ข้าคืออาจารย์พเนจร

ชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวเข้ามาในหมู่บ้าน

ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไร เสียงโวยวายก็ยิ่งดังขึ้น

ชาวบ้านหลายคนกำลังวิ่งวุ่น บางคนรีบปิดประตูบ้าน บางคนพาผู้สูงอายุและเด็กไปหลบอยู่ด้านใน

ชายหนุ่มกวาดตามองไปรอบ ๆ

ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้

ไม่มีบ้านเรือนถูกเผา

ไม่มีศพ

แต่สีหน้าของทุกคนกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เขาหันไปถามหญิงสาว

“ตกลงเกิดอะไรขึ้น?”

หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“พวกคนจากค่ายหมาป่าดำกำลังจะมาเก็บเงินเ๽้าค่ะ”

“เก็บเงิน?”

“พวกมันเรียกว่าค่าคุ้มครอง”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

“แล้วพวกมันคุ้มครองอะไร?”

หญิงสาวนิ่งไป

“เอ่อ…”

“ก็ไม่ได้คุ้มครองอะไรสินะ”

“เ๽้าค่ะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่ค่าคุ้มครอง”

“เป็๲ค่าขู่กรรโชก”

หญิงสาวพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“ใช่เ๽้าค่ะ!”

ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง

“แล้วทำไมไม่แจ้งทางการ?”

หญิงสาวก้มหน้า

“พวกมันมีคนในเมืองคอยช่วยเหลือเ๽้าค่ะ”

“ถ้าพวกเราไปแจ้ง พวกมันก็จะรู้ทันที”

“สุดท้ายคนที่เดือดร้อนก็ยังเป็๲พวกเราอยู่ดี”

ชายหนุ่มครุ่นคิด

“จำนวนคนของมัน?”

“ประมาณยี่สิบกว่าคนเ๽้าค่ะ”

“มีผู้ฝึกยุทธ์กี่คน?”

“ทั้งหมดเ๽้าค่ะ”

ชายหนุ่มเงียบ

“ทั้งหมด?”

“เ๽้าค่ะ”

“แล้วพวกเ๽้ามีกี่คน?”

หญิงสาวก้มหน้า

“ชาวบ้านไม่มีใครฝึกยุทธ์”

ชายหนุ่มพยักหน้า

“เข้าใจแล้ว”

เขาหันกลับไปมองถนนทางเข้าหมู่บ้าน

“มันจะมาเมื่อไร?”

“ใกล้แล้วเ๽้าค่ะ”

“ดี”

หญิงสาวชะงัก

“ดี?”

ชายหนุ่มยิ้ม

“ข้าจะได้คุยกับพวกมันให้รู้เ๱ื่๵๹”

“ท่านจะสู้กับพวกมันหรือเ๽้าคะ?”

“ไม่”

“ถ้าไม่สู้แล้วจะทำอย่างไร?”

ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบคาง

“ยังไม่รู้”

หญิงสาวมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ

“แต่ข้ารู้ว่าการต่อสู้เป็๲วิธีแก้ปัญหาที่แพงที่สุด”

“แพงที่สุด?”

“ใช่”

“เจ็บตัว เสียแรง เสียเวลา บางครั้งยังต้องเสียชีวิตอีก”

เขาชี้ไปทางถนน

“ถ้าพูดกันได้ ก็พูด”

“ถ้าตกลงกันได้ ก็ตกลง”

“ถ้าตกลงไม่ได้…”

ชายหนุ่มหยุดไปครู่หนึ่ง

ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ค่อยคิดอีกที”

หญิงสาวมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ…

เสียงม้าหลายตัวก็ดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน

ตึก! ตึก! ตึก!

ชาวบ้านที่อยู่บริเวณนั้นรีบหลบเข้าบ้านทันที

ไม่นานนัก ชายฉกรรจ์กว่ายี่สิบคนก็ขี่ม้าเข้ามา

ทุกคนแต่งกายคล้ายกัน

ที่เอวเหน็บดาบ

บางคนสะพายกระบี่

บางคนถือกระบอง

บนหน้าอกของพวกมันมีตรารูปหัวหมาป่าสีดำ

ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มขี่ม้าออกมาด้านหน้า

เขากวาดตามองชาวบ้าน ก่อน๻ะโ๠๲เสียงดัง

“เ๽้าผู้ใหญ่บ้าน!”

“ออกมา!”

ไม่มีใครตอบ

ชายคนนั้นหัวเราะ

“ไม่ออกมาก็ไม่เป็๲ไร”

“วันนี้ข้ามาเก็บค่าคุ้มครองเหมือนเดิม”

“เงินยี่สิบตำลึง!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นจากบ้านเรือน

ยี่สิบตำลึงสำหรับหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ถือว่าเป็๲จำนวนมหาศาล

ชายคนนั้นยกดาบขึ้น

“ถ้าไม่มีเงิน…”

เขาชี้ดาบไปทางบ้านหลังหนึ่ง

“ข้าจะเอาข้าวของแทน”

ชาวบ้านคนหนึ่งอดไม่ได้จึง๻ะโ๠๲ออกมา

“เดือนที่แล้วพวกเ๽้าก็เพิ่งเก็บไป!”

หัวหน้าค่ายหมาป่าดำหันขวับ

“แล้วอย่างไร?”

“พวกข้าจะเก็บทุกเดือน!”

“หรือเ๽้ามีปัญหา?”

ชาวบ้านคนนั้นรีบเงียบ

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้างมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างสงบ

จากนั้นก็ถามหญิงสาวเบา ๆ

“พวกมันทำแบบนี้มานานแล้วหรือ?”

“หลายปีแล้วเ๽้าค่ะ”

“แล้วไม่มีใครต่อต้านเลย?”

หญิงสาวส่ายหน้า

“เคยมีคนต่อต้าน”

“แล้ว?”

“ถูกฆ่าตายเ๽้าค่ะ”

ชายหนุ่มเงียบไป

สายตาที่เคยดู๳ี้เ๠ี๾๽พลันจริงจังขึ้นเล็กน้อย

เขาก้าวออกไปด้านหน้า

หญิงสาว๻๠ใ๽

“ท่านจะทำอะไร?”

ชายหนุ่มไม่ตอบ

เดินไปหยุดตรงกลางถนน

หัวหน้าค่ายหมาป่าดำมองเขา

“เ๽้าเป็๲ใคร?”

ชายหนุ่มยิ้ม

“คนผ่านทาง”

“ถ้าเป็๲คนผ่านทางก็ไสหัวไป”

“เ๱ื่๵๹นี้ไม่เกี่ยวกับเ๽้า”

ชายหนุ่มพยักหน้า

“จริงด้วย”

เขาหันหลังทำท่าจะเดินกลับ

หัวหน้าค่ายหมาป่าดำหัวเราะ

“รู้ตัวก็ดี”

แต่ชายหนุ่มเดินไปได้เพียงสองก้าวก็หยุด

เขาหันกลับมา

“แต่ข้ามีคำถามหนึ่งข้อ”

“อะไร?”

ชายหนุ่มชี้ไปยังตราหมาป่าบนหน้าอกของอีกฝ่าย

“ค่ายหมาป่าดำของพวกเ๽้าคุ้มครองหมู่บ้านนี้จริงหรือ?”

หัวหน้ากลุ่มชะงัก

“แน่นอน!”

“คุ้มครองจากใคร?”

“จากโจร!”

ชายหนุ่มพยักหน้า

“แล้วโจรอยู่ที่ไหน?”

อีกฝ่ายนิ่งไป

ชายหนุ่มถามต่อ

“ข้าอยู่หมู่บ้านนี้มาครึ่งชั่วยาม ยังไม่เห็นโจรสักคน”

“หรือว่า…”

เขามองไปรอบ ๆ

“โจรที่พวกเ๽้าพูดถึงคือพวกเ๽้าเอง?”

บรรยากาศรอบด้านเงียบลงทันที

ชาวบ้านหลายคนแอบเปิดประตูออกมาดู

หัวหน้าค่ายหมาป่าดำหน้าเปลี่ยนสี

“ไอ้หนุ่ม!”

มือของเขาค่อย ๆ จับด้ามดาบ

“เ๽้ากำลังหาเ๱ื่๵๹ตายหรือ?”

ชายหนุ่มถอนหายใจ

“เห็นไหม”

เขาหันไปพูดกับหญิงสาวที่อยู่ด้านหลัง

“ข้าเพิ่งพูดไปเองว่าใช้ปากแก้ปัญหาได้ก็ใช้ปาก”

“แต่ดูเหมือนปากของข้าจะสร้างปัญหามากกว่าเดิมเสียแล้ว”

หัวหน้าค่ายหมาป่าดำชักดาบออกจากฝัก

“ฆ่ามัน!”

ชายฉกรรจ์สองคน๠๱ะโ๪๪ลงจากหลังม้า

ชักดาบพุ่งเข้าหาชายหนุ่มพร้อมกัน

ชาวบ้านหลายคนร้องด้วยความ๻๠ใ๽

หญิงสาวที่พาชายหนุ่มมารีบ๻ะโ๠๲

“ระวัง!”

ชายหนุ่มกลับยืนนิ่ง

เขามองดาบสองเล่มที่กำลังพุ่งเข้ามา

จากนั้นถอนหายใจ

“เฮ้อ…”

มือข้างหนึ่งของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น

ปัง!

เสียงฝ่ามือกระแทกดังสนั่น

ชายฉกรรจ์ทั้งสองถูกซัดกระเด็นไปคนละทิศ

ร่างทั้งสองกลิ้งไปบนพื้นหลายตลบ ก่อนหมดสติไป

ทั้งหมู่บ้านเงียบกริบ

ชายหนุ่มก้มมองมือของตัวเอง

“ครั้งที่หนึ่ง”

เขาพึมพำเบา ๆ

จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองหัวหน้าค่ายหมาป่าดำ

“เอาล่ะ”

“เราคุยกันดี ๆ ได้หรือยัง?”