“หลีกไป ฉันจะกลับไปที่เดิมของฉัน”
ฉันพยายามทำเป็นใจดีสู้เสือ เพื่อสะกดข่มความกลัวภายในใจของตนเอง
“ทำตัวอย่างว่าง่ายเถอะคุณมาเดลิน แล้วมาเป็นภรรยาของฉันอย่างถูกต้องหลังจากนี้เถอะ ฮ่า ฮ่า”
ร่างของนิโคหายไปจากนั้นเขาก็มาโผล่ด้านหลังของฉันโดยที่ฉันไม่รู้ว่าเขามาอยู่ที่ด้านหลังของตนเองตั้งแต่เมื่อไหร่แสดงว่าคนที่คุยด้วยเมื่อสักครู่คือร่างลวงของเขา เขาใช้ทักษะพันธนาการบางอย่างใส่ฉันในทันทีก่อนที่จะแบกตัวฉันขึ้นไว้บนบ่าของตนเอง
“ปล่อยฉันไปนะ.....”
นิโคใช้ทักษะแปลกประหลาดออกมาอีกครั้งทำให้เสียงของฉันหายไป นี่มันแย่แล้ว แย่มากๆ ฉันต้องโดนมันทำเรื่องไม่ดีแน่ๆ ไม่นะ ใครก็ได้ช่วยด้วย โรเบิร์ต.....
“ไม่ต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น รอให้ผ่านช่วงเวลาแห่งความสุขของสองเราแล้วเธอก็จะยอมรับมันเองจงดีใจเถอะที่ได้เป็นภรรยาของฉันอย่างถูกต้อง”
“...”
“พวกแกไปเฝ้าทางเข้าออกเร็วเข้าอย่าให้ใครเข้ามาในสามชั่วโมงนี้ เพราะฉันไม่ว่าง เวลาในตอนนี้เป็นเงินเป็นทองมากกว่า”
พวกที่พาฉันมาทั้งหมดนั้นก็แยกตัวไปเฝ้าตามจุดอย่างที่นิโคบอกไป
ฉันถูกนิโคพาเข้ามาในถ้ำแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนัก เขาวางฉันลงบนพื้นก่อนที่จะใช้มือฉีกเสื้อผ้าของฉันออกจนหมด
“โอ้! ขาวไปหมดเลยนะเนี่ย ฮ่า ฮ่า นี่สิถึงเหมาะเป็นภรรยาของฉันหน่อยแถมก้อนเนื้อนุ่มนิ่มมันยังอวบใหญ่ขนาดนี้”
ไม่นะ ฉันดิ้นรนขัดขืนไม่ได้เลย แล้วก็ยังมีความรู้สึกแปลกๆอีกมันทำอะไรกับฉันกันแน่ ร่างกายของฉันเริ่มร้อนขึ้นมาแล้ว นี่ฉันเป็นอะไรไป ฉันจะรู้สึกแบบนั้นไม่ได้นะ ไม่นะ โรเบิร์ตช่วยฉันด้วย ช่วยด้วย
นิโคเขาเองก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของตนเองออกไปทีละชิ้นอย่างใจเย็นพร้อมกับส่งรอยยิ้มมาให้ฉันอย่างอบอุ่น จากนั้นก็ลูบไล้ตามตัวของฉันราวกับว่าเจอสมบัติที่มีค่ามหาศาล ร่างกายของฉันสั่นสะท้านขึ้นมาในทันทีความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร ไม่นะ ฉันจะหลงไปกับมันไม่ได้
นิโคยื่นใบหน้าของตนเองมาใกล้ใบหน้าของฉันจากนั้นก็ใช้ลิ้นของตนเองเลียแก้มของฉันไปมาก่อนที่จะกัดใบหูของฉันเบาๆ หยาดน้ำตาของฉันก็ไหลรินออกมาอย่างช้าๆโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้ความรู้สึกแปลกประหลาดก็เด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง
“....”
“หืม! ใบหูคือจุดอ่อนไหวสินะ แต่รอก่อนเพราะฉันต้องเริ่มจากเจ้านี่ก่อน”
นิโคนำมือของตนเองเพื่อหวังจะบีบคั้นตรงส่วนนั้นของฉันให้รู้สึกดีก่อนเริ่มทำของจริง แต่ว่ามือของเขายังไม่ทันจะถึงมัน ปากทางเข้าของถ้ำก็ระเบิดออกด้วยแรงระเบิดปริศนา ทำให้นิโคที่อารมณ์ความรู้สึกกำลังได้ที่ถูกขัดจังหวะ
เขารู้สึกโกรธขึ้นในทันทีกำลังที่จะหันหน้าไปมองบริเวณหน้าถ้ำเพื่อดูว่าใครมันกล้าเข้ามา ก่อนที่จะมีหมัดปริศนาพุ่งเข้ามาที่ใบหน้าอย่างรุนแรงจนส่งร่างกายของเขาลอยละลิ่วกระแทกเข้ากับเพดานถ้ำจนอัดติดอยู่แบบนั้น
ความรู้สึกแปลกประหลาดของฉันถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้งตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจว่าใครจะทำอะไรแล้ว ฉันต้องการมัน ต้องการมัน แล้วมันที่ว่าคืออะไร? ตัวฉันเองก็ไม่รู้เพียงแต่ร่างกายของตนเองในตอนนี้ควบคุมไม่ได้แล้ว
“ผมคิดเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นคุณแน่ๆคุณเซล่า วางใจเถอะคุณปลอดภัยแล้ว”
ฉันก็ไม่รู้ว่านั่นเป็นเสียงของใครเพียงแต่ในสัมผัสลึกๆที่คุ้นเคยนี้มันบ่งบอกว่าเป็นของเขาคนนั้น
..........
มุมมอง โรเบิร์ต ซัมเมอร์
“ไอรีน ฝากคุณเซล่าเอาไว้กับคุณก่อนเดี๋ยวผมจะไปคิดบัญชีกับเจ้าสารเลวนี่เอง”
“ไม่ได้นะโรเบิร์ต เขามีความแข็งแกร่งเทียบเท่านักผจญภัยแรงค์ S เลยนะ”
“ไม่ต้องห่วงไปหรอกในเมื่อมันกล้ามายุ่งกับคนของผม ยังไงผมก็ปล่อยมันเอาไว้ไม่ได้ต้องฆ่ามันให้ตายอย่างเดียวนั่นคือบทลงโทษที่ผมจะมอบให้มัน”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า.....”
ผมมองขึ้นไปบนเพดานของถ้ำร่างของผู้ชายคนนั้นก็หายไปตัวของเขาโผล่มาอีกทีที่ข้างตัวของผม แต่ผมก็คาดการณ์เอาไว้แล้วยังไงซะความแข็งแกร่งที่เทียบเท่านักผจญภัยแรงค์ S มันก็ไม่ใช่ใครที่จะจัดว่ามีฝีมือระดับนี้ได้ง่ายๆมันต้องมีความแข็งแกร่งที่แท้จริงอยู่ในตัว เขาใช้กริชฟันเข้าที่ร่างของผมโดยที่คิดว่าผมจะไม่รู้ตัวแต่ว่าโล่ดูดซับพลังก็ปรากฏออกมาต้านทานความเสียหายเอาไว้
และผมก็สวนการโจมตีกลับไปโดยใช้ดาบเล่มสีดำของผมฟาดฟันกลับ
คริติคอล
ร่างของเขาก็สูญสลายหายไปในทันที นี่ก็ร่างลวงอีกแล้ว ตกลงแล้วเจ้านี่มันมีความสามารถอะไรกันแน่
แปะ! แปะ! แปะ!
เสียงปรบมือก็ดังขึ้นก่อนที่นิโคร่างจริงจะเดินออกมาจากความมืด
“ไม่คิดว่าจะมีมนุษย์ที่มีความแข็งแกร่งโดยรวมอ่อนแอขนาดนี้สามารถรับการลอบโจมตีของร่างลวงของฉันได้อย่างหมดจดและยังสามารถโจมตีกลับไปได้ น่านับถือ น่านับถือ”
“ไม่ต้องพูดมากหรอกนะ เพราะฉันจะฆ่าแกให้ตายในทันที”
ผมหยิบปืนคลื่นพลังงานไฟฟ้าออกมาจากนั้นก็ยิงใส่นิโคทันที
ปัง! ปัง! ปัง!
“หืม! น่าสนใจ”
นิโคใช้ผ้าคลุมผืนที่ใส่อยู่รับการโจมตีของปืนคลื่นพลังงานไฟฟ้าของผมเอาไว้ได้ทั้งหมดก่อนที่จะขับสลายพลังงานของกระสุนออกไปอย่างง่ายดาย สมกับเป็นแรงค์ S จริงๆด้วยประมาทไม่ได้ซะแล้วสิ
ไอรีนพูดขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงสถานการณ์อาจดูสูสีกันแต่ถ้าสู้กันไปนานๆกว่านี้ผมได้หมดแรงไปก่อนมันแน่ๆ
“โรเบิร์ตให้ฉันไปต่อสู้กับเขาเถอะเดี๋ยวฉันจะจัดการเขาให้เอง”
“ไม่ห่วงไปหรอกคุณดูแลคุณเซล่าให้ดีเถอะ เพราะเรื่องนี้ผมยอมไม่ได้จริงๆคนที่กล้ามาเหยียมย่ำคนของผม พวกมันไม่เคยได้ตายดีสักคน”
“ฮ่า ฮ่า ไม่ตายดีฉันเนี่ยนะ อย่าพูดให้ฉันหัวเราะแกหน่อยเลย เป็นแค่พวกมดปลวกกลับมาทำตัวเป็นวีรบุรุษช่วยสาวสวยมันไม่มีวีรกรรมที่บันทึกสำเร็จสักคนต่อหน้าฉันคนนี้หรอกนะ โอ้! ใช่สิ ถ้าแกเอาเธอคนที่อยู่ด้านหลังของแกมาสู้กับฉันด้วยบางทีอาจเพิ่มโอกาสชนะให้กับแกก็ได้นะ ฉันยอมให้เข้ามาสองคนพร้อมกันเลยจะได้ไม่เสียเปรียบมากจนเกินไป”
“ไม่จำเป็น”
ผมจับดาบเล่มสีดำแน่นก่อนที่จะพุ่งเข้าประชิดตัวของนิโคอย่างรวดเร็ว
“ฉันอุตส่าห์เตือนด้วยความหวังดีและความใจกว้าง แต่แกกลับไม่เอาเองอย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน”
ผมใช้ดาบเล่มสีดำฟาดฟันทักษะคลื่นทำลายออกไปด้วยมวลความมืดมหาศาลแต่ว่าหมัดของนิโคก็พุ่งเข้ามาใส่ที่ท้องของผมก่อนจนกระทั่งกระเด็นกลับไปที่จุดเดิมที่พุ่งมา
ติ๊ง!
เรียนรู้ทักษะติดตัว ทักษะ ต้านทานการโจมตีทางกายภาพ เลเวล 1 เรียนรู้ทักษะติดตัว ทักษะ ป้องกันความเสียหายเฉียบพลัน เลเวล 1 เรียนรู้ความสามารถติดตัว ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บที่เกิดจากความเสียหายเฉียบพลันในทันที 50 % พร้อมกับดูดซับพลังโจมตีทั้งหมดของคู่ต่อสู้เปลี่ยนเป็นพลังป้องกันของตนเอง
ติ๊ง!
ทักษะติดตัว ต้านทานการกระแทก เลเวลอัพเป็นเลเวล 3 ทักษะติดตัว ต้านทานความเสียหายที่เกิดจากการใช้ทักษะระยะประชิด เลเวลอัพเป็นเลเวล 3
หน้าต่าง “แถบสถานะ” แสดงการเรียนรู้ทักษะใหม่มากมายและทักษะติดตัวที่เลเวลอัพด้วย มันหมายความว่ายังไงแค่ผมรับการโจมตีของมันผมก็ได้ทักษะใหม่ สามารถอัพเลเวลทักษะติดตัวได้แล้ว นี่มันจะไม่โกงไปหน่อยเหรอแต่ก็เอาเถอะยังไงซะมันก็เป็นความสามารถของผมเองถ้าอย่างนั้นก็ทำอย่างที่ผมได้คิดได้ในตอนนี้เลยก็แล้วกัน
ผมมองดูพลังชีวิตของตนเอง หมัดปกติที่ไม่มีอะไรเลยของมันยังแรงได้ขนาดนี้เลย
พลังชีวิต 19665/27124
ผมใช้ทักษะฟื้นฟูด้วยพลังแห่งธรรมชาติฟื้นพลังชีวิตของตนเองให้กลับมาเหมือนเดิม
ถ้าอย่างนั้นก็ได้เวลาทดลองสิ่งที่ได้คิดเอาไว้เมื่อสักครู่นี้กันเลยเถอะ
ผมพุ่งเข้าไปหามันอีกรอบโดยที่ทำให้มันคิดว่าผมฝืนใช้พลังแบบไม่คิดอะไรเอาแต่พุ่งใส่อย่างเดียวแบบนั้นราวกับคนโง่ที่ปกป้องอะไรไม่ได้ ผมเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา คิดแบบนั้นไปเถอะแล้วแกจะต้องเสียใจที่ไม่คิดลงมือกับผมในทันที
ผมก็โดนหมัดของนิโคสวนกลับมาเหมือนเดิมองศาเดิม
ติ๊ง!
เรียนรู้ทักษะติดตัว ทักษะ ลดความเสียหายที่ได้รับ เลเวล 1
ติ๊ง!
ทักษะติดตัว ต้านทานการโจมตีทางกายภาพ เลเวลอัพเป็นเลเวล 2 ทักษะติดตัว ป้องกันความเสียหายเฉียบพลัน เลเวลอัพเป็นเลเวล 2 ทักษะติดตัว ต้านทานการกระแทก เลเวลอัพเป็นเลเวล 4 ทักษะติดตัว ต้านทานความเสียหายที่เกิดจากการใช้ทักษะระยะประชิด เลเวลอัพเป็นเลเวล 4
.....
ในตอนแรกไอรีนก็คิดว่าผมไม่สามารถทำอะไรได้แต่พอได้มองดูการต่อสู้จริงๆแล้วทำให้เธอแอบกลั้นหัวเราะนิดหน่อยเพราะเจ้าบ้าแบบผมกำลังใช้นิโคในการเพิ่มความแข็งแกร่งของตนเอง
ผมทำแบบนั้นไปอีกรวมกันแล้วน่าจะประมาณเจ็ดครั้งแต่ทักษะใหม่หลังจากนั้นก็ไม่ได้เรียนรู้อีกแต่ว่าเลเวลของทักษะมันก็อัพขึ้นมาพอสมควรเหมือนกัน
ติ๊ง!
ทักษะติดตัว ลดความเสียหายที่ได้รับ เลเวลอัพเป็นเลเวล 8 ทักษะติดตัว ต้านทานการโจมตีทางกายภาพ เลเวลอัพเป็นเลเวล 9 ทักษะติดตัว ป้องกันความเสียหายเฉียบพลัน เลเวลอัพเป็นเลเวล 9 ทักษะติดตัว ต้านทานการกระแทก เลเวลอัพเป็นเลเวล 11 ทักษะติดตัว ต้านทานความเสียหายที่เกิดจากการใช้ทักษะระยะประชิด เลเวลอัพเป็นเลเวล 11
“แกเป็นบ้าอะไรของแก พุ่งเข้ามาโง่ๆแบบนั้นตั้งหลายครั้ง ฉันก็บอกแกไปแล้วยังไงละว่ามันไม่ได้ผล มาจบเรื่องนี้ดีกว่าเพราะฉันก็เบื่อแล้ว จะได้ไปสนุกกับคุณมาเดลินต่อ”
โอ้ ขอบคุณที่ช่วยผมอัพเลเวลทักษะก็แล้วกัน ผมอยากพูดแบบนี้ออกไปมากๆ ไม่เอาๆเดี๋ยวมันจะร้องอกแตกตายเอาตรงนั้น
“นั่นสินะมาจบเรื่องนี้กันเถอะ”
คมมีดแห่งโลหิต
นิโคดึงกริชออกมาจากอากาศธาตุสองเล่มก่อนจะพุ่งเข้ามาหาผมราวกับสายฟ้า เขาฟันกริชทั้งสองเล่มใส่ผมด้วยทักษะเฉพาะตัวของมันเอง พลังสีแดงแผ่ออกมาอย่างดุดันการโจมตีนี้ของเขาคงคิดจะปลิดชีวิตผมในครั้งเดียวอย่างแน่นอน
แต่ว่าผมก็ยืนรับความเสียหายอีกครั้งแบบเดิมเพื่อทดสอบทักษะที่อัพเลเวลมา ผมไม่กลัวว่าตนเองจะถูกฆ่าตายในครั้งเดียวเพราะว่ามี “ความสามารถติดตัว ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บที่เกิดจากความเสียหายเฉียบพลันในทันที 50 % พร้อมกับดูดซับพลังโจมตีทั้งหมดของคู่ต่อสู้เปลี่ยนเป็นพลังป้องกันของตนเอง”
การโจมตีของนิโคฟันเข้าที่ร่างของผมอย่างจังด้วยพลังโจมตีที่มหาศาล
การโจมตีแรกของเขา
พลังชีวิต 13562/27124
การโจมตีครั้งที่สอง
พลังชีวิต 8452/27124
การโจมตีครั้งที่สาม
พลังชีวิต 6621/27124
...
เป็นแบบนั้นมานับสิบเอ็ดครั้งแต่ผมก็พยายามมองดูพลังชีวิตของตนเองอยู่เรื่อยๆมันก็ทำให้ผมแทบจะหัวเราะจนท้องแข็งจริงๆเพราะว่า
พลังชีวิต 5825/27124
ติ๊ง!
ทักษะติดตัว ลดความเสียหายที่ได้รับ เลเวลอัพเป็นเลเวล 19 ทักษะติดตัว ต้านทานการโจมตีทางกายภาพ เลเวลอัพเป็นเลเวล 20 ทักษะติดตัว ป้องกันความเสียหายเฉียบพลัน เลเวลอัพเป็นเลเวล 20 ทักษะติดตัว ต้านทานการกระแทก เลเวลอัพเป็นเลเวล 22 ทักษะติดตัว ต้านทานความเสียหายที่เกิดจากการใช้ทักษะระยะประชิด เลเวลอัพเป็นเลเวล 22
นิโคถอยกลับไปตั้งหลักก่อนที่จะแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมา
ผมคงต้องขอบคุณ “ความสามารถติดตัว ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บที่เกิดจากความเสียหายเฉียบพลันในทันที 50% พร้อมกับดูดซับพลังโจมตีทั้งหมดของคู่ต่อสู้เปลี่ยนเป็นพลังป้องกันของตนเอง” และทักษะติดตัวอันอื่นมากจริงๆการทดลองของผมประสบผลสำเร็จไปได้ด้วยดี “แกทำไมถึงไม่เป็นอะไรเลยหรือว่าแกเป็นพวกซ่อนความแข็งแกร่ง”
“พึ่งจะรู้เหรอ”
ผมพูดไม่ได้จริงๆว่าใช้มันเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองมาตั้งแต่ต้นแล้ว
“กล้าดียังไงมาหลอกฉันคนนี้ แกต้องตาย!”
ผมไม่อยากเสียเวลาเล่นเป็นเพื่อนกับมันอีกแล้วเพราะดูแล้วอาการแปลกๆของเซล่าก็เริ่มที่จะไม่ไหวก็เลยใช้ทักษะสุดโกงของผมออกไปในทันที
กลืนโลหิต
“นี่มันอะไรกันร่างกายอยู่ดีๆก็หนักอึ้งขึ้นมา อึก! แกทำอะ...ไร...”
ร่างของนิโคที่โดนกลืนโลหิตไปไม่กี่วินาทีก็สลายหายไปตรงหน้าของผมในทันทีเพราะอย่างที่บอกไปทักษะนี้ถ้าใช้แล้วละก็สามารถกำหนดเป็นตายใครก็ได้ ยังไงก็ตามเจ้าคนที่ผมได้ฆ่าไปมันก็ไม่น่าจะมีพลังชีวิตถึงแปดหมื่นเพราะมันเป็นสายนักฆ่าที่มีพลังชีวิตน้อยที่สุดในสายกายภาพทั้งหมดแต่ก็แลกมาด้วยพลังโจมตีที่สูงลิ่วเช่นกันถ้าผมไม่มีความสามารถติดตัวอันนั้นและทักษะติดตัวอื่นๆก็คงตายไปในการโจมตีครั้งเดียวแล้ว
ติ๊ง!
ได้รับโทษสถานเบาจากการใช้ทักษะกลืนโลหิตเนื่องจากพลังชีวิตของผู้ใช้ทักษะต่ำกว่าคู่ต่อสู้มากเกินไป ลดพลังชีวิตลง 20% ลดพลังเวทย์ 20% ลดกำลัง ว่องไว ปัญญา 20% ลดผลทักษะทุกชนิดลง 20% ระยะเวลาโทษคือ 1 ชั่วโมง หลังจากรับโทษเสร็จแล้วจึงจะกลับไปเป็นปกติดังเดิม
แต่ว่าอาการบาดเจ็บของผมหลังจากที่ทักษะทุกอย่างหมดผลแล้วก็รุนแรงเอาเรื่องน่าดูผมรีบใช้ทักษะการฟื้นฟูด้วยพลังแห่งธรรมชาติฟื้นอาการบาดเจ็บทั้งหมดรวมถึงพลังชีวิต จากนั้นก็เดินไปดูอาการของเซล่าทันที
ไอรีนเมื่อรู้ว่าการต่อสู้จบและผมก็เดินกลับมาแล้วจึงรีบบอกผมในทันที
“โรเบิร์ตเธอเป็นอะไรไปเหรอ? ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้…”
ผมมองดูสภาพของเซล่าในตอนนี้ก็เข้าใจในทันที มันเป็นแบบนั้นจริงๆด้วย ผมอุ้มร่างของเธอขึ้นมาก่อนที่จะพูดคุยกับไอรีนสักเล็กน้อย
“เอ่อ...คือว่าคุณภรรยาสุดที่รัก ผมมีความสามารถที่จะช่วยเธอนะแต่ว่าการช่วยมันก็คือ...”
ผมกระซิบกับไอรีนเบาๆ แต่เมื่อเธอได้รู้ว่าผมคิดจะทำอะไรเธอก็แสดงสีหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาก่อนที่จะพูดออกมาโดยที่ดึงอีเมอร์สันเข้ามากอด
“ไปทำเถอะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอกยังไงเธอก็เป็นคนที่นายรักเป็นคนแรก”
“อืม ถ้าผมทำเสร็จแล้วคุณก็เข้ามาต่อเลยก็ได้นะ”
“เจ้าบ้า! จะไปไหนก็ไปเลยไป”
ไอรีนวิ่งออกไปนอกถ้ำเพื่อเฝ้าหน้าถ้ำเอาไว้
“เอาละคุณเซล่าผมก็อยากทำตอนที่คุณยังมีสติครบนะแต่ว่าถ้าไม่แก้มันตอนนี้อาจเลวร้ายไปมากกว่านี้ก็ได้”
จากนั้นภายในถ้ำก็มีแต่เสียงครางอย่างสุดเสียงของเซล่าดังขึ้นมาไม่หยุด.......... . . .