เมษายนเข้าสู่่โค้งสุดท้ายของฤดูกาล กลิ่นอายของชัยชนะและความตื่นเต้นอบอวลไปทั่วเนเธอร์แลนด์ แต่สำหรับอเล็กซ์ มันคือเดือนที่งานล้นมือจนแทบไม่ได้หายใจ ฟอร์มของ แยน เวนเนกอร์ ร้อนแรงเกินกว่าที่เขาจดจำได้จากชาติที่แล้ว แยนถล่มประตูไปแล้วถึง 20 ลูก และกำลังพาทีมทเวนเต้เข้าชิงฟุตบอลถ้วยได้สำเร็จ
ความร้อนแรงนี้ดึงดูดแมวมองจากทั่วสารทิศ ทั้งเอฟเวอร์ตันและเวสต์แฮมจากอังกฤษ หรือแม้แต่ปอร์โต้ยอดทีมจากโปรตุเกส แต่ที่หนักที่สุดคือศึกสายเืในบ้านอย่าง อาแจ็กซ์ และ พีเอสวี ที่จ้องจะตะครุบตัวแยนให้ได้ นิโคล ผู้ช่วยสาวของเขาต้องรับโทรศัพท์จนหูแทบไหม้ไม่เว้นแต่ละชั่วโมง
"คาร์ล... ไปขอกาแฟให้พี่หน่อย" อเล็กซ์ะโสั่งพลางนวดขมับ
"ได้ครับพี่!" ชายหนุ่มร่างสันทัดตอบรับอย่างว่องไว เขาคือลูกพี่ลูกน้องของอเล็กซ์ที่เพิ่งถูกดึงมาช่วยงานหลังจากจบทริปอิตาลี เดิมทีอเล็กซ์จ้างเขามาเป็คนขับรถ แต่ด้วยสถานการณ์ของแยนที่เปลี่ยนไป คาร์ลจึงกลายเป็ "พี่เลี้ยง" คอยประกบแยนไม่ให้แตกแถว
"คาร์ล... ่นี้แยนเป็ยังไงบ้าง? ตารางฝึกซ้อมและโภชนาการทำครบถ้วนไหม?"
"ครบครับพี่ ตามที่พี่วางแผนไว้เป๊ะเลย" คาร์ลรายงาน "มีแค่หลังแข่งที่แวะบาร์บ้าง มีสาวๆ เข้ามาหาอยู่เรื่อย แต่เขาก็ไม่ได้ไปต่อครับ ผมคุมแจเลย"
"ค่อยยังชั่ว ดูแลให้ดีโดยเฉพาะเื่นี้..." อเล็กซ์ถอนหายใจ "นักเตะพร์หลายคนพลาดท่าจนเสียคนมานักต่อนักก็เพราะเื่ผู้หญิงกับแสงสีนี่แหละ"
กริ๊งงงงง!
เสียงโทรศัพท์สำนักงานดังขึ้น นิโคลต่อสายเข้ามาหาอเล็กซ์ "บอสคะ คุณ เดิร์ก รองโค้ชเยาวชนของอาแจ็กซ์สายตรงมาค่ะ"
อเล็กซ์รีบรับสายทันที "ว่าไงครับเดิร์ก งานยุ่งจนผมเกือบลืมวันเวลาไปแล้ว"
"ฮะฮะ งานยุ่งสิดีอเล็กซ์ แต่ที่ผมโทรมา... ผมมีทั้งข่าวร้ายและข่าวดีเื่ที่นายวานให้ผมช่วยดูไง" ปลายสายน้ำเสียงดูเคร่งขรึมขึ้น "อยากฟังข่าวไหนก่อน?"
"ข่าวร้ายก่อนเลยครับ" อเล็กซ์ตอบสั้นๆ
"ข่าวร้ายคือ... ราฟาเอล ฟาน เดอร์ ฟาร์ต เพิ่งเซ็นสัญญาเป็นักเตะในสังกัดของ เลโอ ฟาน วิค ไปเมื่อเช้านี้"
"อะไรนะ!" อเล็กซ์ลุกพรวดจากเก้าอี้ ร้องเสียงหลงด้วยความใ
-----
ณ สนามซ้อมเยาวชนอาแจ็กซ์ (De Toekomst)
หนึ่งชั่วโมงต่อมา อเล็กซ์มายืนนิ่งเงียบอยู่ข้างสนามซ้อม มองดูเด็กหนุ่มผมทองที่ชื่อฟาน เดอร์ ฟาร์ต กำลังโชว์ทักษะลูกหนังที่เหนือชั้น เขารู้สึกเสียดายอนาคตของเด็กคนนี้ เพราะเขารู้ดีว่าเลโอจะมองนักเตะเป็เพียงสินค้าที่เอาไว้เก็งกำไรมากกว่าการพัฒนาที่ยั่งยืน
"ขอโทษที่ต้องนัดเจออย่างกะทันหันนะครับเดิร์ก" อเล็กซ์หันไปพูดกับรองโค้ชเยาวชนที่เดินมาสมทบ
"ไม่เป็ไรอเล็กซ์ วงการนี้มันคือา ใครไวกว่าคนนั้นชนะ" เดิร์กตบบ่า "แต่อย่าเพิ่งถอดใจไป ข่าวดีที่ฉันบอกน่ะ... มันอาจจะใหญ่กว่าฟาน เดอร์ ฟาร์ต ก็ได้นะ"
อเล็กซ์ขมวดคิ้ว "ข่าวดีอะไรครับ?"
"ครอบครัวของเด็กที่ชื่อ เวสลีย์ สไนเดอร์ น่ะ..." เดิร์กบุ้ยปากไปทางเด็กหนุ่มตัวเล็กอีกคนที่กำลังวางบอลยาวได้อย่างแม่นยำ "พวกเขาเห็นการจัดการที่คุณทำกับแยน เวนเนกอร์ และพวกเขาประทับใจมาก ตอนนี้พ่อของเวสลีย์กำลังมองหาเอเย่นต์คนใหม่ที่จะมาดูแลลูกชายเขา และเขาถามถึงคุณ"
หัวใจของอเล็กซ์กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ถ้าเขาพลาดฟาน เดอร์ ฟาร์ต แต่ได้ สไนเดอร์ จอมทัพที่จะพาเนเธอร์แลนด์ไปถึงชิงแชมป์โลกในอนาคตมาอยู่ในมือ มันคือการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าเกินบรรยาย!
"เวสลีย์ สไนเดอร์... คุณพูดจริงเหรอเดิร์ก?" อเล็กซ์ถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่พยายามสะกดความตื่นเต้นอย่างสุดความสามารถ
ก่อนหน้านี้อเล็กซ์เคยพยายามเข้าหาครอบครัวสไนเดอร์หลายครั้ง แต่เขากลับล้มเหลวไม่เป็ท่าเพราะถูกมองว่าเป็เอเย่นต์โนเนมที่ไม่มีอนาคต เขาไม่คิดเลยว่าการทำดีลของแยน เวนเนกอร์ จนโด่งดังจะทำให้โชคหล่นทับซ้ำสองแบบนี้
ภาพความสำเร็จของสไนเดอร์ในอนาคตผุดขึ้นมาในหัวของอเล็กซ์ราวกับภาพยนตร์ ทั้งการคว้าทริปเปิลแชมป์กับอินเตอร์ มิลาน และการทำประตูถล่มทลายในฟุตบอลโลกปี 2010 ถ้าเขาได้อัญมณีเม็ดนี้ อาณาจักรของเขาจะแข็งแกร่งจนไม่มีใครเขย่าได้
แต่ขณะที่อเล็กซ์กำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความฝันหวาน เสียงทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งก็ดังแทรกขึ้นมา
"นี่น่ะเหรอ... เอเย่นต์รุ่นใหม่ที่คุณบอกว่าสนใจเด็กในสังกัดของผมอยู่?"
อเล็กซ์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปตามเสียง หัวใจของเขาเย็นวูบเมื่อสบตาเข้ากับชายร่างท้วมในชุดสูทอิตาลีราคาแพงระยับ ที่ยืนกอดอกห่างออกไปไม่กี่ก้าว... เลโอ ฟาน วิค
เลโอไม่ใช่แค่เอเย่นต์ แต่เขาคือ 'มาเฟีย' ในคราบนักธุรกิจที่มีอิทธิพลครอบคลุมไปถึงบอร์ดบริหารของหลายสโมสรในเนเธอร์แลนด์ เส้นสายของเขาหยั่งลึกจนสามารถชี้เป็ชี้ตายอาชีพนักเตะคนไหนก็ได้ในลีกนี้เพียงแค่ยกหูโทรศัพท์
"เสียใจด้วยนะพ่อหนุ่ม" เลโอกระตุกยิ้มที่ดูเหมือนการเยาะเย้ย
"ยินดีด้วยครับคุณเลโอ" อเล็กซ์กล่าวพลางปรับสีหน้าให้ดูนิ่งที่สุด "ในฐานะรุ่นน้อง ผมหวังว่าคุณจะดูแลเด็กพวกนั้นให้ดี... ให้เหมือนกับที่ผมดูแลแยน เวนเนกอร์ ของผมนะ "
คำเหน็บแนมที่แฝงมากับรอยยิ้มของอเล็กซ์ทำให้เลโอชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเอเย่นต์รุ่นใหญ่ฉายแววไม่พอใจที่เด็กเมื่อวานซืนคนนี้กล้าเอาชื่อแยน เวนเนกอร์ นักเตะที่เขาส่งคนไปตามจีบแต่ล้มเหลวขึ้นมาข่มเขาคืน
"หึ... เด็กคนนั้นคงจะพุ่งแรงต่อไปได้อีกพักใหญ่ล่ะนะ ถ้ามีทางลงที่สวยงาม" เลโอขยับเนคไทพลางเหลือบมองอเล็กซ์อย่างเ็า "อ้อ... คุณยังเป็มือใหม่สินะ ขอให้รุ่งเรืองในสายงานนี้ไปให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ละกัน เอาล่ะ ผมมีธุระด่วน... ไว้เจอกันใหม่"
อเล็กซ์ยืนมองแผ่นหลังของเลโอที่เดินจากไปพร้อมกับลูกน้องกลุ่มใหญ่ บรรยากาศรอบตัวดูหนักอึ้งขึ้นมาทันที
-----
1K
![ไม่อยากเป็นแล้ว อนุท้ายจวนที่ท่านไม่ต้องการ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1675951641_25409441.webp)
