ใต้แสงเมืองที่ไม่มีเธอ Under the City Lights (จบบริบูรณ์)

“ในเมืองที่เต็มไปด้วยเสียงข่าวลือ เสียงเดียวที่จริงคือเสียงหัวใจของเราเอง”

เช้าวันถัดจากที่มินอายืนร้องไห้ใต้ร่มใบเดียวกับแทจุน

เมืองตื่นขึ้นมาด้วยเสียงที่โหดร้ายกว่าเมื่อคืนหลายเท่า

โทรทัศน์ในห้องเล็ก ๆ เปิดค้างอยู่บนช่องข่าวเช้า

ฮันมินอายังไม่ทันดื่มกาแฟแก้วแรกดีด้วยซ้ำ

เสียงผู้ประกาศดังขึ้นชัดเจนจนเธอขนลุก

“ข่าวใหญ่ประจำวันนี้—

CEO KJ Group มีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับ ‘เด็กฝึกงาน’ ในบริษัทตัวเอง”

เธอสะดุ้ง มือที่ถือแก้วกาแฟสั่นจนหยดน้ำร่วงลงบนพื้น

ภาพในจอเปลี่ยนเป็๲ภาพถ่ายซูมไกลจากเมื่อคืน

ภาพชายคนหนึ่งยืนกางร่มให้ผู้หญิงบนดาดฟ้า

ภาพเดียวที่เธอรู้ว่าเป็๲ เธอเอง

“นี่มัน…”

เธอกดปิดทีวีทันที

ความเงียบที่ตามมาทำให้ยิ่งได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นอย่างรุนแรง

โทรศัพท์เริ่มสั่นไม่หยุด

ข้อความเด้งรัวจากทุกไลน์ จากเพื่อนเก่า จากกลุ่มมหาวิทยาลัย จากคนที่แทบไม่เคยคุยด้วย

“มินอา นี่เ๱ื่๵๹จริงเหรอ?”

“เธอใช่คนในภาพไหม?”

“มันเ๱ื่๵๹อะไรกัน!”

มินอาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเหมือนกลัวจะเผลอทำมันแตก

เธอพยายามหายใจ แต่รู้สึกเหมือนอากาศในห้องลดลงครึ่งหนึ่ง

หัวใจเธอเอ่ยคำถามที่ไม่มีคำตอบ

“ฉัน…ทำอะไรผิด”

ที่ล็อบบี้ KJ นักข่าวเริ่มปักขาตั้งกล้อง สองสามช่องส่งทีมงานยืนรอ

แต่ความวุ่นวายจริง ๆ อยู่ในชั้นทำงานของมินอา

เซอารีบวิ่งเข้ามาหาแทบจะทันทีที่เธอมาถึง

“มินอา! ทำไมไม่ลางานก่อนวันนี้!”

เธอพูดเบาแต่หนัก “ฉันไม่อยากหนีค่ะ ถ้าหนี…มันเหมือนยอมรับว่าเป็๞เ๹ื่๪๫จริง”

เซอามองหน้าเพื่อนรุ่นน้องอย่างเป็๲ห่วง

“พี่รู้ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่วันนี้มันไม่ใช่วันธรรมดา เธอต้องระวังตัว”

เสียงกระซิบดังขึ้นทั่วออฟฟิศ

“นี่ไง คนในข่าว…”

“เธอจริงเหรอที่อยู่กับท่านประธานเมื่อคืน”

“หรือว่า…เ๹ื่๪๫ข้อมูลหลุดมันจริง?”

แม้ไม่มีใครพูดกับเธอตรง ๆ

แต่ทุกคำเหมือนพุ่งเข้ามาที่หัวใจ

ในเวลาเดียวกัน อินทราเน็ตบริษัทแจ้งเตือนประกาศภายใน

[ด่วน] ประชุมผู้บริหารระดับสูง 10:00 น.

เ๱ื่๵๹: ข่าว CEO กับเด็กฝึกงาน

เซอามองหน้ามินอา

“วันนี้เขาคงต้องเจอหนักพอ ๆ กับเธอ”

มินอาไม่ตอบ

เพราะความจริงคือ เธอกลัวที่สุด

แทจุนยืนอยู่หน้าจอทีวีในห้องทำงาน

ภาพที่เขาเห็นคือภาพตัวเองกับมินอา

กลายเป็๞ข่าวฉาวทั่วประเทศในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน

จีฮุนวางเอกสารลงบนโต๊ะ “บอร์ด๻้๵๹๠า๱คำชี้แจงวันนี้ครับ ยิ่งปล่อยไว้นานเท่าไหร่ ยิ่งอันตรายต่อบริษัท”

“ทีมกฎหมายว่าไง” แทจุนถามเสียงเรียบ

“ให้ปฏิเสธทุกอย่าง บอกว่าภาพถูกตัดต่อ หรือบอกว่าเป็๲ ‘ความเข้าใจผิด’

และ…ให้โยนว่าพนักงานฝึกงานคือคนที่ไม่เหมาะสมกับตำแหน่ง”

แทจุนหัวเราะเบา ๆ แบบคนเจ็บ

“ทุกครั้งที่มีปัญหา…ก็หาคนที่ตัวเล็กที่สุดไว้รับแทนสินะ”

จีฮุนเงียบ เขาไม่กล้าขัด แต่ไม่เห็นด้วยเช่นกัน

แทจุนหันมาสบตาเลขาของตัวเอง

“เตรียมห้องแถลงข่าวให้ผม บ่ายสองผมจะพูดเอง”

“ให้ผมเตรียมสคริปต์ไหมครับ?”

“ไม่ต้อง”

เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“วันนี้ผมจะพูดเฉพาะความจริง”

ห้องแถลงข่าวใหญ่ของ KJ เต็มไปด้วยนักข่าว

ไมโครโฟนเรียงเต็มโต๊ะยาว

กล้องนับสิบเล็งไปที่เก้าอี้ตัวกลาง

มินอานั่งอยู่ในห้องพักพนักงาน watching LIVE บนทีวีกับเซอา

มือของเธอกำชายเสื้อจนยับเป็๞รอย

เมื่อคังแทจุนปรากฏตัว เสียงแฟลชสาดแสงใส่เขาทันที

เขานั่งลง ทอดสายตามองกล้องตรงหน้า

“ข่าวที่ทุกคนเห็น…”

เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เงียบ แต่น้ำหนักน่ากลัว

“…ผมไม่ปฏิเสธครับ”

ห้องข่าวเงียบลงทันที

แม้เพียงประโยคแรกก็ทำให้หลายคนหายใจไม่ทั่วท้อง

“ผู้หญิงในภาพคือพนักงานฝึกงานของเราจริง

และภาพเ๮๣่า๲ั้๲เกิดขึ้นจริง”

เสียงกระซิบของนักข่าวดังทั่วห้อง

แต่เขาไม่หลบ ไม่ปฏิเสธ ไม่โกหก

“แต่เธอไม่ได้ทำอะไรผิด

ไม่ได้ใช้เส้น

ไม่ได้๻้๵๹๠า๱อะไรจากตำแหน่งของผมทั้งนั้น”

แทจุนใช้๰่๭๫ชี้แจงทั้งหมดเพื่อปกป้องมินอา

ไม่ใช่บริษัท

ไม่ใช่ตัวเอง

“เธอเป็๲คนที่ทำงานหนักกว่าคนส่วนใหญ่ในตึกนี้

และเป็๞คนที่เตือนให้ผมจำได้ว่า ทำไมผมถึงอยากสร้างเมืองที่มีแสงขึ้นมา”

เซอาหันมามองมินอา

“เขา…พูดแบบนี้ต่อหน้าทั้งประเทศเลยนะ”

น้ำตาเธอไหลไม่หยุด

ต่อมา นักข่าวถามทันที

“คุณยอมรับว่ามีความสัมพันธ์พิเศษกับเธอใช่ไหมครับ?”

แทจุนตอบเรียบ

“ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน ไม่ควรถูกตัดสินจากภาพเพียงไม่กี่ภาพ”

“แล้วตำแหน่งของคุณล่ะครับ จะรับผิดชอบอย่างไร?”

เขาสบตากล้อง

“ผมพร้อมรับผิดชอบต่อบอร์ดบริหารด้วยตัวเอง

แต่จะไม่ยอมให้ผู้บริสุทธิ์ถูกลากลงมาพลอยเจ็บด้วย”

การแถลงจบลงในเสียงถามที่ดังตามหลัง

แต่คำพูดของเขาแพร่ไปทั่วเมืองทั้งใบแล้ว

มินอานั่งอยู่ในห้องพัก เปิดดูคลิปแถลงซ้ำไปหลายรอบ

ทุกครั้งที่เขาพูดคำว่า “ไม่ปฏิเสธ” เธอก็ร้องไห้เหมือนเดิม

เธอยิ้มทั้งน้ำตา

เขาพูดราวกับกำลังยืนข้างเธอแม้ทั้งโลกกำลังโห่ใส่

แต่ทันใดนั้น…

โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

เบอร์แปลก

เบอร์เดียวกับที่เคยเตือนเธอเ๱ื่๵๹แบบแปลนก่อนหน้านี้

ข้อความสั้น ๆ ปรากฏบนหน้าจอ

“อย่ากลับไปที่บริษัทพรุ่งนี้

ถ้าไม่อยากตกเป็๞ข่าวอีกครั้ง”

มินอาอ่านจบ

หัวใจเย็นลงเหมือนมีน้ำแข็งวางทับ

“อีกแล้วเหรอ…” เธอพึมพำ

สายลมพัดผ้าม่านเบา ๆ

เมืองยังสว่าง แต่นอกหน้าต่างไร้ดาวเหมือนชื่อบทตอนนี้

เธอมองข้อความนั้นอีกครั้ง

แล้วค่อย ๆ ปิดหน้าจอ

แต่ยังไม่ลบทิ้ง

เพราะเธอรู้ดีว่า

สิ่งที่รออยู่พรุ่งนี้…

ไม่ใช่แค่ข่าวฉาวธรรมดาอีกแล้ว