ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 92 ชิงหว่านตั้งทีม

     ในตอนที่ทุกคนมาถึงสถานที่เกิดเหตุ เย่จื่อเฉินกับอู๋ฮ่าวอวี่ก็เดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว

     พนักงานรักษาความปลอดภัยของทางสโมสรรีบวิ่งเข้ามาตามเสียง หลายคนคิดอยู่ในใจว่าเย่จื่อเฉินกับอู๋ฮ่าวอวี่ต้องเป็นอะไรไปแล้วแน่นอน

     แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า…

     "เจ้านายครับ”

     พนักงานรักษาความปลอดภัยเดินความเข้ามาทำความเคารพ รอยยิ้มเยือกเย็นก็ได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอู๋ฮ่าวอวี่

     “พาคุณชายไป๋ไปส่งโรงพยาบาลฉันจะจ่ายค่ารักษาเองส่งคนไปขอโทษกับทางบ้านคุณชายไป๋ด้วย ถ้าพวกเขาต้องการคำอธิบายก็ให้มาหาฉัน”

     “เข้าใจแล้วครับ”

     พนักงานรักษาความปลอดภัยหามไป๋หยางออกไปจากสโมสรคนที่เข้ามามุงดูก็แตกตื่นตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า ไม่มีใครคิดว่าชายหนุ่มหน้าตาใสซื่อที่คอยตามติดหลินหรูอยู่ตลอดจะเป็นเจ้าของสโมสรแห่งนี้

     เย่จื่อเฉินก็อึ้งไปเหมือนกัน ในตอนนั้นอู๋ฮ่าวอวี่จึงยิ้มพร้อมกับเอ่ยขอโทษ

     “ขอโทษนะ ที่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ในที่ของฉัน”

     “ฮ่าฮ่าฮ่า มีอะไรต้องขอโทษเล่า” เย่จื่เฉินไหวไหล่หัวเราะ “ทางเราก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายนี่ ใช่ไหม?”

      “ก็จริง”

     ทันใดนั้น ซูเหยียนกับหลินหรูก็ได้ปรี่เข้ามา

     “จื่อเฉิน นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

     ซูเหยียนมองสำรวจดูด้วยสีหน้าเป็นกังวลเย่จื่อเฉินยกมือขึ้นสางผมของเธอแล้วยิ้มตอบ

     “ก็แค่พวกมือสมัครเล่น จะมาทำอะไรฉันได้ยังไงเดิมทีฉันก็ไม่อยากสนใจพวกเขาด้วยซ้ำ ต้องให้ฉันทำอะไรป่าเถื่อนอยู่เรื่อย”

     ในขณะเดียวกันนั้น เย่จื่อเฉินก็เหลือบมองเกาซ่างที่หดหัวตัวสั่นอยู่ด้านข้าง

     ตอนที่เธอมาเมื่อครู่นี้เธอได้เห็นว่าคุณชายไป๋โดนพนักงานรักษาความปลอดภัยของสโมสรหามออกไปพอดีชั่วขณะหนึ่งที่เธอมีความกังวลอยู่บ้างด้วยกลัวว่าเย่จื่อเฉินจะเป็นสัตว์ป่าบ้าคลั่ง จนทำร้ายเธอด้วย

     “ไม่ต้องตื่นเต้น ทีหลังอย่ามาพูดพล่ามต่อหน้าแฟนฉันอีก เข้าใจไหม?”

     ถึงแม้ว่าเย่จื่อเฉินจะใช้คำพูดในเชิงคำถามแต่น้ำเสียงกลับทำให้เกาซ่างพยักหน้ารัวเหมือนกับไก่จิกกินข้าวเปลือก

     เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย กวาดตามองคนที่มุงดูอยู่รอบๆ ก่อนจะจับมือของซูเหยียนแล้วพูดขึ้น

     “เราไปกันเถอะ งานเลี้ยงรุ่นนี่จะมาร่วมงานหรือไม่มาก็ไม่มีความหมายอะไรหรอก”

     “อู๋ฮ่าวอวี่ พวกเราก็ไปกันเถอะ”

     ปากอิ่มชมพูของหลินหรูตะโกนเรียก อู๋ฮ่าวอวี่ที่เมื่อครู่นี้ยังมีท่าทีน่าเกรงขามอยู่กลับมาอยู่ในท่าทางใสซื่อทันที  ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินตามเธอไป

     “เฮ้ย ปอร์เช่ 918 ว้าว นี่รถใครเนี่ย”

     เพิ่งเดินออกมา หลินหรูก็โดนรถคันนั้นดึงดูดสายตาไปทันที อู๋ฮ่าวอวี่ขมวดคิ้วมุ่นนึกถึงชื่อของเย่จื่อเฉินขึ้นมา

     “ซูซู ให้พวกฉันไปส่งเธอไหม?”

     เดินวนรอบรถอยู่สองรอบหลินหรูกับอู๋ฮ่าวอี่ก็เดินไปยังรถปอร์เช่พานาเมร่าที่จอดอยู่ด้านนอกเพียงคันเดียวแล้วโบกมือเรียกซูเหยียนกับเย่จื่อเฉิน

     “ไม่เป็นไร เขาขับรถมาเหมือนกัน”

     ซูเหยียนส่ายหน้า เย่จื่อเฉินเอากุญแจรถออกมาแล้วเดินไปยังรถปอร์เช่ 918 ที่เด่นสะดุดตาคันนั้น

     “ไว้เจอกันใหม่นะ”

     เย่จื่อเฉินยิ้มพร้อมกับโบกมือให้หลินหรูและอู๋ฮ่าวอวี่

     เกาซ่างที่อยู่ในสโมสรยืนตะลึงอยู่กับที่

     ปอร์เช่ 918

     เธอทึ้งผมตัวเองทันที

     นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย

     หลินหรูเองก็ตะลึงอยู่ไม่น้อยกับสิ่งที่เห็นแต่ท้ายที่สุดเธอก็เป็นคนที่เห็นโลกกว้างมาแล้ว หลังจากที่เธออึ้งไปนิดเธอก็หันไปตีอู๋ฮ่าวอวี่หนึ่งที

     “นายน่ะ ต้องพยายามหน่อยสิ แฟนซูซูเก่งกว่านายอีก”

     เมื่อมาส่งซูซูที่บ้านแล้ว เย่จื่อเฉินก็ปฏิเสธคำเชิญชวนของชายชรา ก่อนจะรีบบึ่งรถไปยังร้านกาแฟเล็กๆแห่งหนึ่งแถวมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีปิงเฉิง

     ในตอนที่เย่จื่อเฉินมาถึง ชิงหว่านก็กำลังถ่ายรูปกับแฟนคลับอยู่ภายในร้าน

     เขามองภาพตรงหน้าพร้อมกับหัวเราะเบาๆจนกระทั่งทางฝั่งแฟนคลับถ่ายรูปเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาถึงได้เดินเข้าไปนั่งลงตรงข้ามกับเธอ

     “เสน่ห์ของเน็ตไอดอลนี่แรงไม่เบาเลยนะ ไปที่ไหนก็มีแต่แฟนคลับ”

     ชิงหว่านยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเรียกพนักงานมาเพื่อสั่งกาแฟให้กับเย่จื่อเฉิน แล้วเบ้ปากพูด

     “ถ้านายอยากมีบ้าง นายก็ทำได้นี่ ฉันแนะนำช่องทางให้นายได้นะระดับนายถ้าไลฟ์ไปต้องมีแฟนคลับไม่น้อยไปกว่าฉันแน่นอน รายได้ก็ดีมากด้วย”

     “อย่าเลย” เย่จื่อเฉินเบ้ปากตอบ “ถ้าฉันอยากดังจริงๆ ฉันก็มีวิธีที่จะดังตั้งเยอะแยะก่อนหน้านี้เจ้าของบริษัทอิ๋นเมิ่งก็มาหาฉันด้วยตัวเองแล้วขอให้ฉันเข้าไปทำงานกับบริษัทของเขา ฉันยังปฏิเสธเขาเลย”

     “ฉันจะคิดว่านายพูดจริงก็แล้วกัน”

     ชิงหว่านยิ้มมุมปาก ดวงตาคู่สวยแพรวพราวขึ้นทันที

     ท่าทางแบบนั้นคงคิดว่าโม้ เย่จื่อเฉินถอนหายใจอย่างจนปัญญาแล้วพูดขึ้น

     “คุณเน็ตไอดอลชิงหว่าน รีบร้อนมาหาฉันแบบนี้แค่อยากจะเลี้ยงกาแฟฉันแค่นั้นเองเหรอ?”

     ชิงหว่านยิ้ม ก่อนจะหยิบเอกสารฉบับหนึ่งจากกระเป๋าข้างกายออกมาโยนให้

     เมื่อเปิดดูหน้าแรกของเอกสาร

     รายชื่อสมาชิกทีม DreamStartGaming  (DSG)

     “เธอนี่พยายามจริงๆ”

     เย่จื่อเฉินเปิดดูเอกสารด้วยรอยยิ้มระอา ในเอกสารได้แจกแจงรายละเอียดของสมาชิกในทีมและทุกตำแหน่งเล่นเอาไว้อย่างละเอียด

     สองตำแหน่งหน้านั้นไม่เลวเลย

     เลนกลาง เล่นป่า เลนล่าง

     ทั้งหมดเป็นพวกที่มีคะแนนสูงในกลุ่มคิงดิวิชั่นหนึ่ง เปอร์เซ็นต์ชนะก็ค่อนข้างสูงตัวแชมเปียนก็ถือว่าไม่เลว

     แต่เมื่อเห็นตำแหน่งซัพพอร์ต เย่จื่อเฉินก็ชะงักไปนิด

     “เดี๋ยวนะ เธอเป็นผู้บริหารทีมแล้วยังจะลงสนามเองอีกเหรอ?”

     เย่จื่อเฉินยอมเลยจริงๆ

     ผู้เล่นในตำแหน่งซัพพอร์ตก็คือตัวชิงหว่านเองแน่นอนว่าทีมของเธอไม่มีตัวสำรองใดๆ ทั้งสิ้น แต่แบบนี้มันก็แปลกเกินไปหน่อยนะ

     เล่นเกมMOBAมาตั้งนาน ดูการแข่งขันมาก็มากยังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้บริหารคนไหนจะมาเล่นเป็นอาชีพเองแบบนี้

     ชิงหว่านหน้าแดงไม่พูดอะไร การตั้งทีมครั้งแรกสมาชิกในทีมจึงยังไม่ครบสมบูรณ์มากพอ

     อันที่จริงเธอเองก็ไม่ได้อยากลงเล่นไม่ใช่เพราะว่ากลัวขายหน้าที่เป็นผู้บริหารทีมแล้วไปลงเล่นหรืออะไรทั้งนั้นแต่เพราะเธอไม่เหมาะที่จะแข่งจริงๆ

     ถ้าเป็นเรื่องการไลฟ์ เธอก็อาจจะแบกความหวังของทีมเอาไว้ได้แต่ถ้าลงแข่ง ระดับอย่างเธอยังคงแย่อย่างเห็นได้ชัดเลย

     เมื่อเปิดต่อไปหน้าหลัง ก็เหลือแค่ตำแหน่งเลนบนแต่เมื่อเห็นคนที่จะเล่นในตำแหน่งเลนบน เย่จื่อเฉินก็ส่ายหน้าทันที

     “ยัยนั่นไม่เหมาะที่จะเล่นตำแหน่งนี้”

     “อะไร?”

     “ฉันไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีไหนถึงได้ทำให้เซี่ยเขอเข่อเข้าทีมเธอได้แน่นอนว่าฝีมือของยัยนั่นมันก็ไม่เลวจริงๆ แต่ไม่เหมาะที่จะเล่นตำแหน่งเลนบนหรือถ้าจะให้พูดก็คือเซี่ยเขอเข่อไม่เหมาะที่จะแข่งเป็นอาชีพ”

     “ทำไมล่ะ?” ชิงหว่านขมวดคิ้ว

     “เซี่ยเขอเข่อวู่วามเกินไป จะตายเอาได้ง่ายๆรูปแบบการเล่นไม่ได้ดุดันอย่างที่เห็น และที่สำคัญคือเขาไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ใครที่เข้ามาโจมตีเขา เขาก็จะดื้อจู่โจม ต่อให้เขาจะรู้อยู่แก่ใจว่าถ้าสู้ก็ตายถ้าเอามือสมัครเล่นแบบนี้เข้ามาในการแข่งขัน มีแต่จะวุ่นวาย”

     เอกสารในมือถูกโยนกลับไป เย่จื่อเฉินเอนหลังพิงเก้าอี้

     “ฉันขอชมในความพยายามของเธอนะ ที่ยังสามารถรวมกลุ่มขึ้นมาได้หลังจากที่โดนฉันพูดโจมตีไปขนาดนั้น มันแสดงให้เห็นถึงความแน่วแน่ของเธอแต่ว่ามันก็ยังเละเทะเกินไป”

     เย่จื่อเฉินเคาะนิ้วลงบนโต๊ะกาแฟ ก่อนจะพูด

     “การจะตั้งทีมต้องมีสมาชิกมากกว่าห้าคนและเบื้องหลังจำเป็นต้องมีนักวิเคราะห์ข้อมูลต่างๆ ต้องมีโค้ชทีม มีฝ่ายประสานงานทีมของเธอไม่มีอะไรเลยพูดให้ถูกก็คือทีมของพวกเธอไม่ได้แตกต่างอะไรกับเด็กเล่นพ่อแม่ลูก”

     ใบหน้าของชิงหว่านที่ในตอนแรกพอจะมีความมั่นใจและพอใจอยู่บ้างในตอนนี้มันค่อยๆ หม่นหมองลง

     ทุกอย่างอยู่ในสายตาของเย่จื่อเฉิน ถึงในใจจะทนไม่ได้แล้วแต่ก็ยังต้องพูดย้ำ

     “อีกอย่าง ฉันไม่เห็นด้วยที่จะให้เซี่ยเขอเข่อเข้าร่วมทีมของเธอ”