ตอนที่8:เชื่อใจ
“เพราะเหตุนั้นข้าขอจับกุมเ้าทหารพาตัวเขาไปที่ห้องขังสะ”
นี่ทำไมฉันต้องมาเจอแต่เื่อะไรแบบนี้กันนะ ั้แ่ที่มาที่นี่ฉันเองก็แทบที่จะไม่มีชีวิตที่ปกติเลยสักนิด ฉันเองก็ทำเป็ไม่สนใจเื่พวกนี้และเอาแต่ปล่อยผ่านมันไป แต่ตอนนี้… ฉันเองก็เริ่มที่จะเหนื่อยกับมันแล้วนะ
“เดี๋ยวสิท่านพ่อ!!! เราจะตัดสินเขาทั้งๆที่ไม่มีหลักฐานแน่ชัดไม่ได้นะคะ”
“ข้ารู้ว่ามันไม่ควรแต่ว่าความสามารถของเขาหนะเป็สิ่งที่ไม่ควรปล่อยผ่าน”
“แต่ท่านพ่อ…..”
“ข้าต้องขอโทษเ้าจริงๆไอรีนแต่ไม่ว่ายังไงข้าก็ต้องขังเขาเอาไว้”
“……..”
ไอรีนงียบไปโดยไม่โต้ตอบใดๆ ถึงแม้ในใจของเธออยากจะช่วยสักแค่ไหนแต่ด้วยสถาณะของเธอกับพระาามันต่างกันเกินไป
“ไอรีน…. พอเถอะ ขอบคุณที่พยายามช่วยนะ”
ไคน์พูดออกด้วยด้วยความเหนื่อยล้า ทาทีของเขาไม่ขัดขืนใดๆและยอมให้จับตัวไปแบบง่ายๆ
ไอรีนได้แต่กัดฟันยืนดูตัวของเขาถูกพาตัวไปก่อนที่จะวิ่งออกไปจากห้อง
“ให้ข้าไปตามท่านองค์หญิงไหมเ้าคะ”
พระาาได้แต่หลับตาถึงตัวของเขาจะเป็คนทำให้ไอรีนรู้สึกแย่ด้วยตัวของเขาเองแต่เขาก็ต้องทำตามหน้าที่
“ให้ข้าไปตามองค์หญิงมาให้ไหมเ้าคะ”
“ไม่หล่ะ… แต่ช่วยจับตาดูนางไว้ให้ที”
อีริน่าก้มตัวลงทำความเคารพก่อนจะเดินออกห้องเพื่อคอยจับตาดูไอรีนแบบเงียบๆ
อีกฝั่งของคุกใต้ดิน
“ถึงแล้วนี่ห้องของเ้า”
“………”
ไคน์ก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไปอย่างเงียบๆ
ฉันต้องทนอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆจริงๆหรอ? ตัวฉันตอนนี้ไม่สามารถแสดงความบริสุทธ์อะไรได้เลย ฉันเหนื่อยแล้วจริงๆ
ไคน์นั้งพิงกำแพงห้องด้วยท่าทีหมดอะไรตายอยากอยู่แบบนั้นไม่แม้แต่จะขยับปลายนิ้ว
ตกเย็นในวันเดียวกัน
“นี่อาหารของเ้ารีบๆกินสะ”
ทหารยืนมองท่าทีของไคน์ก่อนที่จะถอนหายใจแล้วเดินนำอาหารไปวางไว้ใกล้ๆเขาก่อนจะเดินจากไป
“ไครอส….”
หลังจากนั้นพักนึงก็มีเสียงเรียกเขาเบาๆ นั่นเป็เสียงของไอรีนที่แอบเข้ามาหาไคน์อย่างเงียบๆ
“……..”
ไคน์นั้งเงียบไม่ตอบกลับใดๆ
“ฉันรู้นายไม่ใช่คนผิดเพราะงั้นช่วยรออีกสักนิดนะฉันจะหาทางช่วยนายให้ได้”
“ทำไมเธอถึงต้องทำขนาดนี้ด้วยหล่ะ?”
ไคน์เหลือบไปมองไอรีนก่อนจะถามออกมา
“ก็เพราะฉันรับไม่ได้ที่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้หนิ”
“งั้นหรอ… ขอบใจนะ แต่เธอไม่จำเป็ต้องทำแบบนี้เพื่อฉันหรอก”
“เอ๊ะ….หมายความว่ายังไง?.”
“ฉันก็หมายความแบยนั้นแหละ”
“ไครอส……”
ไคน์ทิ้งตัวลงนอนไปกับพื้นปล่อยไอรีนยืนดูอยู่อย่างเงียบๆ
ไอรีนเธอเป็คนดีนะ แต่เธอไม่จำเป็ต้องมาช่วยฉันเลยหนิ ถึงช่วยได้แล้วเธอจะได้อะไรขึ้นมา? ช่วยให้ความสำคัญกับสถาณะของตัวเธอหน่อยเถอะ
“ไม่ว่ายังไงฉันก็จะช่วยนายออกมาให้ได้ไครอส”
ไอรีนพูดออกมาก่อนจะรีบวิ่งออกไป แต่ละหว่างที่พวกเขาคุยกันอยู่นั้นอีริน่าเองก็ได้แอบฟังพวกเขาอยู่เงียบๆ
เธอชอบทำแต่เื่สุดโต่งจริงๆนะไอรีน ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาลำบากเพราะเื่ของฉันแท้ๆ แต่ก็….ขอบคุณนะ
หลังจากนั้นจนผ่านไปหลายวันไอรีนก็หายไปโดยไม่เข้ามาติดต่อกับไคน์เลย
“นี่อาหาร… ช่วยกินเข้าไปหน่อยเถอะนะฉันรู้ดีในความอึดของนายแต่แบบนี้เดี๋ยวก็ได้ตายกันพอดี”
ทหารที่นำอาหารมาให้ในทุกๆวันเห็นถาดอาหารอันเก่าที่เขานำมาให้หบายต่อหลายครั้งไม่มีการแต่ต้องใดๆอยู่หลายครั้ง
ไคน์นอนจมอยู่แบบนั้นไม่ขยับไปไหนและไม่แม้แต่จะกินอาหารที่ทหารนำมาให้เลยแม้แต่น้อย
“เห้อ…..”
ทหารคนนั้นถอนหายใจและเดินออกห้องขังไป
สีหน้าของไคน์ไม่สู้ดีนักเขาเอาแต่นอนอยู่อย่างนั้นท่าทีของเขาไร้กะจิตกะใจที่จะกระทำใดๆทั้งสิ้น
“เป็แบบนี้เดี๋ยวก็ได้ตายจริงๆสะหรอก”
เสียงของอีริน่าที่ยืนพูดอยู่หน้าห้องขังของไคน์
“……..”
ไคน์เงียบและไม่ยอมพูดกับเธอ
“เห้อ……”
แอ๊ด…… เสียงเปิดประตูห้อง
อีริน่าเดินเข้ามาในห้องขังก่อนจะจับไคน์ลุกขึ้นมา และหยิบอาหารป้อนไคน์อยู่เงียบๆ
“กินเข้าไปสะ”
ไคน์เหลือบสายตาไร้จิติญญามองดูใบหน้าของอีริน่าด้วยท่าทีไร้เรียวแรง
“ทำแบบนี้ทำไม?”
“ท่าไม่ทำแบบนี้เดี๋ยวก็ได้ตายกันพอดีสิ”
ไอรีนตักข้าวแล้วป้อนเข้าปากไคน์อย่างช้าๆ แต่ไคน์ก็ไม่ยอมกินแต่เขาก็ไม่ได้ขัดขืนใดๆเพราะคงเป็ร่างกายที่หมดเรี่ยวแรงในการตอบโต้
“นี่ฟังนะ นายจะเกลียดฉันก็ไม่แปลกแต่เห็นแก่องค์หญิงไอรีนหน่อยเถอะ”
“หมายความยังไง?”
“ก็เพราะองค์หญิงเอาแต่ตามตื้อท่านาาอย่างไม่หยุดพักเลยยังไงหล่ะ เธอเอาแต่อดหลับอดนอนหาวิธีช่วยนายไม่เว้นแต่ละวัน ถึงขั้นที่วางยาทหารยามเพื่อที่จะพานายออกไปเลยนะ”
“สุดท้ายเธอก็ทำไม่สำเร็จใช่ไหมหล่ะ ไม่งั้นเธอคงจะไม่มานั้งเสนอหน้าอยู่นี่หรอก”
“………”
อีริน่าเงียบแล้วได้แต่มองหน้าของไคน์อยู่เงียบๆ
“ก็เป็อย่างที่นายบอกฉันหยุดเธอไว้ก่อนที่เธอจะลงมือ ตอนนี้ฉันให้พวกทหารจับตามองดูเธอไว้อยู่”
“พอได้แล้วอีริน่าบอกเขาไปเถอะ”
เสียงของพระาาพูดแทรกขึ้นมา ระหว่างการสนทนาของทั้งสอง
“……….”
“พวกเราเห็นความบริสุทธ์ใจของนายแล้ว”
“……..”
“ข้าต้องขอโทษที่ทำเกินไปกับเ้า ที่ข้าทำแบบนี่เพราะข้ามีเหตุผล”
“เหตุผลอะไรไม่ทราบ”
ไคน์ตอบกลับด้วยความโกรธ เพราะการตัดสินใจของาาทำให้เขาต้องมาจมปลักอยู่แบบนี้
“ข้าไม่ขอให้เ้ายกโทษให้ข้าหรอกนะ”
พระาาพูดเสร็จก็คุกเข่าลงก้มลงกราบขอโทษจากใจจริง
“ท่าาาคะ?!!!”
“เงียบสะอีริน่า ข้าสมควรต้องทำ”
“…….”
“ข่าวที่เ้าเป็คนสังหารคนส่งสารมันกระจายไปทั่วอณาจักรคงเพราะมีต้นเหตุของเหล่าขุนนางกระจายออกไป”
“เหล่าผู้คนหวาดกลัวในตัวของเ้า ข้าจึงต้องหาวิธีแก้โดยการจับเ้าขังไว้ แต่จริงๆคนพวกนั้นอยากจะกำจัดเ้าไปโดยให้ปะาเ้าสะ”
“ถึงข้าจะไม่เข้าใจในตัวเ้าตอนนี้แต่ข้าก็มั่นใจได้ว่าเ้าไม่ใช่คนทำเื่แบบนี้แน่นอน”
“เพราะไครอสหนะยอมทิ้งชีวิตตัวเองเพื่อผู้คนได้แบบไม่ต้องคิดยังไงหล่ะ”
“แต่ฉันไม่ใช่ไครอสนะ จำไม่ได้หรือไง?”
“ถึงแม้จะไม่ใช่แต่ข้าก็ไว้ใจเ้า ข้าขอโอกาสกับผู้คนโดยขังเ้าไว้ที่นี่ถ้าเ้าไม่ตอบโต้ใดๆก็ถือว่าเ้าบริสุทธ์”
“ถึงเงื่อนไขของระยะเวลากักขังคือ5ปี แต่ถ้าเ้าหนีหรือขัดขืนแม้แต่น้อยข้าและครอบครัวของข้าจะยอมตัดหัวเพื่อไถ่โทษ”
“…………..”
หลังจากพระาาพูดเสร็จบรรยากาศรอบก็เงียบไป
“เื่นั้นบอกไอรีนไว้หรือเปล่า?”
“ข้าไม่ได้บอกนางไว้ แต่ตอนนี้ข้าทนเห็นความทุกทรมานจากตัวนางไม่ไหวแล้วเพราะงั้นช่วยพาไอรีนหนีไปกับเ้าได้ไหม?”
“หึ…. พูดอะไรแบบนั้นล่ะ?”
“…………”
“หมายความว่าจะยอมตายแต่ขอให้ไอรีนรอดแค่นั้นสินะ”
“ใช่แล้ว….มันเป็เพียงความเห็นแก่ตัวของข้า”
“เลิกก้มหัวได้แล้วน่า… เป็ถึงาาแต่มาก้มหัวแบบนี้มันได้สะที่ไหน”
หลังจากไคน์พูดเสร็จเจาก็ยอมกินอาหารด้วยความยินดี ก่อนจะหันหน้าไปยิ้มด้วยสีหน้ายินดี
“เ้าจะช่วยไอรีนให้ใช่ไหม?”
พูดเื่อะไรฉันไม่ได้มีความสารรถเหมือนกับไครอสสะหน่อย?”
“เอ๊ะ….”
“แต่ว่า… 5ปีใช่ไหม?”
ไคน์พูดแล้วยิ้มออกมา นี่เป็ครั้งแรกที่มีคนอื่นเห็นแก่ตัวเขาถึงขนาดนี้ถึงจะเป็ครั้งแรกแต่ไคน์ก็รู้สึกดีกับมันไม่น้อย
“แค่อยู่ในนี่5ปีก็พอสินะ”
“นี่เ้าหรือว่า?!!!”
“ตามนั้นแหละฉันจะอยู่ในนี้จนกว่าจะครบ5ปีให้เอง”
พระาาเงียบก่อนที่จะมีน้ำตาไหลออกมาด้วยสีหน้าแสดงถึงความปราบปลื้อมตีอตัวไคน์
“นี่ข้าก้มหัวให้เ้าฟรีๆเลยหรอเนี่ย ฮ่าฮ่า…”
“ที่หลังก็อย่าไปก้มให้ใครเขาง่ายๆสิ และก็ไปคุยกับไอรีนดีๆด้วยหล่ะ”
“ข้าขอขอบคุณเ้าจากใจจริงเลยไครอสไม่สิไคน์”
หลังจากปรับทำความเข้าใจกันทั้งฝ่ายก็ต่างคนต่างเคารพการตัดสินใจของทั้งสอง
ท่านาาถึงบางทีจะรู้สึกว่าท่านจะตัดสินใจอะไรไม่คิดไม่รู้ว่าท่านโง่อะไรขนาดนั้นแต่ว่านะ ที่ยอมเอาชีวิตเข้าแรกกับคนที่ไม่ได้รู้จักกันดีขนาดและยอมโกหกทุกคนในอณาจักถุงขั้นให้พาไอรีนหนี้ไปนั้นเนี่ยน่านับถือจากใจจริงเลย เอาสิเพื่อพวกท่านฉันจะทนอยู่ที่นี่เอง
441
