ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "ดูหน้าของพวกลูกสองคนสิ!"ต่งเสี่ยวเสี่ยวอุ้มเฉินเฉินลงมาจากรถม้า

        "นี่เป็นเด็กที่แม่พามาจากบ้านเพื่อนคนหนึ่งเดี๋ยวค่อยแนะนำให้รู้จักทีหลังนะ ตอนนี้รีบขนของเข้าไปข้างในก่อนเถอะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดพลางปล่อยมือจากเฉินเฉินหวังเต๋อจู้ก็ช่วยเธอขนของเข้าไปข้างใน

        ป้าหลิวที่อยู่ข้างๆ บ้านได้ยินเสียงดังจึงเปิดประตูออกมา

        แต่คนที่ออกมาไม่ได้มีแค่ป้าหลิวยังมีผู้หญิงอีกคนที่แต่งตัวฉูดฉาดสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนั้น

        พอเธอเดินเข้ามาต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก

        "โอ้โฮ!" ป้าหลิวยังไม่ทันได้พูดอะไรผู้หญิงคนนั้นก็อุทานขึ้นมาเสียงดัง เธอเดินเข้ามาหยิบกล่องบนรถม้า "นี่น่าจะเป็นขนมเค้กที่อร่อยที่สุดในเมืองใช่ไหม?"

        เธอพูดพลางกวาดสายตามองต่งเสี่ยวเสี่ยวตั้งแต่หัวจรดเท้า

        "สหายต่ง" เธอพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "วันนี้หายไปทั้งวันเธอไปทำอะไรมาเหรอ ถึงเพิ่งจะกลับมาเอาป่านนี้ ดูท่าทางสบายอกสบายใจจริงนะ"

        คำพูดนั้นชัดเจนว่ามีความหมายแฝงอยู่

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้พูดอะไรแต่ส่งสายตาให้ฉินไห่หยางพาเฉินเฉินกลับเข้าไปด้านในก่อน

        ฉินไห่หยางอยู่กับต่งเสี่ยวเสี่ยวมานานพอสมควรแล้วช่วงหลังมานี้ก็พอจะจับทางความคิดของเธอได้บ้าง

        ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ถามอะไรสักคำรีบพาเฉินเฉินกลับเข้าไปก่อน 

        เพราะเป็นว่าเป็นแค่เด็กๆป้าหลิวเลยไม่ได้ใส่ใจอะไรเท่าไหร่

        "พี่ไฉ่เฟิ่งพูดอะไรอย่างนั้นล่ะคะ"ถึงต่งเสี่ยวเสี่ยวจะยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นก็ไปไม่ถึงดวงตา"ฉันแค่ซื้อของเข้าบ้านเพิ่มนิดหน่อยเองพี่ต้องพูดให้ดูแย่ขนาดนี้เลยเหรอคะ?"

        พอได้ยินแบบนั้นป้าหลิวก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา

        นี่คือหลี่ไฉ่เฟิ่งลูกสะใภ้ของเธอลูกชายและลูกสะใภ้ของเธอทำงานอยู่ในเมือง แต่สองวันก่อนเพิ่งตกงาน

        เพราะอารมณ์ไม่ดีวันนี้ก็เลยกลับมาที่บ้านเกิด 

        เมื่อกี้พอได้ยินเสียงดังอยู่หน้าบ้านหลี่ไฉ่เฟิ่งก็แอบมาดูตรงช่องหน้าต่าง เห็นข้าวของเต็มรถม้าก็พยายามจะออกมาดูให้ได้

        ป้าหลิวไม่มีทางเลือกอื่นจึงต้องออกมาช่วยแก้ไขสถานการณ์

        "โอ๊ย!" แต่หลี่ไฉ่เฟิ่งไม่ได้สนใจสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิด"ฉันแค่พูดไปอย่างนั้นเอง ทำไมเธอต้องโกรธขนาดนี้ด้วยล่ะ!"

        "ขนมเค้กแบบนี้มันของคนมีเงินเท่านั้นถึงจะกินได้แต่กลับมาอยู่บนรถม้าของเธอ..."

        คำพูดนั้นแฝงไปด้วยความดูถูก

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่สนใจเธอเดินตามหวังเต๋อจู้ขนของเข้าไปข้างในต่อ

        ขนของเกือบหมดแล้ว เหลือแค่ขนมเค้กเล็กๆสองสามกล่องกับของกระจุกกระจิกอีกนิดหน่อย

        ป้าหลิวเพิ่งจะได้พูดทักต่งเสี่ยวเสี่ยว"เสี่ยวเสี่ยวตอนบ่ายฉันไปช่วยทำอาหารให้พวกเขาที่บ้านเธอมาแล้ว ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลยนะ"

        "ขอบคุณมากค่ะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่ใช่คนไร้น้ำใจเธอจับมือของป้าหลิวเบาๆ แล้วหยิบขนมเค้กกล่องหนึ่งยัดใส่มือให้เธอ"ป้าเอาไปแบ่งให้หลานๆ ที่บ้านกินเถอะนะคะ"

        พอได้ยินแบบนี้แววตาของหลี่ไฉ่เฟิ่งก็เป็นประกายขึ้นมา

        เธอกำลังจะเดินกลับอยู่แล้วแต่ดันเหลือบไปเห็นห่อผ้าเล็กๆ บนรถม้า ดวงตาของเธอเป็นประกาย แล้วค่อยๆเดินอ้อมไป

        พอมองข้าวของพวกนั้นอย่างละเอียดแล้วก็พูดว่า"เฮ้อ น้องสาว เธอนี่มันดีดวงดีจริงๆ"

        เธอพูดพลางเอื้อมมือไปหยิบของพวกนั้นยัดเข้าไปในเสื้อของตัวเองอย่างรวดเร็ว

        "ช่างเถอะ" เมื่อกี้เธอยังยืนกรานเต็มที่ แต่ตอนนี้กลับส่ายหัวไปมา "ยังไงซะพวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกัน พูดมากไปก็คงไม่ดี"

        "ฉันกลับก่อนนะ"

        พูดจบ เธอยกมือขึ้นจัดมวยผมของตัวเองนี่เป็นทรงผมที่เธอเลียนแบบมาจากสาวๆ เมือง ถ้าใส่กี่เพ้าด้วยแล้วละก็รับรองว่าหนุ่มๆ ต้องชอบเธอแน่นอน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้คิดอะไรมาก

        ป้าหลิวกำมือของเธอแน่น ก่อนจะถอนหายใจ"ลูกสะใภ้ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าไปถือสาเลยนะพวกเขาอยู่แค่ไม่กี่วันก็จะไปแล้ว"

        จริงๆแล้วป้าหลิวก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะอยู่กันนานแค่ไหน

        พวกเขาตกงานจากในเมือง งานในเมืองเล็กๆก็ไม่ถูกใจ ก่อนที่จะหางานใหม่ได้ คงต้องอยู่บ้านไปก่อน

        "ฉันเข้าใจค่ะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวตบมือป้าหลิวเบาๆ "ป้าไม่ต้องคิดมากนะคะต่อไปฉันคงต้องขอความช่วยเหลือจากป้าอีกเยอะเลยค่ะ" 

        พูดจบต่งเสี่ยวเสี่ยวก็โบกมือให้แล้วก็ขอบคุณหวังเต๋อจู้ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

        พอหวังเต๋อจู้ไปแล้วป้าหลิวก็ถือขนมเค้กกลับเข้าบ้านด้วยความกังวลใจ

        พอกลับเข้าไปในบ้านยังไม่ทันจะเดินไปถึงหน้าห้องพักแขก ก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังออกมา

        "ไม่นึกเลยว่านี่จะเป็นของดี!"เสียงของลูกชายดังขึ้น "ถ้าเอาของพวกนี้ไปขายคงได้หลายร้อยหยวนเลยนะ?"

        "ใครจะคิดว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวดูเหมือนไม่มีอะไรแต่กลับมีของมีค่าแบบนี้ติดตัว" หลี่ไฉ่เฟิ่งถือของสิ่งนั้นส่องกับแสงไฟ"ดีนะที่ฉันฉลาดกว่า ยังไงซะมันก็วางอยู่บนรถม้าเธอไม่รู้หรอกว่าหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่"

        "ใช่ๆๆ"

        หลี่หวาโอบหลี่ไฉ่เฟิ่ง"ฉันรู้อยู่แล้วว่าเมียฉันฉลาดที่สุด พรุ่งนี้เราจะเอาไปขายเลย"

        "พอมีเงินก้อนนี้ฉันจะพาเธอไปซื้อชุดกี่เพ้าดีๆ สักชุด แล้วเราค่อยฝากคนหางานให้ทำ" หลี่หวาเริ่มวาดฝันถึงชีวิตที่สวยงาม

        หลี่ไฉ่เฟิ่งกลับไม่พอใจใช้ศอกกระแทกเขาอย่างแรง "พูดอะไรของนายเนี่ย?"

        "แม่เราอยู่ในหมู่บ้านมาหลายปีแล้วพวกเราส่งเงินให้แม่ทุกปี พี่ชายคนโตกับน้องชายคนเล็กก็ส่งมาเหมือนกัน!"

        หลี่ไฉ่เฟิ่งมองของในมือ พลางพูดว่า"เราอยู่บ้านต่ออีกสักหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกถ้าแม่ทนไม่ได้ก็คงต้องให้เงินเราเองเราเอาของพวกนี้ไปขายมันจะได้เงินสักเท่าไหร่กัน จะไปหางานดีๆ ได้ยังไงกัน?"

        ...

        ป้าหลิวยืนอยู่หน้าประตูรู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นราดลงมาบนหัว

        เธอมีลูกชายทั้งหมดสามคนเขาเป็นลูกชายคนที่สองของเธอ

        สามีของเธอเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนเธอเลี้ยงดูลูกชายทั้งสามคนจนเติบใหญ่ นึกว่าจะได้สบายแล้วไม่คิดว่าคนทั้งสองกลับมาเพื่อวางแผนเอาเปรียบเธอ

        แล้วของของต่งเสี่ยวเสี่ยวล่ะ...

        ป้าหลิวเปิดประตูเข้าไปหลี่ไฉ่เฟิ่งรีบยัดของพวกนั้นไว้ใต้หมอน

        เธอส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ"แม่ ครั้งหน้าเวลาจะเข้าห้องคนอื่นช่วยมีมารยาทหน่อยได้ไหมคะอย่าเข้ามาโดยไม่เคาะประตูแบบนี้สิ!"

        "อืม"

        ป้าหลิวตอบรับคำแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับหยิบของบางอย่างออกไป

        อีกด้านหนึ่ง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวให้ฉินไห่หยางและฉินไห่เยว่พาเฉินเฉินไปเล่นด้วยกันเธอเล่าเรื่องราวให้ฉินซู่ฟังทั้งหมด

        รวมถึงเรื่องที่เธอรับงานใหญ่มา

        พอเห็นสายตาที่สับสนของฉินซู่ต่งเสี่ยวเสี่ยวยักคิ้วแล้วยิ้มออกมา "ฉันจะเก็บสมุนไพรจีนพวกนั้นกลับมาทั้งหมดเลยถ้ามีอะไรให้ช่วย ฉันจะบอกนายตรงๆ นะ"

        "แต่นายก็ต้องสัญญากับฉันด้วยว่าจะใช้มือทำงานไม่ใช้เท้าเดินไปไหนมาไหนไกล เดือนนี้นายห้ามลงเดินเยอะนะแล้วเดือนหน้าฉันจะพานายไปสูดอากาศข้างนอก"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดยังไม่ทันขาดคำฉินซู่ก็รับปากเธอทันที

        แต่เธอยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อเขาเท่าไหร่จึงยื่นมือออกไปเหมือนตอนที่หลอกล่อฉินไห่เยว่ "เรามาเกี่ยวก้อยกันนะไม่อย่างนั้นฉันไม่เชื่อนายหรอก"

        ฉินซู่หัวเราะกลั้นขำทั้งสองคนเกี่ยวก้อยกันแล้วประทับตรา

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวหาวหวอดๆ"ฉันจะไปเรียกเด็กๆ เข้าบ้าน อาบน้ำแล้วพาเข้านอนพรุ่งนี้เราค่อยคุยกันใหม่"