เื่:ข้าเกิดใหม่ในร่างเถ้าแก่เนี้ยใจร้าย
ตอนที่1 ความเป็มา
ผู้แต่ง: รัตนาภรณ์
เมษา สาวน้อยวัยใสเธอเป็ลูกสาวคนเล็กของบ้าน เมษาคือชื่อเล่นของเธอเองที่มีที่มาก็คือ เธอเกิดเดือนเมษา วันที่2 และพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ตั้งชื่อรอเอาไว้เลยสักชื่อ แล้วพอเเม่คลอดเธอออกมา พ่อเลยได้ตั้งชื่อว่าน้องเมษา ด้วยเหตุผลง่ายๆ ที่พ่อบอกกับแม่ก็คือ ลูกเกิดเดือนเมษาก็ให้ชื่อเมษาไปเลย
ปัจจุบันเมษามีอายุครบ20ปีบริบูรณ์ และตอนนี้เมษาเรียนอยู่มหาลัยราชภัฏแห่งหนึ่งในจังหวัดแถวๆ ภาคอีสาน วันจันทร์ถึงวันศุกร์ เมษาที่เรียนอยู่ในตัวเมืองจึงได้เช่าหอนอนอยู่ในตัวเมืองเลย เพราะหมู่บ้านที่เธออยู่นั้นห่างจากตัวจังหวัดประมาณ50 กิโลเมตรเลย หากให้เธอเทียวมา เทียวกลับทุกวันคงไม่ไหว แต่พอถึงวันเสาร์และวันอาทิตย์เธอถึงจะได้กลับบ้านสักครั้ง
เมษาได้เช่าหออยู่กับนุ่น เพื่อนสาวที่เป็คนหมู่บ้านเดียวกัน นุ่นเวลานี้ได้อาบน้ำเตรียมตัวกะว่าจะออกไปหาชื้ออะไรเข้ามากินที่ห้อง โดยที่นุ่นบอกแค่ว่าวันนี้แฟนหนุ่มจะเข้ามารับเธอที่หอพัก
"เม! โตจะฝากเฮาชื้ออีหยังบ่ รึว่าโตจะออกไปนำเฮากะได้เด้อ?"
"บ่ดอกนุ่น เฮาฮู้สึกเพลียๆ น่ะ เฮาว่าจะงีบรอโตจักน่อยแน่ เฮาฝากโตชื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้เฮานำแน่เด้อเอาเส้นหมี่ขาวต้มยำกะได้" ว่าพร้อมกับยื่นเงินแบงก์ร้อยให้นุ่น ที่ยื่นมือออกมารับเอาเงินจากมือของเมษา แล้วยัดเงินเก็บใส่กระเป๋ากางเกงเอาไว้
"เออ! จั่งชั่นเฮาไปก่อนเด้อ อ้ายนนท์โทรมานำเฮาพอดี เฮาไปบ่ดนดอกเดี๋ยวเฮาจะฟ้าหลบมา"
"เออๆ ฟ้าวไปสาเดี๋ยวอ้ายนนท์ลาวสิถ่าดน ล็อกห้องให้เฮานำแน่เด้อบัดเทื่อว่าเฮาเผลอหลับก่อนโตหลบมา"
"ได้ๆ เดี๋ยวเฮาปิดประตูล็อกกลอนให้" แล้วนุ่นก็เดินออกจากห้องไป แล้วปิดประตูล็อกกลอน ตามด้วยเสียงเดินลงบันไดเดินออกจากห้องพักไป
ทันทีที่นุ่นเดินออกจากห้องไปแล้ว เมษาก็หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องบางขึ้นมา แล้วกดเข้าแอปพลิเคชันที่ลงนิยายที่เธอชอบอ่านเพื่อฆ่าเวลาที่ไม่มีอะไรทำแบบนี้
เมษาที่ไสนิ้วไปบนหน้าจอไปเรื่อยๆ จนมาสะดุดอยู่ที่นิยายจีนโบราณเื่หนึ่ง ที่เหมือนนางเอกย้อนอดีตไปเกิดในมติใหม่ แล้วในนิยายได้บรรยายมาจนถึงฉากที่มู่หยวนซีนางร้ายที่เป็เมียเ้าของโรงเตี๊ยม ที่ในเื่นั้นนางชั่งชั่วช้าและไร้เหตุผล แล้วนางยัวชอบเอาเเต่ใจตัวเองยิ่งนัก แถมในเื่ยังเท้าความว่านางนั้นสวมเขาให้ผู้เป็สามีอย่างป่ายถิวเชียวสามีของนางอีกด้วย
(นางร้ายแบบนี้ มันน่ามุดเข้าไปหยุมหัวแท้ล่ะหึ! แล้วคุณไรท์กะจักแต่งให้นางร้ายเป็ตาซังคักแน่ ผู้ผัวกะเทิงใจดีคืออีหยังนิ เสือกบ่มักอีก แถมยังบ่เคยสนใจไยดีลาวอีก บ่เป็กูแน่แหม๋ ผัวดีๆ แบบนี้กูจะทั้งฮัก ทั้งหอม แถมสิดมดากมันเบิ่ง ผัวดีๆ แบบนี้มันจะไปหาไสได้อีก แถมมันยังหล่อโคตรๆ ไปอีก กูละอยากเป็เมียลาวแท้ๆ รับรองได้เลยว่าฉันจะเฮ็ดให้สามีแบบนี้มีความสุขหลายๆ) เมษาเธอว่าออกมาอย่างระบายอารมณ์ และอดที่จะสงสารป่ายถิวเชียวออกมาไม่ได้ ได้แค่อ่านไปด้วยพลางด่าทอนางร้ายอย่างมู่หยวนซีไปด้วยเหตุเพราะในนิยายนางชั่งไร้เหตุผลเสียจริง
เมษาที่เธอนอนอ่านนิยายเื่นั้นไปได้สักพัก เธอก็ได้ผล็อยหลับไป จนกระทั่งตกอยู่ในห้วงความฝัน ที่เหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น มันเหมือนกับว่าเหตุการณ์ในความฝันนั้นคือเื่จริง สายตาของเมษาที่มองเห็นตอนนี้คือ ร่างบอบบางของหญิงสาวนางหนึ่งที่นอนสลบไสลไร้สติอยู่แถวๆ น้ำตกแถมตามแขนตามขายังมีแต่รอยฟกช้ำจนเต็มตัว แล้วเหมือนว่าเมษาจะมองเห็นว่ามีภาพซ้อนเหมือนภาพสองมิติ แถมหญิงสาวนางนั้นที่เมษามองเห็นยังเป็แค่ภาพเพียงเลือนรางนั้นได้เอ่ยขึ้นมาว่า
"เ้าเองอยากเป็ข้าไม่ใช่รึไงแม่นาง?"
"ใครเป็คนบอกว่าฉันอยากเป็พี่ ทำไมพี่ถึงได้รู้แบบนี้" ถามกลับอยากนึกสงสัย
"เอาน่า ไม่ต้องมาถามข้าหรอกว่าใครเป็คนบอกข้า เ้าแค่ตอบข้ามาว่าอยากเป็ข้าแค่นั้นก็พอแล้ว" ว่าออกมาด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ
"แล้วถ้าข้าบอกว่าใช่ล่ะ แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรขึ้นมากันเล่า"
"มีประโยชน์สิเ้า ทำไมเ้าถึงพูดว่ามันจะไม่มีประโยชน์ หากเ้าอยากเป็ข้า เ้าก็เป็เลยซะสิ"
"จะเป็คุณได้ยังไงกันเล่า คุณก็หาพูดไปทั่วอีกแล้ว"
"เป็ได้ เพราะตอนนี้ข้าได้ตายไปแล้ว แต่ใจของข้ายังไม่อยากจากไปตอนนี้หรอก เพราะเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ข้าจะมานอนอยู่ที่ตรงนี้ ข้ามันหูเบาเชื่อคนง่าย แล้วอีกอย่างข้าโดนใส่ร้าย แล้วข้าเองก็อยากให้เ้ามีชีวิตเพื่อต่อชีวิตของข้าต่อ เพื่อให้เ้าได้ล้างมลทินเื่ข้ามีชู้ให้ชาวบ้านและสามีของข้าที่ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยไยดีท่านพี่ป่ายถิวเชียวสามีที่แสนดีขอข้าเลย ข้าเลยรู้สึกผิดกับท่านพี่มาก เ้าช่วยข้าหน่อยได้ไหม ถือว่าข้าขอร้อง" น้ำเสียงวิงวอนยิ่งนัก เผื่อหวังว่าคนตรงหน้าจะใจอ่อนบ้าง
"..." เมษาเวลานี้เธอทำได้เพียงนิ่งเงียบ เพราะตอนนี้เธออึ้งจนแทบจับต้นชนปลายไปถูกได้แต่มึนงงอย่างนั้น เพราะเธอว่าไม่คิดว่า แค่ความคิดเล่นๆ ของเธอจะเป็ไปได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ
"เอายังไงกันเ้าแม่นาง เวลาของข้าไม่ได้มีมากนักหรอกน่ะ หากว่าเ้าตกลง เ้าก็แค่ลงไปนอนทับร่างของข้าแค่นั้น แล้วสักพักข้าคงพื้น แต่ถ้าหากเ้าไม่ตกลงอีกไม่นานร่างของข้าก็คงเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว"
เมษาเธอยังคงยืนนิ่งอย่างลังเล เพราะตัดสินใจไม่ถูกว่าจะทำยังไงต่อดี เพราะทว่าหากเธออยู่ที่ตรงนี้ แล้วพ่อแม่และพี่น้องของเธอจะเป็อย่างไรกัน แต่ในจังหวะนั้นเองได้มีกระต่ายป่าตัวหนึ่ง ได้ะโโหยงออกมาจากพุ่มไม้ ทำเอาเมษาที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่นั้น ถึงกลับใรีบะโโหยงเหมือนกัน ในจังหวะที่เธอะโเพราะความใอยู่นั้น เมษาก็ได้เตะก้อนหินก้อนใหญ่จนหัวล้มคะมำ แล้วในจังหวะนั้นเอง ร่างบอบบางของเมษาก็ได้ล้มลงทาบทับไปบนร่างของมู่หยวนซีที่นอนแน่นิ่งอยู่แบบไม่ไหวติง และในจังหวะที่เมษาหลับตาลง แล้วพยายามลืมตาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง รอบนี้เมษาเริ่มรู้สึกตัวว่าเนื้อตัวของเธอมีอาการปวดเมื่อยอย่างรุนแรง แขนขามันปวดไปหมด แล้วยังรู้สึกอีกว่าหัวของเธอบวมปูด แถมยังรู้สึกหิวอย่างรุนแรง ลำคอของเธอแห้งผากเหมือนกับว่าไม่ได้ดื่มน้ำมาเสียหลายวัน
"อะไรกันว่ะเนี่ย มันเกิดเื่บ้าๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน" ฝ่ามือบางลูบไล้ไปตามเนื้อตัวและใบหน้าอย่างมึนงง พร้อมกับพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก
"ที่นี่มันที่ไหนกันว่ะ" ว่าออกมาพร้อมกับเดินโซซัดโซเซออกมาเรื่อยๆ แบบนี้ หญิงสาวเลือกที่จะเดินออกมาตามทางเกวียนที่เป็ทางสัญจรเล็กๆ เธอเดินลัดเลี้ยวออกมาเรื่อยๆ แบบนั้น
เมษาในร่างของมู่หยวนซีเธอได้เดินมาออกมาเรื่อยๆ เธอใช้เวลานานมากจึงได้รู้สึกว่าเริ่มจะเห็นว่ามีบ้านเรือนที่มีผู้คนอาศัยอยู่บ้างเป็ประปราย
"ทำไมบรรยากาศมันเหมือนซีรี่ย์จีนที่เราชอบดูจังว่ะ" มู่หยวนซีตอนนี้เธอมีสภาพไม่ต่างจากขอทาน นางเดินกุมหัวเดินมาตามถนนเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมายท่ามกลางเสียงด่าทอสาบแซ่งของชาวบ้านที่เริ่มได้ยินอย่างหนาหูอยากกับว่านางไปฆ่าใครตายมาเช่นนั้น
"นี่แน่เถ้าแก่เนี้ยที่มันเห็นแก่ตัวเช่นเ้า มันต้องโดนเช่นนี้"
โป๊ก!!! เสียงก้อนหินก้อนเท่านิ้วหัวแม่มือ ถูกโยนออกมากระทบหน้าผากมนของมู่หยวนซีอย่างจังทำเอาหญิงสาวถึงกับมึนไปชั่วครู่
☆☆☆ เอาแล้ววันแรกก็โดนรับน้อง ไม่รู้ว่ามู่หยวนซีไปทำเื่ร้ายกาจอะไรเอาไว้บ้าง
27K
