฟา หยิบรีโมทโทรทัศน์ขึ้นมากดเปิดหวังให้เสียงภายในอยู่เป็เพื่อน
"มึงทำ ทำไม" ภายในห้องโถงด้านล่าง มอร์แกน วิคเตอร์ และลูกน้องคนสนิท ยืนมองผู้หวังร้ายที่ตอนนี้ร่างกายมีแต่รอยฟกช้ำ และเืเต็มตัว
"นะ นายครับ ผมขอโทษ ให้โอกาสผมนะครับนาย" กัสพยายามคลานเข่าเข้ามาเพื่อขอโอกาสจากทางมอร์แกน และวิคเตอร์
"ตัดนิ้วมันทีละนิ้ว" มอร์แกนออกคำสั่งเสียงเรียบ หยิบบุหรี่ขึ้นมาดูดดูภาพตรงหน้าอย่างสบายใจ ในขณะที่วิคเตอร์ไม่ได้ใกับภาพข้างหน้า วิคเตอร์หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดดูดแล้วทอดส่ยตาเ็าไปนังภาพตรงหน้าอีกครั้ง "ถ้ามันไม่พูด ก็ตัดมือมันด้วยเลย" เป็วิคเตอร์ที่ออกคำสั่ง
"อ๊าาาาสสสส" สิ้นเสียงคำสั่งนายทั้งสองได้ยินเสียงร้องลั่นราวกับจะขาดใจตายอยู่ตรงหน้า "นาย ผะ ผม ผม" กัสพยายามขอโอกาส แต่หน้าเสียดายที่ไม่เคยมีคำว่าให้โอกาสออกจากปากของมาเฟียหนุ่มทั้งคู่ "มันพูดติดอ่างวะ" วิคเตอน์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ตัดลิ้นมัน" มอร์แกนที่ออกคำสั่ง
"ผมไม่มีเงินครับนาย ผมทำไปเพราะอยากได้เงิน"
"กูเลี้ยงมึงไม่ดี หรือไง มึงถึงต้องขโมยของของกู"
"เลี้ยงดีครับนาย แต่ผมมันโลภเอง นายปล่อยผมไปได้ไหมครับ"
"หึ" เสียงเค้นหัวเราะในลำคอดังรอดออกมา สายตาคมกริบจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความรังเกียจ "มึงไปตามคนอื่นเข้ามาให้หมด คนที่เฝ้าเวรยามไม่ต้องตามมา แต่จบเื่แล้วไปบอกข่าวกับมันด้วย" มอร์แกนหันไปออกคำสั่งเสียงเรียบ
"ครับนาย" ชายชุดดำโค้งตัวลงทำความเคารพผู้เป็นาย ก่อนเดินออกไปทำตามคำสั่ง
"มึงกล้ามากที่หักหลังคนอย่างกู ซ้อมมันจนกว่าคนจะมาครบ"
ผั่วะ! พลั่ก! ผั่วะ!
เสียงของการต่อยเตะร่างกายของบางคนดังกึกก้องภายในห้องโถง เสียงร้อยโหยหวนดังกังวานราวกับเสียงกลองที่ถูกตีอย่างแรง ไม่ทีแม้แต่ความเห็นใจจากมอร์แกน และวิคเตอร์ ทั้งสองคนจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย
ภายในไม่กี่นาทีต่อมาลูกน้องขอบทั้งสองคนนับพัน ก็เข้ามายืนเรียงแถวภายในห้องโถงอจ่าบพร้อมเพรียง โดยแบ่งฝั่งการยืน ฝั่งซ้ายเป็ของวิตเตอร์ ฝั่งขวาเป็ของมอร์แกน
ลูกน้องนายหนึ่งลากร่างหนาของกัสมายังรัหว่างกลางของกลุ่มลูกน้องที่ยืนแยกแถว ก่อนจับโยนจนร่างหนาเซถลาไปอยู่กึ่งกลาง "อะ อายอับ อมอ๋อโฮอาสอีกอั้งอะอับ (นายครับ ผมขอโอกาสอีกครั้งนะครับ"
"พวกมึงจงดูไว้ จุดจบของคนที่ทรยศหักหลังกู มันจะจบลงยังไง" ทันที่ที่พูดจบ มือหนาหนิบวัตถุสีดำเงาเลื่อมออกมาจากทางด้านหลัง ก่อนเหนี่ยวไกโดยไม่ต้องมองเป้าหมาย
ปัง!!
ลูกะุพุ่งตรงเข้าสู่ขั่วหัวใจของกัส ร่างไร้ิญญาของกัสล้มลงอย่างหน้าสยดสยอง
ปัง!!
เสียงลั่นไกรอบนี้เป็ของวิคเตอร์ ะุพุ่งตรงไปยังสมองของร่างไร้ิญญาอีกครั้ง เพื่อความชัวว่าเขาจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก
"เก็บกวาดให้เรียบร้อย" วิคเตอร์เอ่ยขึ้น ก่อนจุดบุหรี่สูบด้วยความสบายใจแล้วเดินออกไปพร้อมมอร์แกน
แกร่ก~
"แดดดี้~ " ทันทีที่ประตูเปิดออกบะหมี่รีบวิ่งไปกอดสามีด้วยความดีใจที่เห็นเขาปลอดภัยกลับมา หน้าผากมนขอเธอซบลงที่ตรงแผงอกแกร่งพอดิบพอดี "หมี่ได้ยินเสียงปืน แดดดี้ไม่ได้เป็อะไรใช่ไหมคะ" มือหนายกขึ้นลูบศรีษะเล็กแ่เบา "แพ๊ดไม่เป็ไรครับ ขอโทษที่ต้องล็อกกุญแจไว้นะ"
บะหมี่พยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ "แดดดี้ฆ่าคนหรือคะ" มอร์แกน และวิคเตอร์ชะงักไปกับคำถามของหญิงสาวตรงหน้า "หิวยังคะ" เขาเลือกที่จะบ่ายเบี่ยงเพราะไม่อจากตอบคำถามของคนตรงหน้า
"เดี๋ยวกูกลับก่อน" วิคเตอร์เอ่ยบอกพร้อมหยัดกายลุกขึ้น ก่อนก้าวเดินออกไปให้พ้นประตู มือกนาของมอร์แกนจับกุมมือเล็กเอาไว้ ก่อนเดินออกไปจากออฟฟิศเพื่อกลับเพนท์เฮาส์
"แดดดี้ ขาาาา" บะหมี่ก้าวไปนั่งคล่อมหน้าตักแกร่งของมาเฟียหนุ่ม สองมือเล็กประครองใบหน้าคมคายเอาไว้ ก่อนประกบปากจูบดูดดื่ม มาเฟียหนุ่มเองก็ตอบสนองเธอได้เป็อย่างดี
"หมี่ยังไม่คุ้นกับการเป็เมียมาเฟีย ขอบคุณนะคะที่ล็อคประตูกันหมี่เอาไว้" เธอเข้าใจดี ว่าเขาคงกลัวว่าเธอจะเห็นภาพความรุนแรง จึงเลือกล็อคประตูขังเธอเอาไว้ในเซฟโซนที่ดีที่สุด
11K
