“เธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอทำกับน้องฉัน จำเอาไว้”
‘ผู้ชายคนนั้นบอกว่าเราไปทำอะไรไว้กับน้องเขาอย่างงั้นเหรอ แล้วน้องเขาคือใครกันนะ’
อัญชิษฐาครุ่นคิดถึงคำพูดของผู้ชายตัวโตคนนั้น คิ้วโก้งโค้งคู่สวยขมวดเข้าหากันแล้วเข้าหากันอีก ด้วยความสงสัยเป็อย่างมาก จึงพร่ำถามตัวเองอยู่ภายในใจ เธอไปทำอะไรใครเอาไว้กันหนอ ทำไมเธอถึงจำไม่ได้เลยล่ะ
โกร๊กกร๊าก...... โกร๊กกร๊าก......
เสียงท้องร้องดัง เรียกให้อัญชิษฐารู้ตัวว่ากำลังหิว แต่เธอไม่รู้จะทำยังไงได้ เพราะไม่สามารถออกไปจากห้องนี้ได้ ประตูปิดล็อกข้างนอก หน้าต่างมีก็ปิดล็อกจากข้างนอกเช่นกัน เธอจึงได้แต่นั่งทอดถอนใจ กอดเข่าอยู่บนพื้นห้อง รอคนที่จับตัวเธอมาเพียงแค่นั้น ซึ่งทำได้แค่นั้นจริงๆ
แกร๊กกกกก......
ปังงงงง......
เสียงดังก๊อกแก๊กมาจากประตู ต่อมาประตูห้องเปิดออกอย่างแรง อัญชิษฐารู้โดยอัตโนมัติว่าคนที่เปิดประตู ต้องไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากคนที่จับตัวเธอมานั้นแล้ว ซึ่งก็จริงตามนั้น เพราะเขายืนจังกังอยู่ที่ประตู โดยที่ในมือใหญ่ถือชามข้าวมาด้วย
นายหัวแสนเดินย่างสามขุมเข้ามาภายในห้อง มาวางชามข้าวลงตรงหน้าอัญชิษฐาอย่างกระแทกกระทั้น แบบไม่กลัวว่าข้าวกับอาหารที่อยู่ในชามจะหกออกมาแต่อย่างใด อัญชิษฐาเหลือบมองชามข้าว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองหน้านายหัวแสน ที่ซึ่งมีหนวดเคราขึ้ปกคลุมรกรุงรัง
“กินซะ”
“.........”
นายหัวแสนกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง เปรียบเหมือนกับมะนาวไม่มีน้ำ อัญชิษฐารู้สึกหิวมากก็จริง แต่เธอไม่รู้ว่าในข้าวในอาหารนี้มีอะไรใส่ผสมมาหรือเปล่า เธอจึงหลุบสายตามองดูชามข้าวนิ่งเงียบ ไม่ยอมยื่นมือไปจับช้อน
“ฉันบอกให้กิน หูแตกไม่ได้ยินหรือยังไง”
“ฉันไม่กิน”
นายหัวแสนเห็นหญิงสาวตัวเล็ก ไม่ยอมกินข้าวตามคำสั่งของเขาสักที จึงยื่นมือใหญ่ไปจับต้นแขนเรียวดึงเข้าหาตัว พร้อมกับพูดตะคอกใส่หน้า ด้วยท่าทีมีอารมณ์คุกรุ่น ยิ่งได้ยินเสียงหวานๆ พูดออกมา ถึงจะด้วยน้ำเสียงเบา และใบหน้าสวยหวานเยเกด้วยความเจ็บ แต่ไม่ได้ทำให้นายหัวแสนเกิดความสงสารแต่อย่างใด กลับทำให้อารมณ์คุกรุ่นมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
“ฉันบอกให้กินเธอก็ต้องกิน กินเข้าไปเดี๋ยวนี้”
ดวงตาคมกริบของนายหัวแสนวาวโรจน์ พูดตะคอกใส่หน้าสวยหวานอีกครั้ง พร้อมกันนั้นก็เลื่อนชามข้าวมาใกล้ๆร่างบาง แต่ถึงอัญชิษฐาจะเจ็บที่แขน เธอก็ไม่คิดจะยอมทำตามคำสั่งเขาแต่อย่างใด ยังคงเชิดหน้าท้าทาย อย่างไม่เกรงกลัว แต่จริงๆแล้วหัวใจดวงน้อยฝ่อแฟบด้วยความกลัว จนหล่นร่วงไปอยู่ตาตุ่มแล้ว
“ก็ฉันบอกว่าไม่กิน ก็ไม่กินไง”
อัญชิษฐาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว จริงจัง ถึงปากบางจิ้มลิ้มจะพูดแบบนั้น แต่ดวงตากลมโตคู่สวยกลับไหวระริก ภายในใจพลางคิดว่าหากเขาจะฆ่าเธอก็ฆ่าให้ตายไปเลยสิ จะมัวมาทำอย่างนี้กับเธออยู่ทำไมกัน
“ไม่กินอย่างงั้นเหรอ...... ได้ ไม่กินใช่ไหม”
“อุ๊บ!!!!!!......”
นายหัวแสนปล่อยมือจากต้นแขนเรียว ไปหยิบช้อนตักข้าวกับอาหารมาจ่อที่ปากบางจิ้มลิ้ม โดยที่อีกมือหนึ่งบีบกระพุ้งแก้มของอัญชิษฐา เพื่อให้เธออ้าปากรับข้าวและอาหารเข้าปาก แต่อัญชิษฐาพยายามฝืนไม่ให้อ้าปากอย่างสุดกำลัง ถึงแม้ว่าเขาจะบีบแรงๆ จนทำให้เธอเจ็บเธอก็ไม่ยอมแต่โดยดี
เคร๊งงงงงง… เคร๊งๆๆ
“โถ่เว้ยยย!!!!!!...... ไม่กินก็ไม่ต้องกิน”
เมื่อนายหัวแสนพยายามบังคับให้อัญชิษฐา รับข้าวและอาหารเข้าปากไม่สำเร็จ เขาวางช้อนลงบนชามอย่างแรง และปัดชามข้าวแรงๆ จนชามข้าวพลิกหลายตลบ กระเด้งกระดอนออกจากชามข้าว ข้าวและอาหารกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดเต็มพื้นห้อง
ปังงงงงง
อัญชิษฐาเห็นชายหนุ่มตัวโตผุดลุกเดินลงส้นหนักๆออกไปจากห้อง และปิดประตูตามหลังเสียงดังสนั่น ร่างบางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว น้ำตาไหลเอ่อออกมาอาบแก้มนวลเนียนใส
‘โหดร้ายมาก ทำไมถึงได้โหดร้ายอย่างนี้ ทำไมเราต้องมาเจออะไรอย่างนี้ด้วย’
อัญชิษฐาพร่ำพูดกับตัวเองอยู่ภายในใจ ด้วยความรู้สึกสงสารตัวเอง ที่มาเจอกับเื่ร้ายๆ โดยไม่รู้อิโน่อิเน่มากก่อน แต่เธอหารู้ไม่ว่านี่เป็เพียงการเริ่มต้นเท่านั้น
๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔
3K
