แม้ทั้งสามจะรีบเร่งออกจากคุกอย่างรวดเร็ว แต่ยามกลับ...นั้นเร็วยิ่งกว่า ตลอดเส้นทาง ไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ยคำใด มีเพียงความเงียบงันที่แผ่คลุมและเสียงฝีเท้าที่พุ่งกระชั้น — รวดเร็วยิ่งกว่าสายลมพัด
และด้วยความที่จูโฮ่วจ้าวคุ้นชินกับภูมิทัศน์ภายในวังหลวงเส้นทางทั้งหมดจึงเหมือนลื่นไหลไร้อุปสรรค ภายในเวลาไม่นาน — ทั้งสามก็มาถึงเขตชั้นในของพระราชวังอย่างแเี
เมื่อกลับเข้ามาได้ เป้าหมายแรกของพวกเขาก็คือ...ห้องอาบน้ำ และทันทีที่มาถึงบริเวณใกล้เคียง ก็พบว่าซานเต๋อจื่อยังคงยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูเช่นเดิม— อย่างไม่รู้เื่รู้ราว
จูโฮ่วจ้าวใช้จิตนึกคิดเพียงเล็กน้อย ก็เรียก “ร่างเงาลวง”กลับเข้าสู่คลังของระบบในทันที เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ใครสังเกตเห็นเข้า
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งสามจึงอาศัยจังหวะซานเต๋อจื่อเผลอลอบเข้าสู่ภายในห้องอาบน้ำอย่างเงียบเชียบ — ไร้ร่องรอย
“ซานเต๋อจื่อ!”
เมื่อเข้ามาภายในห้องอาบน้ำได้แล้ว จูโฮ่วจ้าวก็ร้องเรียกออกไปทางด้านนอกทันที
“กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ!”
เสียงขานรับดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ซานเต๋อจื่อก้มตัวรับคำอย่างนอบน้อมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“ไปเรียกนางในมาสักสองสามคนข้ามีแขกคนหนึ่ง — ต้องตัดผมเสียหน่อย”
จูโฮ่วจ้าวเอ่ยเรียบ ๆ พลางใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเรียกซานเต๋อจื่อให้เข้ามาใกล้ แล้วโน้มตัวกระซิบเสียงต่ำ
“แล้วก็ไปหา'หน้ากาก' มาด้วย...อย่าให้ใครเอะใจเป็อันขาด”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าา!”
ซานเต๋อจื่อตอบรับคำทันควัน แต่ก่อนจะหันหลัง เขาก็เงยหน้าขึ้นมองชายชราผู้ซอมซ่อในห้องอาบน้ำอย่างแปลกใจ
ในใจเขาเต็มไปด้วยความสงสัย — บุรุษผู้นี้เข้ามาในตำหนักเมื่อใด?และเหตุใดจึงได้อยู่ตรงนี้?
แต่แม้จะฉงนใจเพียงใด... เขาก็ไม่กล้าซักถาม เพียงก้มหน้าแล้วถอยออกไปเงียบ ๆ
เพียงไม่นาน ซานเต๋อจื่อก็จัดการเรียกนางในสี่คนให้ตามมาบรรดานางในที่ถูกเรียก ต่างเข้าใจว่าองค์จักรพรรดิทรงเรียกใช้เพื่อการปรนนิบัติเป็การส่วนตัว
แต่เมื่อย่างเท้าเข้ามาในห้องอาบน้ำ กลับพบว่า...งานของพวกนางนั้นกลับเป็การปรนนิบัติบุรุษชราร่างซอมซ่อผู้นั้นแทน
แม้ในใจจะผิดหวัง ไม่กล้าแสดงออก แต่ใครเล่าจะกล้าตั้งคำถามกับราชโองการ?
ครึ่งชั่วยามต่อมา กู่ซานทงที่เคยรุงรังมอมแมม บัดนี้ล้างหน้าอาบน้ำแต่งผมแต่งเคราเรียบร้อยแล้ว
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทุกคน — คือบุรุษชราผู้มีใบหน้ากลมคิ้วเข้ม ดวงตาโต เปี่ยมสง่าราศี ราวกับไม่ใช่คนเดียวกับที่เห็นก่อนหน้า
“เื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้— หากหลุดออกไปแม้เพียง ‘ครึ่งคำ’... ข้าจะสั่งปะาตระกูลพวกเ้าให้หมดทั้งเก้าชั่วโคตร!”
จูโฮ่วจ้าวจ้องนางในทั้งสี่ตรงหน้า แววตาแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายสังหาร...ที่เย็นเยียบยิ่งกว่าสายลมยามราตรี
เดิมทีเขาคิดจะฆ่าปิดปากให้สิ้นเสีย… แต่สุดท้ายก็ไม่อาจลงมืออย่างโเี้ได้เต็มที่จึงเลือกข่มขู่พวกนางแทน — เสียงนิ่งแต่ทรงอำนาจ กดจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“ตึง!”
ทันทีที่ได้ยินคำของจูโฮ่วจ้าว นางในทั้งสี่ก็สะดุ้งสุดตัวราวกับลูกเจี๊ยบที่ใกลัว ร่างทั้งร่างสั่นระริกราวใบไม้ในลมหนาว
จากนั้นก็ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นทันที — และเริ่มก้มกราบไม่หยุดรัวไม่เว้นวรรคโดยไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด
“ฝะ...ฝ่าาคืนนี้...พวกหม่อมฉันไม่ได้ทำสิ่งใดเลยเพคะ แค่...แค่พักผ่อนอยู่ในตำหนักเท่านั้น”
นางในคนหนึ่งที่ยังพอมีสติ รีบเอ่ยออกมาราวกับคว้าชีวิตสุดท้ายไว้แน่นเสียงสั่นเครือแต่พยายามกลั้นให้มั่น ในขณะที่อีกสามคนรีบพยักหน้ารับตามกันแทบจะพร้อมเพรียง
ในเวลาเดียวกัน จูโฮ่วจ้าวเพียงเหลือบตามองไปยังพวกนางข้อมูลของนางในทั้งสี่...ก็ผุดขึ้นต่อหน้าเขาในทันที
หลังจากอ่านข้อมูลของนางในทั้งสี่เสร็จ มุมปากของจูโฮ่วจ้าวก็ยกขึ้นเล็กน้อยเป็รอยยิ้มบางๆ ที่ดูไม่ผิดแผก... แต่หากผู้ใดรู้จักเขาดีพอ ย่อมเข้าใจในวินาทีแรก— นี่คือรอยยิ้มก่อนลงมือฆ่า
“เ้าฉลาดดี…งั้นลองเดาดูสิ ว่าข้ารู้ได้ยังไง — ว่าเ้าเป็ ‘คนของใคร’?”
จูโฮ่วจ้าวเอ่ยเบาๆ ขณะโน้มตัวลงเล็กน้อย ช้า และมั่นคงดวงตาของเขาจ้องลึกไปยังนางในคนแรก — ผู้ที่กล้าพูดก่อนใคร ริมฝีปากของเขาแย้มรอยยิ้มไม่กว้าง... แต่คมยิ่งกว่าคลื่นใต้ผิวน้ำ
“หม่อมฉัน…ไม่เข้าใจที่ฝ่าากล่าวเพคะ…”
เมื่อได้ยินคำพูดของจูโฮ่วจ้าว สีหน้าของนางในผู้นั้นก็แสดงความตื่นตระหนกทันทีหัวใจก็เต้นเร็วขึ้น แต่ยังฝืนคำตอบออกมาอย่างแข็งกร้าว แม้เสียงจะแ่ลงทุกคำ...
“ซานเต๋อจื่อ…ฆ่านางเสีย แล้วสั่งให้คนเอาศีรษะของนาง ไปวางต่อหน้าหลี่หลินฝู่”
จูโฮ่วจ้าวไม่แม้แต่จะสนใจคำแก้ตัวนั้นอีก เขายืดตัวลุกขึ้นช้าๆ สายตาเย็นเยียบเฉียบคม แล้วกล่าวคำสั่งออกมาด้วยน้ำเสียงเ็าราวประกาศตัดสินปะาจาก์
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าา!”
ซานเต๋อจื่อตอบรับด้วยเสียงดังหนักแน่น ในดวงตาที่เคยสงบกลับพลันเปล่งแววเฉียบคมออกมาในพริบตา
บัดนี้เขาได้ภักดีต่อจูโฮ่วจ้าวโดยสิ้นเชิง และในเมื่อผู้เป็นายสั่ง— เขาก็ไร้สิทธิ์ลังเลแม้เพียงลมหายใจเดียว
เขาก้าวอย่างเงียบกริบ วกเข้าไปด้านหลังนางในผู้ถูกชี้ตัวฝ่ามือแห้งเหี่ยวราวเถาวัลย์ตายซาก พลันบีบลงที่ต้นคอของนาง
แรงกดเบาเพียงนิดเดียว — ก็เพียงพอจะทำให้อากาศในอกของนาง...หยุดไหลเวียนในพริบตา
“แกร๊ก—”
เสียงหักของกระดูกดังขึ้นเพียงครั้งเดียว เมื่อสิ้นเสียงนั้น…ร่างของนางในผู้นั้น ทรุดฮวบลงกับพื้นในทันที — ไร้แม้แต่เสียงร้อง
แม้ซานเต๋อจื่อจะมีระดับพลังยุทธ์อยู่เพียงแค่“ชั้นสาม” แต่สำหรับนางในผู้นั้นที่เป็เพียง “คนธรรมดา” ไร้แม้แต่พื้นฐานวรยุทธ์ นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะปลิดชีพในหนึ่งกระบวนท่า
เมื่อถูกจูโฮ่วจ้าวเปิดโปงตรงหน้า นางก็แทบหมดแรงั้แ่ยังไม่ทันได้ดิ้นรนไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อต้านแม้แต่น้อย... ไม่มีแม้โอกาสจะเปล่งเสียงสุดท้ายออกมา
จูโฮ่วจ้าวเพียงสะบัดมือเบาๆ ไม่มีถ้อยคำ ไม่มีอารมณ์ซานเต๋อจื่อก็เข้าใจในทันที เขาก้มหัวรับคำ แล้วพาเหล่านางในอีกสามคนที่เหลือออกจากห้องไปเงียบๆ
ส่วนนางที่ไร้ลมหายใจแล้วนั้น — ย่อมถูกจัดการในภายหลังโดยไม่จำเป็ต้องเอ่ยถึงอีก
“โครม!”
จูโฮ่วจ้าวสะบัดแขนเสื้อเบาๆ เพียงครั้งเดียว ทันใดนั้น— ประตูบานใหญ่ก็ปิดลงตามเสียงนั้นทันที จากนั้นเขาก็หามุมหนึ่งภายในห้อง ก่อนจะนั่งลงอย่างสงบนิ่ง
“พวกเ้าสองคน— นั่งลงตามสบายเถิด”
จูโฮ่วจ้าวกล่าวพลางชี้ไปยังเก้าอี้ข้างๆ เป็สัญญาณให้คนทั้งสองนั่งลงโดยไม่ต้องเกรงใจ
เมื่อกู่ซานทงและซ่างกวนไห่ถังนั่งลงเรียบร้อย จูโฮ่วจ้าวก็หันมองชายชราด้วยแววตานิ่งลึกก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ
“ศึกใหญ่ที่‘ทะเลสาบไท่หู’ เมื่อหลายปีก่อน — เ้าลองเล่ามาให้ข้าฟังหน่อยว่า... แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นที่นั้นกันแน่”
เมื่อได้ยินคำถามของจูโฮ่วจ้าว กู่ซานทงก็เหมือนจมลงสู่ห้วงแห่งความทรงจำที่เงียบงันดวงตาที่เคยคมเฉียบคู่นั้นพลันหม่นลง ผ่านไปครู่หนึ่ง — เขาจึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้น... ช้าแต่แน่นหนัก
“ในตอนนั้นข้ายังหนุ่มแน่น... เืร้อน และเต็มไปด้วยความมั่นใจ จึงมีความตั้งใจที่จะท้าทาย‘แปดสำนักใหญ่’ ในยุทธภพ — เพื่อพิสูจน์ฝีมือของตน”
“แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...เมื่อข้าเดินทางไปถึงทะเลสาบไท่หูตามที่ได้นัดหมายไว้ สิ่งที่ข้าเจอกลับไม่ใช่ศึกการประลอง— แต่คือ ‘สุสานหมู่’! ”
“คนจากทั้งแปดสำนัก…ตายหมด และไม่ใช่การตายอย่างธรรมดาทั่วไป — ร่างของพวกเขานั้นแห้งเหี่ยว… จนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกราวกับถูกดูดกลืนพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น”
“แต่เื่มันยังไม่จบแค่นั้น...หัวหน้ามือปราบจากกรมอาญาอีกหลายคนก็ตายอยู่ตรงนั้นด้วย รวมทั้งสิ้น หนึ่งร้อยเจ็ดศพ— กองทับกันกลางเวทีนัดประลอง”
“สุดท้าย...ข้ากลายเป็แพะรับบาป ถูกตราหน้าว่าเป็ ‘ปีศาจฆ่าคน... โรคจิตคลั่งเื’ โดยไม่มีแม้แต่โอกาสได้อธิบายแม้ครึ่งคำ!”
“เหอะ...เ้าถูกจูอู๋ซื่อปั่นหัวเข้าให้เต็มๆ แล้ว วิชาที่มันฝึก — มีเคล็ดวิชาลับหนึ่งเรียกว่า‘ดูดกลืนปราณ’ มันสามารถกลืนกลืนพลังชีวิตของผู้อื่น”
“นี่จึงเป็สาเหตุที่ว่าทำไมศพเ่าั้ถึงได้กลายเป็ร่างแห้งเหี่ยวตายซากแบบนั้นทุกอย่างถูกจัดฉากไว้แล้ว — เพื่อโยนบาปให้เ้าถูกตราหน้าว่าเป็ ‘ปีศาจฆ่าคน’ ผู้สังหารหนึ่งร้อยเจ็ดศพ…”
จูโฮ่วจ้าวฟังจบ — ก็กล่าวออกมา พร้อมเผยรอยยิ้มเยือกเย็นออกมาเล็กน้อย
“เลวเสียยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน!”
กู่ซานทงสบถลั่น เสียงของเขาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่สุมอกมาเนิ่นนานใบหน้าที่เคยนิ่ง — พลันบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บใจ ดวงตาแดงก่ำ หอบหายใจถี่ คล้ายจะะเิในอีกวินาที
หากวันนั้นไม่ใช่เพราะมัน — จูอู๋ซื่อ... ป่านนี้เขาคงได้ใช้ชีวิตอยู่เคียงข้างซูซินและเลี้ยงดูลูกชายของเขาในฐานะ ‘พ่อ’ อย่างที่ควรเป็
“ว่าแต่...เ้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยหรือ — ว่าจูอู๋ซื่อฝึกเคล็ดวิชา ดูดกลืนปราณ ?”
จูโฮ่วจ้าวไม่สนใจปฏิกิริยาของกู่ซานทง แต่หันไปถามซ่างกวนไห่ถังแทนน้ำเสียงราบเรียบ — แต่แฝงแรงะเืใจในทุกคำ
ซ่างกวนไห่ถังส่ายศีรษะเบาๆ แววตาของนางพร่าเลือนคล้ายคนหลงทิศนับั้แ่นางตกเป็ของจูโฮ่วจ้าว หัวใจที่เคยจงรักภักดีต่อท่านพ่อบุญธรรม ก็เริ่มเอนเอียงทีละน้อย— ทีละน้อย…
และเมื่อถ้อยคำของกู่ซานทง สอดคล้องกับสิ่งที่จูโฮ่วจ้าวเปิดเผยทุกประการ— ความเชื่อ... ก็เริ่มแตกเป็เสี่ยงภายในใจของนางโดยไม่รู้ตัว
นางรู้ดี ว่าตนเองแทบจะ “เชื่อทั้งหมด” แล้ว แต่ริมฝีปากยังคงปิดสนิทเพราะการยอมรับความจริงนี้ เท่ากับต้อง “หักหลังความทรงจำทั้งชีวิต” ที่มีต่อจูอู๋ซื่อ
“หลังจากนั้น...ศึกระหว่างเ้ากับจูอู๋ซื่อ — ที่ยอดเขาเทียนซาน เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
จูโฮ่วจ้าวจ้องตากู่ซานทงแน่วแน่ ก่อนเอ่ยเสียงขรึม
“ข้ากับจูอู๋ซื่อสู้กันที่ยอดเขาเทียนซานยืดเยื้อถึงสามวันสามคืน — จนกระทั้งกำลังภายในของทั้งข้าและมันเหือดแห้งจนแทบหมดสิ้น”
“ตอนนั้นเอง…มันเสนอเดิมพันให้ตัดสินผลแพ้ชนะกันด้วย ‘หนึ่งกระบวนท่า’ สุดท้าย... เป็ข้าที่พ่ายไปเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้นจากนั้น — ข้าก็ถูกจองจำ นับแต่นั้นมา”
กู่ซานทงกล่าวเสียงเครือ ใบหน้าเต็มไปด้วยแววขมขื่นและความเจ็บใจที่ยากจะลบเลือน
“เหอะ…ลองคิดดูดี ๆ — พลังยุทธ์ของเ้าตอนนั้นอยู่ระดับไหน? แล้วจูอู๋ซื่อล่ะ?ฝีมือของมัน... ยังห่างจากเ้าลิบลับ”
“แต่หลังจากสู้กันถึงสามวันสามคืน— เ้ากลับหมดแรงสิ้นเชิง ส่วนมัน… ยังเหลือเรี่ยวแรงพอจะเอาชนะเ้าได้อีกหนึ่งกระบวนท่า...เ้าคิดว่ามันสมเหตุสมผลหรอ?”
จูโฮ่วจ้าวแค่นเสียงเยาะ คำพูดทุกคำที่เอื้อนเอ่ย...คือคมมีดที่เฉือนความเชื่อในใจอีกฝ่ายให้แหว่งร้าวทีละน้อย
“ก็เพราะจูอู๋ซื่อมันแสร้งทำเป็อ่อนแอไงล่ะ! มันฝึกเคล็ดวิชา ดูดกลืนปราณ อยู่ในมือ ย่อมมีกำลังภายในเหลือมากพอที่จะรับมือกับเ้าได้อย่างสบายอยู่แล้ว!”
เมื่อเห็นทั้งกู่ซานทงและซ่างกวนไห่ถังตกอยู่ในภวังค์จูโฮ่วจ้าวจึงไม่รอช้า กล่าวเปิดโปงความจริงออกไป
“ทำไม...ต้องทำแบบนี้กับข้าด้วย มันทำไปเพื่ออะไรกัน?”
กู่ซานทงเอ่ยพึมพำเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสับสนจากสิ่งที่จูโฮ่วจ้าวเปิดเผย จิตใจของเขาเต็มไปด้วยความปั่นป่วน
“เพราะเขาหลงรักซูซิน— และเ้าคืออุปสรรค ที่สำคัญ… เขา้าใช้เ้า เป็บันไดเพื่อยกระดับชื่อเสียงของตัวเอง”
จูโฮ่วจ้าวไม่สนใจความรู้สึกของคนทั้งสองแม้แต่น้อยเอ่ยความจริงออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม
“ที่แท้ก็เป็เช่นนี้...ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
ผ่านไปครู่หนึ่ง กู่ซานทงก็เข้าใจเบื้องลึกเื้ัทั้งหมดที่เคยพร่ามัวในใจในที่สุด — เขาก็ะเิเสียงหัวเราะออกมา
เสียงหัวเราะนั้น... บ้าคลั่ง! ขื่นขม! แฝงแววแค้นที่เก็บกดมานาน!
“ตอนนี้เ้าทั้งสองจงจำไว้ให้ดีอย่าได้ทำตัวมีพิรุธแม้แต่น้อย ศัตรูที่เรากำลังจะเผชิญหน้า — ทั้งแข็งแกร่ง ทั้งเ้าเล่ห์อย่างถึงที่สุด!”
เวลานี้ จูโฮ่วจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แววตาเฉียบคมฉายแววจริงจังอย่างที่สุด
“พ่ะย่ะค่ะ/ เพคะ ฝ่าา!”
กู่ซานทงกับซ่างกวนไห่ถังประสานเสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียงสีหน้าแสดงถึงความมุ่งมั่นและสัจจะ
ในจังหวะนั้นเอง — ซานเต๋อจื่อก็กลับมาถึงหน้าตำหนักพอดีจูโฮ่วจ้าวไม่กล่าวอันใด เพียงยื่นมือรับ หน้ากาก ที่เคยสั่งไว้ แล้วส่งต่อให้กู่ซานทงอย่างเงียบๆ
“เ้าจงอยู่เคียงข้างข้าก่อนคอยคุ้มกันข้า ส่วนเื่อื่นๆ… เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง”
จูโฮ่วจ้าวกล่าวด้วยเสียงราบเรียบ
กู่ซานทงรับหน้ากากมา สวมลงบนใบหน้าอย่างมั่นคงท่าทีสงบเยือกเย็นราวผิวน้ำ... จูโฮ่วจ้าวมองเขานิ่งๆ จากนั้น — ก็พยักหน้าเป็สัญญาณแห่ง"ความพึงพอใจ"
จูโฮ่วจ้าวเพียงโบกมือเบา ๆ ไม่จำเป็ต้องเอ่ยคำใดซานเต๋อจื่อก็เข้าใจทันที — เขาจึงก้าวเข้าหา “ร่างไร้ิญญา” ของนางในผู้นั้น ก่อนจะนำศพออกจากตำหนักไปโดยไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่น้อย
ส่วนจูโฮ่วจ้าว... ก็ลุกขึ้น เดินออกจากห้องอย่างสงบและมุ่งหน้ากลับยังตำหนักบรรทมของตนเอง
ซ่างกวนไห่ถังอยู่ทางด้านซ้าย กู่ซานทงอยู่ทางด้านขวาทั้งสองเดินตามแนบชิด — ขนาบหลังจูโฮ่วจ้าวดั่งเงาติดกาย
419
