ระหว่างที่นินกำลังหัดขับรถตุ๊กๆ รอบเมือง โชคที่นั่งข้างๆ มองเห็นร้านตีเหล็กขนาดกลางตั้งอยู่นอกเมืองนิดหน่อย ไฟปะทุจากเตาเหล็ก ล้อเหล็ก ล้อไม้ รถเข็นยกของ รถขนของ เครื่องมือช่างเรียงราย
“โห... ร้านนี้ใช้ได้เลย ” โชคคิดในใจ “มีทั้งล้อเหล็ก ล้อไม้ รถเข็น รถขนของ... ถ้าพี่เอาไอเดียจากระบบมาผสม ต้องเจ๋งแน่”
เขาหันไปบอกนิน “เดี๋ยวจอดแถวๆ นั้นนะนิน นอกเมืองสักหน่อย พี่จะลงไปทำธุระ”
นินจอดรถช้าๆ ตามคำสั่ง โอที่นั่งกระบะหลังเงยหน้าขึ้น “พี่โชคจะทำอะไรคะ?”
โชคยิ้มกว้าง “ภารกิจของนินกับโอ คือขับรถกลับบ้านให้ถูกทาง และปลอดภัยโดยไม่มีพี่ก็พอแล้ว”
นินกับโอตาโตพร้อมกัน
“ห๊ะ!? พี่โชคจะกลับยังไงคะ? มันไกลขนาดนี้!” นินอุทาน
โอทำหน้าลุ้น “ใช่ค่ะพี่! เดี๋ยวพี่เดินกลับเหรอ? ลำบากนะคะ!”
โชคหัวเราะหึๆ โบกมือลา “ไม่ต้องห่วง พี่มีวิธีของพี่... ความลับ์บอกไม่ได้ 555+ ดูปักหมุดบนจอดีๆ นะ กลับให้ถูกหมู่บ้านของเรา ตอนนี้บ่ายแล้ว ขับดีๆ ไม่เกินชั่วโมงหรอก ไม่ต้องเป็ห่วงพี่ เป็ห่วงตัวเองก็พอ”
นินกัดริมฝีปาก “ลำบากล่ะค่ะพี่โชค... ทำแบบนี้”
โอพยักหน้า “แต่... โอจะขับดีๆ นะคะ!”
โชคลงจากรถ โบกมือให้สองน้อง “ไปได้แล้ว! ระวังตัวนะ กลับบ้านแล้วพี่จะตามไปทีหลัง”
รถตุ๊กๆ คันเล็กๆ วิ่งออกไปช้าๆ นินที่นั่งขับ ตาเพ่งมองจอ GPS โอที่นั่งข้างหลังโบกมือลา
โชคยืนมองรถหายไปในทางไกล แล้วยิ้มกว้าง
“ดี... ตอนนี้พี่มีเวลาทำธุระคนเดียวแล้ว” เขาเดินตรงไปที่ร้านตีเหล็ก คิดในใจ “ระบบ... ถ้าพี่สั่งทำรถเข็นแบบพิเศษ หรือล้อพิเศษเพิ่ม คงเจ๋งไม่น้อย ฮ่าๆ”
6K
