โอ้ยยย!!…
กุลสตรีร้องออกมาเบาๆ พร้อมกับมือที่ยกขึ้นไปปิดตาของตัวเองเอาไว้ เพราะจู่ๆ มีอะไรก็ไม่รู้มาเข้าตาของเธอมันแสบ และเจ็บจนเธอลืมตาไม่ขึ้น
แดน(เพื่อนที่รู้จักกันตอนไปวิ่งเมื่อ 2 ปีที่แล้ว )ที่คุยกับเธออยู่ใกับท่าทางของเธอรีบ เขาก้าวเข้าไปหาทันทีพร้อมกับจับไหล่ของเธอเอาไว้เบาๆ
“อยู่นิ่งๆ แล้วก็เอามือออกเดียวดูให้ ” เขาพูดพร้อมกับจับหน้าของเธอให้เงยขึ้นเล็กน้อย เพื่อจะได้ดูได้ถนัดๆ
”เดียวเราเอาน้ำให้นะ ” ข้าวสวยเพื่อนอีกคนพูดพร้อมกับหันไปรื้อหาขวดน้ำของตัวเองที่พึ่งเอาออกมาเมื่อกี้ เพื่อจะส่งให้กุลสตรีล้างตา ก่อนที่ฝ่ามือหนาของใครอีกคนจะกระชากแขนของเธอจนร่างของเธอถอยมาชนกับเขา
กุลสตรีหันควักทันทีอย่างใ “พี่!!…” เธอดีใจที่ในที่สุดพี่ชายของเธอก็มา ตอนแรกเธอคิดว่าเขาจะไม่มาซะแล้วแบบนี้แสดงว่าเธอก็สำคัญสินะ
จอมทัพไม่ได้สนใจเพราะสายตาของเขาจดจ่อกับอย่างอื่นอยู่ เขาปล่อยมือจากกุลสตรี
กรี๊ดดดด!!…
กุลสตรีกรีดร้องอย่างใเมื่อจอมทัพกระชากคอเสื้อของแดนพร้อมกับออกหมัดไปหนึ่งมัดจนแดนล้มไปกองกับพื้น แดนรู้สึกถึงกลิ่งคาวของเืที่ฟุ้งเข้ามา ก่อนที่เขาจะหันไปหาคนที่ต่อยตัวเอง
จอมทัพกัดฟันกรอบ พร้อมกับจ้องมองไปที่ร่างของชายหนุ่มที่กองอยู่บนพื้นด้วยอารมณ์โกรธจัด เขาแค่จะมารับกุลสตรี แต่กลับต้องมาเห็นเธอกำลังจูบกับผู้ชายคนอื่นแถมยังเป็กลางวันแสบๆ ในที่แบบนี้อีก ทั้งที่เขาหวงแหนเธอมากมายแต่เธอกลับทำตัวแบบนี้ เขาทั้งผิดหวังทั้งโกรธ ทั้งเสียหน้าและหึงหวงอย่างถึงที่สุดจนไม่ฟังใครหน้าไหน
จอมทัพปราบเข้าไปหาแดนอีกครั้ง
“หยุดนะพี่จะทำอะไรเค้าน่ะ ”กุลสตรีตวักเบาๆ อย่างใพร้อมกับมือที่กอดเอวของพี่ชายแล้วรั้นร่างของพี่ชายเอาไว้ไม่ให้ไปกระทืบคนที่นอนอยู่บนพื้นต่อ
การกระทำของเธอยิ่งทำให้จอมทัพโมโห เขากระชากแขนของเธอแล้วดึงให้กลับไปกับเขาทันทีอย่างหงุดหงิดกุลสตรีต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่ง เพราะพี่ชายที่เดินเร็วและกระชากแขนของเธอไปด้วย
แดนกับข้าวสวยได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างอึ้งๆ เพราะยังไม่เข้าใจสถานการณ์
“พี่คะ เค้าเจ็บนะ… ”กุลสตรีโวยวายทันทีเมื่อจอมทัพบีบแขนของเธอแน่นด้วยอารมณ์โกรธ และเหมือนเขาจะไม่ยอมฟังที่เธอพูดด้วย
จอมทัพยัดเธอเข้าไปในรถของเขาอย่างแรงโดยไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บหรือเปล่า กุลสตรีชะงักและเงียบกริบเพราะเธอพึ่งเคยเห็นพี่ชายโกรธขนาดนี้เป็ครั้งแรก
จอมทัพขับรถออกไปอย่างแรงจนเธอกลัว “พี่คะ…” กุลสตรีเรียกเขาออกไปเบาๆ แต่กลับได้เพียงความเงียบตอบกลับมา
ตัวเธอสั่นเครือด้วยความกลัว พี่ชายของเธอเป็อะไรไป “พี่ทัพ…” กุลสตรีเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือพร้อมกับเอื้อมมือไปจับแขนของพี่ชายเบาๆ ‘หนูจะร้องไห้แล้วนะ!…’
“หุบปาก…” เขาตวักเธอกลับด้วยอารมณ์โกรธจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้
กุลสตรีชะงักเธอขยับมือออกอย่างหวาดกลัวและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมพี่ชายของเธอถึงได้โกรธเธอขนาดนั้นด้วย
ขณะที่จอมทัพขับรถพาเธอกลับมาบ้านนั้นในรถเงียบมากจนทำอะไรไม่ถูก กุลสตรียังคงหันไปมองพี่ชาวตัวเองด้วยสายตาอ้อนวอน แต่เขากลับไม่สนใจเธอเลย
“ลงไป…” จอมทัพสั่งเบาๆ เมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้าน กุลสตรียังคงลนลานและทำอะไรไม่ถูกเธอมองพี่ชายอย่างอ้อนวอน
“ก็บอกให้ลงไปไม่ได้ยินหรือไงวะ…”
จอมทัพตวักเธอเสียงดังก่อนที่กุลสตรีจะตัวสั่น ใบหน้าหวานนั้นแดงก่ำด้วยความใ พร้อมกับดวงตาคู่สวยที่ไหวระริกยามที่มองไปที่พี่ชาย
“เค้าเกลียดพี่ที่สุดเลย…” กุลสตรีตวักพี่ชายไปอย่างงอนๆ แล้วลงมาจากรถด้วยความน้อยใจที่ตีตื่นขึ้นมาจนจุก ทั้งที่ชอบทำเป็ไม่สนใจเธออยู่เรื่อยแล้วคราวนี้อะไรอีกทำไมต้องตวักเธอด้วย
“อ้าว…คุณหนูกลับมาแล้วหรอค่ะ แล้วนั่นใครมาส่งหรอ?…” พี่พริกหลานสาวของป้าทรายถามขึ้นเบาๆ ก่อนที่กุลสตรีจะร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ เธอไม่เข้าใจพี่เลย
กุลสตรีวิ่งเข้ามาในบ้านก่อนจะวิ่งขึ้นห้องของตัวเอง เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างน้อยใจ เธอไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยทำไมพี่ต้องโกรธเธอขนาดนั้นด้วย
เพียะๆๆๆ…
“นี่แน่ๆ ตะบ้าๆๆๆๆ… ” นิภาใช้มือทั้งสองข้างทุบตีไปที่ไหล่กว้างนั้นอย่างน้อยใจ หลังจากที่เธอตื่น เธอแทบจะจำอะไรไม่ได้ และไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ในห้องของติณห์ได้ยังไง ทั้งที่เธอก็พยายามปฏิเสธแล้วแต่เขาก็ไม่ยอมฟังเธอเลยสักนิด
โอ้ยๆๆ…
ติณห์วิ่งหนี แต่เธอก็ยังงอนไม่เลิก มือบางยังคงตามไปฟาดที่ไหล่กว้างนั่น เธอทั้งโกรธ ทั้งเขิน และก็อายจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่ติณห์จะจับข้อมือบางนั้นเอาไว้ทั้งสองข้าง “พี่ขอโทษ ก็เราอยากน่ารักเองนี่น่ะ ช่วยไม่ได้… ”
นิภาสะดุ้งเฮือก!! ใบหน้าหวานนั้นที่แดงก่ำ ดวงตาคู่สวยไหวระริกพร้อมกับละอองน้ำที่เกาะตามขอบขนตา “ชอบพูดแบบนี้ทุกที!? คนขี้โกง…”
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะทำแบบนั้นกับเธอกลางที่สธารณแบบนั้น แถมยังมาแก้ตัวด้วยคำพูดที่ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้อีก ถ้าคนเดินผ่านไปมาเห็นเข้าจะทำยังไงแหล่ะ
“ปล่อยนะ ตะบ้า…” นิภาพยายามดึงมือของตัวเองออก แต่เขาก็จับข้อมือของเธอแน่น แล้วมองเธอนิ่งๆ ด้วยสายตาที่จริงจังจนเธอชะงักงันพูดอะไรไม่ออก ตัวของนิภาสั่นระริกด้วยความเขินอาย
นิภาเอียงตัวไปซบกับแผงอกกำยำนั่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเองเอาไว้ แล้วพึมพำออกมาเบาๆ อย่างน้อยใจ “ก็ในที่แบบนั้นหนูก็ไม่ชอบนี่น่ะ…”
ติณห์คลี่ยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ก่อนจะจูบผมของเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน แล้วพูดต่ออย่างขี้แกล้ง
“แต่เธอก็มีอารมณ์ด้วยไม่ใช่หรอก…”
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอ้าจะฟังจากปากของเขาเสียหน่อย “ปล่อยนะหนูเกลียดคุณ หนูจะกลับแล้ว…” ความน้อยใจตีตื่นขึ้นจนคนตัวเล็กหน้าแดง
นิภาพยายามดึงมือของตัวเองกลับอย่างน้อยใจ อย่างน้อยเขาก็น่าจะพูออะไรที่มีความรับผิดชอบมากกว่านี้สิ ‘อย่างเช่นถ้าบอกว่าเขาชอบเธอ เธออาจจะยกโทษให้เขาก็ได้ ’
หึหึ…
“ไม่เอาน่ะอยากงอนสิพี่ขอโทษแล้วไง… ”
“ไม่ต้องมาพูดเลยคนอย่างคุณมัน…” ขอโทษแล้วมันยังไงแหล่ะ ก็ไม่ได้ชอบเธอนี่ ไม่เคยพูดว่าเป็อะไรกันด้วยซ้ำ
“หนูเกลียดคุณ…” นิภาตวักออกไปอย่างน้อยใจ
“นันท์…” เขาเรียกชื่อของกชนันท์ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน นิภาชะงักงันเธอรู้สึกชาวับไปทั้งหน้า
“พอได้แล้ว…ปล่อยหนูสักที ” นิภาตะคอกเขาออกไปเบาๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากความน้อยใจที่ตีตื่นขึ้นมาจนเธอรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก
“หนูเกลียดคุณ…”
อย่างน้อย…ถ้าเขาเรียกชื่อของเธอก็คงดี
ติณห์ปล่อยมือจากข้อมือของนิภาเบาๆ ก่อนจะก้มเข้ามาใกล้ “นันท์…อยากร้องไห้สิ” เขาพูดก่อนจะเอื้อมมือไปที่หน้าของเธอ
นิภาผลักตัวเองออกจากร่างของติณห์ เธอยกแขนขึ้นมาปาดน้ำตาของตัวเองอย่างน้อยใจ พร้อมกับก้าวถอยออกห่างจากเขา “หนูเกลียดคุณ ฮือๆ…”
“ก็ได้ๆ…พี่ผิดเองเอาเป็ว่าครั้งหน้าพี่จะไม่ทำข้างนอกแล้วโอเคมั้ย ”เขาไม่เข้าใจเลยว่าเธอจะอะไรนักหนาก็แค่เซ็กส์จะทำที่ไหนก็เหมือนๆ กัน…
นิภาเงยหน้ามองค้อนเขาด้วยท่าทางอึ้งๆ ก่อนจะวิ่งหนีออกมาจากห้องของติณห์อย่างน้อยใจ พอประตูลิฟต์ปิดลงเธอก็ทรุดตัวลงในลิฟต์ พร้อมกับร้องไห้โฮออกมา ‘ทุกทีเลยสินะ…นี่เขาคิดว่าเธอเป็ผู้หญิงแบบไหนกัน ’
“หนูเกลียดคุณ ฮือๆ…”
ปัง!!ๆ…
”เปิด…” เสียงทุบประตูดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนที่นอนอยู่ในห้องได้เป็อย่างดี
“พี่หรอ?…”คราวนี้เค้าไม่ยกโทษให้ง่ายๆ แน่น ไอ้พี่บ้า
จอมทัพทุบประตูห้องของกุลสตรีเสียงดังด้วยอารมณ์หงุดหงิด และหึงหวง ที่ตีตื่นขึ้นมาจนทนไม่ไหว ภาพของมันที่จูบกับกุลสตรียังคงติดตาเขา แถมกุลสตรียังปกป้องมันอีกยิ่งทำให้เขาโกรธจัด
ทั้งที่เขายังไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลยแม้สักครั้ง แต่ทำไมเธอถึงยอมให้ผู้ชายแบบนั้นมาแตะต้องตัวได้ง่ายๆ ไม่ว่าจะคิดยังไงเขาก็ยอมไม่ได้ ก็เธอเป็ของเขา เธอเป็ของๆเขา
‘เอายังไงดีนะคราวนี้เธอจะให้พี่ชายของเธอทำอะไรให้ดี พาไปกินข้าวข้างนอกสักอาทิตย์หนึ่ง หรือจะให้ซื้อของที่อยากได้ให้ดี ในหัวกำลังลิสรายการที่อยากได้ ’ ขณะลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูให้พี่อย่างดีใจ เธอปรับสีหน้าให้หน้านิ่งพร้อมกับท่าทางงอนๆ ก่อนจะเปิดประตูเพราะคิดว่าพี่ชายของเธอจะมาง้อ
แกร๊ก!!…
เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ประตูจะถูกผลักออกจนร่างของเธอเซและล้มก้นจ้ำม่ำกับพื้นเพราะแรงผลักจากคนที่อยู่ข้างนอก โดยที่เธอไม่ได้ตั้งตัว
โอ้ยยย!!…
“ตะพี่บ้าเค้าเจ็บนะ…” กุลสตรีตวักพี่ชายออกไปอย่างหงุดหงิด
จอมทัพปราบเข้ามาในห้องของเธอพร้อมกับกลิ่นเหล้าที่เหม็นหืน แล้วกดร่างของเธอเอาไว้กับพื้นทั้งอย่างนั้น
กุลสตรีชะงักงันทันทีอย่างใ!? เมื่อจอมทัพคร่อมเธอเอาไว้พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปัักับริมฝีปากของเธอเบาๆ ก่อนจะสอดมือไปที่ท้ายทอยของเธอ
“พี่จะทำอะไรน่ะ!!…”
กุลสตรีหน้าเสียเธอพยายามผลักร่างของตัวเองออกเพราะพี่จอมทัพดูแปลกๆ ก่อนที่จอมทัพจะก้มลงมาจูบเธอ
“อ่อยเอาอะอี้(ปล่อยเค้านะพี่)…” กุลสตรีพยายามขัดขืนด้วยความกลัวเธอผลักพี่ออก แต่จอมทัพไม่ยอมเขายังคงยื้อไว้พร้อมกับกดท้ายทอยของเธอแน่นจนเธอขยับหนีไม่ได้
จอมทัพบดเบียดริมฝีปากของเธอด้วยอารมณ์ที่หนักหน่วงจากความหึงหวงจนทนไม่ไหว ความอดทนที่พยายามจะเว้นระยะห่างมานานนั้นทำให้เขาคลั่ง
เด็กสาวที่ไม่เคยมีประสบการณ์แทบหมดแรงเพราะหายใจไม่ออก ร่างของเธอสั่นเครือไปด้วยความกลัว เธอไม่เคยเห็นพี่ชายในโหมดน่ากลัวแบบนี้มาก่อน
“พี่คะ ฮือๆ…”
กุลสตรีร้องไห้ออกมาเบาๆ อย่างหวาดกลัวเมื่อจอมทัพคลายจูบของตัวเองออก ใบหน้าหวานนั้นซีดเผือกไปด้วยความใ
จอมทัพลุกออกจากที่คร่อมร่างของเธอพร้อมกับเซเล็กน้อยด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ เขาจับแขนของเธอแน่นก่อนจะดึงร่างกายที่สั่นเครื่อและไร้เรียวแรงเพราะความกลัวนั้นให้ลูกขึ้น
‘เธอเป็ของเขา และเขาจะไม่ยอมยกเธอให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น ’
จอมทัพโยนกุลสตรีขึ้นไปบนเตียงของเธอ เธอพยายามจะคลานหนี ก่อนที่จอมทัพจะตามขึ้นไปคร่อมแล้วล็อกเธอเอาไว้ใต้ร่างของเขาด้วยอาการมึนๆ
627
