สายลมกระโชกพัดอย่างบ้าคลั่ง ฝ่ามือของเหล่ากุยที่ห่อหุ้มไว้ด้วยพลังลมปราณขั้นปรารถนานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังลมลาที่แสนรุนแรง และบัดนี้มันอยู่ห่างจากใบหน้าของหลงไป๋เพียงสามฝ่ามือเท่านั้น!
“ตายไปซะเถอะ เ้าเด็กเหลือขอ!” เหล่ากุยอัดฝ่ามือเข้าใส่หลงไป๋อย่างสุดแรงก่อนที่กระแสอากาศจะถูกอัดกระแทกไปเื้ัของหลงไป๋ เศษหินและใบไม้ต่างปลิวกระจัดกระจายจากกระแสลมนั้น
ตึงงงงง!
เสียงดังกึกก้องจากแรงปะทะดัง ขึ้น เหล่ากุยยืนยิ้มอย่างมีชัย พลังฝ่ามือเมื่อครู่เขาปลดปล่อยพลังลมปราณเต็มสิบส่วน ไม่มีทางที่หลงไปจะสามารถต้านทานได้อย่างแน่นอน แต่แล้วก็เหมือนดังสายฟ้าฟาดเข้าใส่ศีรษะของเหล่ากุย เมื่อมันพบว่า ชายหนุ่มที่มันคิดว่าคงแหลกสลายกลายเป็เศษเนื้อไปแล้วนั้นยังยืนตระหง่านอยู่ต่อหน้ามันเช่นเดิม
หลงไป๋ยืนนิ่ง มุมปากมีโลหิตรินไหลออกมามิใช่น้อย เมื่อครู่ เป็เขาสามารถถ่ายเทพลังฝ่ามือของเหล่ากุยที่กระแทกใส่กระบี่ ในยามที่เขายกขึ้นมาต้านรับได้อย่างเหมาะเจาะแม่นยำ จนพลังนั้นถูกถ่ายเทลงสู่ขาของเขาก่อนจะะเิพื้นดินด้านหลังจนะเิเป็ผุยผง มิเช่นนั้นแล้วคงเป็ร่างของเขาเองที่จะแตกะเิออกมา
แต่ถึงกระนั้น พลังลมปราณขั้นปรารถนาก็หาได้จัดการได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนั้น ตอนนี้อวัยวะภายในร่างของหลงไป๋ได้รับาเ็สาหัส เส้นลมปราณนั้นปริแตกจนแทบจะขาดสะบั้น!
“เป็ไงละตาเฒ่า ใละสิที่ข้าไม่ตาย ดูดูแล้วฝีมือของเ้าก็แค่หางอึ่ง อาศัยพลังลมปราณขั้นปรารถนากลับมิสามารถสังหารข้าที่อยู่เพียงระดับลมปราณขั้นก่อตั้งได้ หากเื่นี้รู้ถึงหูผู้ใด เ้าก็เป็ได้เพียงตัวตลกเท่านั้นแหละ ฮ่าๆๆๆ”
“เ้าเด็กบัดซบ ปากของเ้านี่มันสมควรถูกตบจนแหลกเหลวนัก อย่าได้คิดว่าจะโชคดีดั่งเช่นที่ผ่านมา ตาย!!!” ไฟแห่งโทสะนั้นปะทุขึ้นภายในอกของเหล่ากุยอย่างบ้าคลั่ง มันแม้มิได้ยอมรับ หากแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเื่ที่หลงไป๋กล่าวออกมานั้นล้วนเป็เื่จริง! ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ยิ่งมองดูหลงไป๋ที่ยิ้มเย้ยอยู่เบื่องหน้ายิ่งเ็ปใจจะแทบทนไม่ไหวที่จะเข้าไปฉีกกระชากร่างของอีกฝ่ายให้เป็ชิ้นๆ ว่าแล้วเหล่ากุยไม่รอช้าปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มีและปรี่เข้าโจมตีหลงไป๋เพื่อหวังสังหารให้ได้
หลงไป๋แอบยิ้มมุมปาก นี่คือสิ่งที่เขา้า หากไม่หลอกล่อให้เหล่ากุยโหมโจมตีเข้ามา แล้วอีกฝ่ายเพียงรอให้เขาหมดแรงแล้วละก็ มีอันจบสิ้นแน่ หลงไป๋ค่อยๆ ร่ายรำกระบี่อย่างช้าๆ หากแต่เมื่อใดที่ฝ่ามือของเหล่ากุยพุ่งเข้ามากระทบ คมกระบี่จะตวัดฝ่ามือนั้นให้เฉออกไปด้านข้างก่อนที่คมกระบี่จะตวัดสวนคืนคนที่โจมตีมาเสียทุกครั้ง
ปัง!
ฝ่ามือของหลงไป๋กระแทกเข้าใส่กระบี่ที่หลงไป๋ยกขึ้นมาขวางอย่างจัง ก่อนที่ตัวกระบี่จะค่อยๆ เบี่ยงคมจนฝ่ามือของเหล่ากุยค่อยๆ ไถลไปตามทิศทางที่กระบี่เบี่ยงออกไป พริบตาที่ฝ่ามือถูกปัดจนเ้าของฝ่ามือนั้นเสียศูนย์ กระบี่ในมือหลงไป๋ก็ตวัดเข้าใส่ตำแหน่งลำคอของเหล่ากุยอย่างรวดเร็วสร้างความตกตะลึงให้กับชายชราเป็อย่างมาก จนเหล่ากุยนั้นโมโหจนหัวแทบจะลุกเป็ไฟ
“เ้าเด็กบัดซบ!!!” เหล่ากุยะโก้องพลางซัดฝ่ามือฝ่าเท้าเข้าใส่หลงไป๋จนถี่ยิบ แต่ก็เป็ดังเช่นทุกครั้งที่เมื่อฝ่ามือหรือฝ่าเท้ากระทบกับกระบี่ ตัวฝ่ามือของเหล่ากุยก็จะไถลออกไปเช่นเดิม มิหนำซ้ำคมกระบี่ที่สวนคืนกลับมายิ่งมายิ่งอันตราย
เหล่ากุยสุดจะทนก่อนจะกู่ก้องคำรามด้วยความโกรธ ทะยานร่างเข้าใส่หลงไป๋ด้วยพลังทั้งหมดที่มี!
“ตาย!!!!”
หลงไป๋เฝ้ารอเวลาเช่นนี้มานานในที่สุดโอกาสที่เขารอคอยก็มาถึง ร่างก็เขาสั่นระริก เรี่ยวแรงราวกับถูกสูบกินจากกระบี่จนแทบจะเหือดแห้งลมหายใจหอบหนักที่ดังขึ้นถี่ยิบ กล้ามเนื้อทั่วร่างกำลังจะขาดสะบั้นหากเนิ่นนานกว่านี้เขาต้องสิ้นสติแน่ๆ ดวงตาที่พร่ามัวนั้นแจ่มชัดขึ้นเมื่อหลงไป๋ตัดสินใจกัดลิ้นตัวเอง ใช้ความเ็ปชั่วขณะปลุกสติสัมปชัญญะให้ฟื้นคืน
ร่างของเหล่ากุยทะยานมาเบื้องหน้าพร้อมกับฝ่ามือที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลังลมปราณจนกลายเป็สีแดงประดุจเปลวเพลิง หลงไป๋ฝืนขยับร่างกายพุ่งเข้าหาเหล่ากุยครึ่งก้าวก่อนที่จะใช้กระบี่เบี่ยงฝ่ามือของเหล่ากุยให้เฉออกไป เขาต้องเดิมพันด้วยทุกอย่างเพื่อมีชีวิตรอด
แต่เขาดูถูกพลังของเหล่ากุยน้อยเกินไปฝ่ามือที่ซัดเข้ามากับไม่ไหวติงไร้วี่แววจะเบี่ยงออกไปแม้แต่น้อย หากยังคงเป็เช่นนี้คงมีเพียงความตายที่รอเขาอยู่อย่างแน่นอน! หลงไป๋พลิกตัวอย่างรวดเร็วใช้หัวไหล่ซ้ายเป็หลักค้ำยันกระบี่เข้าต้านรับฝ่ามือที่ทรงพลังของเหล่ากุยจนคมกระบี่นั้นเฉือนเข้าใส่หัวไหล่จนแทบจะเห็นกระดูก หลงไป๋นั้นกู่ร้องออกมาด้วยความเ็ปจนดวงตาทั้งสองข้างนั้นไหลพรากไปด้วยน้ำตา
เคล้ง!
แต่มันกลับได้ผลเมื่อฝ่ามือของเหล่ากุยนั้นค่อยๆ เฉออกไปด้านข้าง ร่างที่โหมทะยานเข้ามาอย่างสุดกำลังนั้นถลำไปเบื้องหน้า แม้เพียงชั่วขณะแต่มีหรือที่หลงไป๋จะปล่อยให้โอกาสทองของเขาหลุดมือไปอย่างง่ายดาย หลงไป๋กู่ร้องสุดเสียงก่อนที่จะตวัดกระบี่เข้าใส่ ลำคอของเหล่ากุยที่ถลำเข้ามาจนขาดสะบั้น
“มะ...ไม่ เป็ไปไม่ได้” ภายในจิตใจของเหล่ากุยร่ำร้องแต่หาได้มีเสียงใดดังเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน มีเพียงดวงิญญาของเข้าเท่านั้นที่หลุดลอยออกจากร่าง พร้อมๆ กับสายโลหิตที่พุ่งทะลักออกจากลำคอของมัน
1K
