แก้วนพคุณ

นพคุณเห็นพริมาฝึกไก่มาหลายวันแล้ว คราวก่อนไอ้หน้าหมาพา          หล่อนไปดูแข่งไก่แถวบ้านมันและสาวน้อยก็ดูจะติดใจหนักหนา    ไอ้หน้าหมาจะรู้ไหมว่ามันสร้างแรงบันดาลใจให้ยัยเพี้ยนถึงขนาดนี้วันนี้พ่อของเขาอยู่บ้านและเขาได้ยินเสียงสองคนนั่นคิดหาวิธีให้ไอ้ไก่บ้านั่นขันให้ได้

        “มันก็ขันเยอะกว่าเมื่อก่อนนะคะคุณลุง แต่ลูกแก้วเห็นที่สนามแข่งบางตัวมันขันเยอะกว่านี้” พริมารายงานผลให้พ่อเลี้ยงฟังว่าที่หล่อนไปดูงานมามันต้องเอามาฝึกอะไรบ้าง

        “จะหลอกล่อมันยังไงดี ลูกแก้วลองดูแล้ว มันก็ขันบ้างไม่ขันบ้างแล้วแต่อารมณ์”เด็กสาวบอกอย่างเป็นกังวล เพราะไปสนามแข่งรอบนี้  หล่อนจะให้นพคุณเข้าสังเวียนไปแข่ง (ขัน)ในสนามจริง คิดแล้วก็นึกถึง     ยานกเขาขัน...ถ้ามันใช้กับไก่ได้ก็คงดี

        “แต่ถ้าเรากดดันเกินไป ลุงว่าจากที่มันจะขันเยอะๆ จะกลายเป็นไม่ขันนะ”คุณนพรักษ์ออกความเห็นเพราะดูแล้วไก่แจ้ของพริมาน่าจะเป็นไก่ติสท์แตกอยู่ไม่น้อย

        “นั่นสิคะ...แต่ไม่เป็นไรค่ะถ้ามันไม่ขันก็ไม่เป็นไร ลูกแก้วแค่อยากให้นพคุณออกไปเจอไก่ตัวอื่นบ้างแต่ถ้ามันขันเยอะและได้รางวัลมาก็ดี          งั้นแล้วแต่มันก็แล้วกันค่ะ ไปแข่งเล่นๆขำๆ” พริมาตัดสินใจได้แล้วหล่อนจะไม่บังคับให้ไก่รักของหล่อนทำสิ่งที่มันไม่อยากทำ หล่อนแค่อยากให้          มันออกไปข้างนอก ไปเปิดหูเปิดตาระหว่างที่คิดหาทาง (แบบไม่บังคับ)    เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น

        “ปลาทูแน่เลย” พริมาหันไปบอกคุณนพรักษ์แล้ววิ่งหายไปทางหน้าบ้านพริมาวิ่งไปถึงหน้าบ้านก็เห็นเพื่อนเกาะรั้วยืนยิ้มอยู่แล้ว ยามาส่งยิ้มสวย      ให้เพื่อนรัก และชูของในมือที่หล่อนถือมาให้พริมาดู

        “เสร็จพอดีพร้อมออกงานนะไอ้นพคุณ”สาวร่างสูงส่งกระเป๋าใส่ไก่   ที่หล่อนเป็นคนตัดเองกับมือให้พริมามันเป็นกระเป๋าลายพรางสีชมพู        ลายพรางน่ะของไก่ แต่สีชมพูน่ะของเจ้าของ พบกันครึ่งทางนะ

        “สวยจังเลย ปลาทูเก่งจัง” พริมายิ้มชอบใจหล่อนขอให้ยามาตัดกระเป๋าให้ไม่กี่วันเพื่อนรักหล่อนก็เอากระเป๋ามาให้ มันเสร็จทันวันแข่งพอดี

        “มันยากก็ตอนตัดแพทเทริน์นั่นแหละ แต่พอได้ส่วนประกอบครบตัดเย็บก็ไม่ยากเท่าไหร่” ช่วงหลังๆมานี่หล่อนเริ่มตัดเสื้อใส่เอง

        “อุตส่าห์ไปเรียนมาก็ต้องเอามาใช้ประโยชน์สิ”ยามาเล่าพร้อมอวดเสื้อตัวสวยที่หล่อนเป็นคนออกแบบและตัดใส่เองให้พริมาดู

        “วันหลังปลาทูตัดชุดให้ลูกแก้วกับแม่บ้างนะสวยจังลูกแก้วชอบ” พริมา ชมชุดที่เพื่อนใส่มาวันนี้ยามาออกแบบมาได้เหมาะกับตัวเอง...ใส่แล้วดูดี ใครจะรู้ว่าแบบเสื้อสวยๆ ผ้าสวยๆราคาไม่ได้แพงอย่างที่คิดเลย เพราะยามาจ่ายแค่ค่าผ้าเท่านั้นที่เหลือหล่อนทำเองทั้งหมด

        “เดี๋ยวพี่ตุลย์ก็มาแล้วเมื่อกี้ลูกแก้วอ่านไลน์ บอกว่าอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมง ปลาทูหิวรึเปล่าไปกินข้าวก่อนได้นะ”พริมาเดินนำเพื่อนไปหลังบ้าน หล่อนจะลองเอานพคุณใส่กระเป๋า ดูว่ามันจะออกมาเป็นแบบไหนและต้องให้มันอยู่ในกระเป๋าตั้งแต่ตอนนี้เลย...มันจะได้ชิน ยามาเข้าครัวแล้วเปิดหาข้าวกินเองหล่อนรู้ทุกซอกทุกมุมในบ้านนี้พอๆ กับพริมา เรียกได้ว่าอยู่บ้านนี้มาพร้อมๆกันก็ว่าได้ วันนี้พริมาทำข้าวต้มหมูเหมือนเดิมและได้ลูกมือกิตติมศักดิ์คือคุณนพรักษ์นั่นเอง

        “ข้าวต้มอร่อยจัง...ฝีมือคุณลุงเหรอคะ?” ยามายิ้มถามในมือก็ถือชามยืนมองมาจากประตูหลังบ้านคุณนพรักษ์กับพริมากำลังจัดแจงใส่ไก่ให้เข้าที่ในกระเป๋า

        “ฝีมือลุง 30 ลูกแก้ว 70” คุณนพรักษ์ตอบยิ้มๆวันนี้พริมาสอนเขา ทำข้าวต้มหมู เขายืนดูและเห็นแล้วว่ามันไม่ยากเลย

        “พี่พิมพ์ไม่กลับบ้านเหรอคะ เมื่อวานปลาทูไปที่ตลาดเห็นบอกว่าเมื่อคืนนอนที่บ้านโน้น”ยามากินข้าวต้มหมดไปแล้วรอบหนึ่ง กำลังจะต่อรอบสอง

        “ใช่จ๊ะ...เดี๋ยวสายๆ ลุงก็จะออกไปรับ วันนี้ไม่น่าจะกลับมืดนะ   และพรุ่งนี้เห็นคุณพิมพ์บอกว่าจะหยุดไม่ได้เข้าไปที่ตลาดดีเหมือนกันพรุ่งนี้วันอาทิตย์ไม่ได้หยุดมาหลายวันอาทิตย์แล้วนะลุงอยากให้คุณพิมพ์พักบ้าง” ยามาพยักหน้า หล่อนเข้าไปช่วยภารดีทำงานเมื่อวาน เพื่อขอหยุดในวันนี้  แต่ก็มีงานบางส่วนที่หล่อนเอากลับมาทำที่บ้านดูจากงานที่สะสมไว้...น่าจะต้องใช้เวลาเคลียร์อีกนาน

        “พี่เมษ์...เอ้อ...พี่ของตุลย์น่ะค่ะปลาทูรู้มาว่าพี่เมษ์จบบัญชี          ถ้าพี่พิมพ์อยากให้เสร็จเร็วๆปลาทูว่าเราต้องหาคนช่วยมากกว่านี้ และต้องเป็นคนที่ชำนาญ ยิ่งเป็นผู้สอบบัญชีได้ยิ่งดี”คุณนพรักษ์ยิ้ม ภารดีกับพริมาโชคดี...พวกหล่อนได้ผู้ช่วยและเพื่อนที่แสนดีเสียงรถบีบแตรที่หน้าบ้าน     การสนทนาจึงต้องหยุดลงพริมาทำหน้าที่เหมือนเดิม หล่อนวิ่งไปเปิดประตูรั้ว

        “พี่ตุลย์...มาแล้วเหรอคะ”พริมายิ้มสดใสให้หนุ่มบิ๊กไบค์ เขาจอดรถไว้หน้าบ้านไม่ได้เอามาจอดในบ้าน

        “ไปกันยัง? เดี๋ยวไปไหว้คุณลุงก่อนนะ”คเชนทร์เดินเข้าบ้าน เขาเดินยิ้มมองบ้านนพคุณ ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่งเขาจะเข้าออกบ้านหลังนี้บ่อยๆและไม่ใช่ในฐานะเพื่อนเก่าของนพคุณด้วย แต่เป็นเพื่อนของพริมา! (บางทีก็มาในฐานะเพื่อนภารดี)

        “คุณลุงครับบบบบ”คเชนทร์ส่งเสียงไปก่อนที่ตัวจะไปถึงเสียอีก    เขาเดินผ่านครัวเห็นเพื่อนรักพริมาล้างจานอยู่หล่อนช่างมีน้ำใจส่งสายตาขวางๆ ให้เขาที่กำลังเดินเข้ามา

        “ไงจ๊ะ! น้องปลาทู...ไหม้” คเชนทร์ส่งยิ้มทรงเสน่ห์ที่สาวๆหลายคนหลงใหลกลับไปให้...ขวางมาเท่าไหร่ก็กวนประสาทกลับไปเท่านั้น จะได้สมน้ำสมเนื้อกันหน่อยยามาเบะปาก...หล่อตายชัก!

        “คุณลุงไม่ไปด้วยกันเหรอครับ?”คเชนทร์ทักขึ้นหลังจากยกมือไหว้  ผู้สูงวัยคุณนพรักษ์ยิ้มและรับไหว้ เขามองพวกเด็กๆถ้าเป็นเมื่อก่อนบ้านเขาจะคึกคักมีคนเยอะแบบนี้ไหมหนอนพคุณมีเพื่อนไม่มากและเขาไม่ค่อยชวนเพื่อนมาที่บ้านรวมถึงไม่ไปบ้านเพื่อนด้วย นอกจากจะไปเจอกันที่เรียนพิเศษเท่านั้นแต่ตอนนี้บ้านเขามีเด็กวัยรุ่นอยู่เต็มบ้าน หายเหงาดีเหมือนกัน

        “วันนี้ลุงขอตัวนะ แต่คราวหน้าไปแน่ๆพาคุณพิมพ์ไปด้วย”

        “พร้อมรึยังนพคุณ?” คเชนทร์ก้มลงมองไก่แจ้พริมาที่ตอนนี้นอนหลับอยู่ในกระเป๋า มันลืมตามามองเขานิดเดียวและหลับตานอนต่อ

        “ไปค่ะ ลูกแก้วพร้อมแล้ว นพคุณก็พร้อม”สาวน้อยกระชับกระเป๋าแทนคำยืนยัน วันนี้หล่อนจะพานพคุณขึ้นสังเวียนพวกเขาไหว้ลาคุณนพรักษ์ และพากันเดินไปหน้าบ้าน

        “เดี๋ยวนายขี่รถนำไปนะฉันกับลูกแก้วจะนั่งแท็กซี่ตามไป” ยามาที่กำลังเดินไปจะปิดประตูรั้วหันไปบอก

        “อะไร? ก็ไปพร้อมกันสิซ้อนสามนี่แหละจะไปนั่งรถแท๊กซี่ทำไมเสียเวลา” คเชนทร์ขมวดคิ้วยัยปลาทูเรื่องมากอีกแล้ว

        “จะซ้อนไปได้ยังไง...มันแน่น” ยามาเริ่มเท้าเอว

        “มันจะแน่นยังไง มีแต่ตัวผอมๆ นั่งซ้อนไปนี่แหละแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ถึงแล้ว อย่าเรื่องมากน่า” คเชนทร์ส่ายหัวและสีหน้าท่าทางแบบนั้นทำให้ยามายิ่ง “ขึ้น” หล่อนมองมอเตอร์ไซค์ จะนั่งยังไง?ให้พริมานั่งกลางหรือหล่อนนั่งกลาง แต่มันแน่นแบบนี้มันเบียด...ใกล้เกินไปไอ้เชนมันก็พูดได้สิยังไงมันก็ได้ เปรียบอยู่แล้ว

        “ก็ถ้าน้องปลาทูอยากไปแท็กซี่ก็นั่งไปคนเดียวนะ ลูกแก้วไปกับพี่”คเชนทร์ท้าทาย เขาอยากรู้เพื่อนพริมาจะว่าอย่างไรต่อ

        “ตอนแรกพี่นัดลูกแก้วไว้สองคนใครจะไปนึกล่ะว่าน้องปลาทูจะไปด้วย”คเชนทร์กับยามายังเถียงกันอยู่อีกยาว พริมาได้แต่มองตาปริบๆ ไม่รู้จะเข้าข้างใครดีระหว่างที่ยามากับคเชนทร์กำลังเถียงกันอยู่นั้นนพคุณก็เดินออกมาจากบ้าน เขาลากพริมาขึ้นรถวันนี้เขาใช้รถแม่เลี้ยงเพราะมันจอดว่างอยู่ สายๆพ่อเขาจะไปรับแม่เลี้ยงที่ตลาดนพคุณจึงหันไปบอกพ่อว่าเขาจะขอใช้รถภารดีขับพาพริมาไปส่งที่ลานแข่งไก่เสียงบีบแตรรถทำเอาสองหนุ่มสาว    ที่ยืนลับฝีปากกันต้องหลบให้เพราะอยู่ๆ รถที่จอดนิ่งสนิทก็ถอยออกมาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

        “อ้าว!เฮ้ย! จะทิ้งกันแบบนี้เลยเหรอ?” ยามาตะโกนไล่หลัง นพคุณเปิดกระจกบอกคเชนทร์ให้ไปเจอกันที่ลานแข่งไก่ไอ้หน้าหมาแค่เลิกคิ้วสงสัยที่อยู่ๆ ไอ้ขี้เก๊กก็เอารถออกพาพริมาไปสนามไก่ซะอย่างนั้น

        “ไปๆ คราวนี้ก็นั่งได้สบายๆ ไม่อึดอัดแล้วจ้าสองคนนั่นเขาไปกันแล้ว ถ้าน้องปลาทูอยากไปก็ต้องไปกับพี่ จะเอายังไง?”คราวนี้คเชนทร์เลียนแบบท่ายืนเท้าเอวของหล่อนได้เหมือนไม่มีผิดยามาฮึดฮัดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร คเชนทร์จึงยิ้มและเดินไปขึ้นรถมอเตอร์ไซค์รอ...สักพักก็มีแรงยวบตามมาจากเบาะหลังยามาขึ้นรถตามมาแต่โดยดี ให้ถึงสนามแข่งไก่ก่อนเถอะ ไอ้ขี้เก๊กโดนหล่อนด่าหูชาแน่

        “กอดเอวด้วย”คเชนทร์สั่งเสียงเรียบ ยามายังนั่งเฉยทำไม่รู้ไม่ชี้หนุ่มบิ๊กไบค์จึงเร่งเครื่องจนคนนั่งข้างหลังแทบหล่นจากเบาะ

        “นี่! ฉันเกือบตกไปแล้วนะ”ยามาแหวเสียงดัง

        “ถ้าไม่กอดเอวก็ลงไปนั่งสองแถวหรือไม่ก็แท็กซี่ตามเข้าไปเอง” ยามา อยากจะร้องกรี๊ดๆแต่หล่อนแค่อยาก...เพราะในชีวิตจริงยังไม่เคยทำ          ถ้ากรี๊ดใส่หูไอ้เชนมันจะหูหนวกไหมนะน่าลองดูสักที หลังจากฮึดฮัดเล่นท่าอยู่สองนาที(เล่นตัวพอเป็นพิธีอย่าให้มันนานเกินไปเดี๋ยวจะน่ารำคาญ)     ยามาก็ยอมกอดเอวคเชนทร์แต่โดยดี หล่อนก้มหน้างุดกับหลังเขานี่ถ้าใครมาเห็นเข้าขายหน้าตายเลยไอ้ปลาทูเอ้ย!

                     สนามแข่งไก่เป็นลานโล่งๆ อยู่ในสวน จึงไม่ร้อนเพราะมีร่มไม้ให้ยืนดู    ลานแข่งมีคอนเรียงรายหลายแถวสำหรับไก่ยืนได้เป็นสิบๆตัว  ตอนนี้คนกำลังเข้าไปลงทะเบียนยามาเห็นแล้ว พริมากำลังยืนลงทะเบียนอยู่...ไอ้ขี้เก๊กยืนกอดอกอยู่ข้างๆ หนอย! ลงรถมอเตอร์ไซค์หล่อนตรงดิ่งไปหาเพื่อนทันทีนพคุณเห็นแล้วเพื่อนพริมากำลังจ้ำพรวดๆ เดินมาอย่างมีอารมณ์ แต่เขาไม่สน จัดการกับยามาไม่ยากถ้าหล่อนด่าหรือว่ามาก็เฉยเสีย         อย่าไปทะเลาะด้วยเดี๋ยวเหนื่อยเจ้าหล่อนก็เลิกไปเอง

        “นี่!”ยามากำลังจะแหวใส่แต่คเชนทร์เดินมาลากคอหล่อนเสียก่อน

        “ไปหาพ่อกันโน่นยืนอุ้มไก่อยู่โน่น” ยามาโดนลากไปแล้ว งานนี้   นพคุณต้องขอบคุณไอ้หน้าหมาเพราะมันเข้ามาช่วยเขาอย่างเฉียดฉิว       การแข่งไก่แบ่งเป็นคู่ๆโดยกรรมการจะนับจำนวนครั้งการขัน...ถ้าตัวไหนขันมากกว่าอีกตัวก็จะชนะเข้ารอบไปโดยกรรมการเองก็มีหลายคน คนหนึ่งจะรับผิดชอบไก่หนึ่งคู่มีกะลามะพร้าวเจาะรูวางบนโถใส่น้ำเป็นนาฬิกาจับเวลา แต่ละคนที่นำไก่มาแข่งขันกันในวันนี้ก็มีเทคนิคเฉพาะตัวนพคุณเห็นเด็กผู้ชายอายุสักประมาณ 7 – 8 ขวบ เอาไก่ใส่ถุงผ้าบ้างก็ใช้ผ้าขาวม้ามาทำเป็นกระเป๋าห่อตัวไก่เอาไว้ ของพริมาเองก็มีกระเป๋าใส่ไก่เหมือนกันภารดีสั่งซื้อให้ลูกสาวไว้หลายสิบใบแต่ละใบมีสีไม่ซ้ำกันแต่วันนี้หล่อนใช้กระเป๋าใส่ไก่ที่ยามาตัดมาให้ใส่นพคุณของหล่อนมาขึ้นสังเวียน กระเป๋าไก่ลายพรางสีชมพูสังเกตเอาจากคนแถวนั้นพวกเขาบอกว่าเอาไก่ใส่กระเป๋าแล้วปิดให้มิดชิด...มืดสนิท

        “หลอกมันไงให้มันนึกว่ามืดอยู่ พอเอาออกมาจากกระเป๋ามันเห็นแสงสว่างก็จะขัน เพราะนึกว่าเช้าแล้วไงล่ะ”คุณลุงคนหนึ่งอธิบายให้ฟังเพราะเห็นว่ามีคนสนใจ นพคุณยังสงสัยว่าเทคนิคนี้จะใช้ได้จริงหรือ?         แต่เจ้าของไก่ทั้งหลายก็เอาไก่ใส่กระเป๋ากันหลายคน(รวมทั้งพริมาด้วย)     พริมาก้มลงมองกระเป๋าไก่ที่หล่อนใส่ไก่มาอย่างมีความหวังหล่อนใส่เพราะนพคุณชอบ มันจะหลับและนิ่งเมื่ออยู่ในกระเป๋า แต่ถ้าทำให้มันขันเยอะขึ้นได้จริงก็จะดีมากๆเลย

        “พี่คุณ...ลูกแก้วตื่นเต้นจังค่ะพี่คุณว่านพคุณจะตื่นเต้นไม๊?” ชายหนุ่ม ยิ้มขำกับคำถามของสาวน้อย เขาไม่ตื่นเต้นหรอกแต่ไอ้ไก่นั่นเขาไม่แน่ใจ ร้อยวันพันปีมันไม่เคยออกจากบ้านมาเจอคนเยอะขนาดนี้เขาก็อยากจะเห็นหน้ามันเหมือนกันว่าตอนที่แม่มันควักมันออกมาจากถุงผ้านั่นมันจะทำหน้ายังไง...เอ๊ะ! แต่ไก่มันก็มีหน้าเดียวไหมนะ รอบแรกเริ่มแข่งกันแล้ว...ไก่แจ้พริมา ยังไม่ได้แข่งรอบนี้พวกเขาไปยืนดูลุงเจริญ ที่กำลังเชียร์ไก่ของตัวเองให้ขันแข่งกับคู่แข่ง

        “เอ้าๆๆๆๆๆเร็วๆๆๆๆๆๆ” ลุงเจริญตะโกนเชียร์ไก่ตัวเองเสียงดัง      พริมายืนมองคนอื่นๆที่เชียร์ไก่ของตัวเองด้วยเทคนิคเฉพาะตัวที่เจ้าของกับไก่ฝึกมาด้วยกัน แต่ละคนมีเสียงเชียร์ที่ต่างกันบางคนตะโกนบางคนก็ปรบมือและโห่เสียงดัง...แล้วแต่ว่าฝึกกันมาอย่างไร มันคงจะขันเพราะจำเสียงเจ้าของได้มากกว่านพคุณวิเคราะห์จากไก่ที่ขันอยู่รอบๆหรือไม่ก็เห็นเพื่อนขันก็เลยขันบ้าง ถึงรอบของพริมาแล้วระหว่างรอนกหวีดบอกเวลาเริ่ม นพคุณเห็นพริมาเหงื่อแตก...หล่อนคงนึกได้แล้วสินะ ว่าแข่งไก่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดและไอ้ที่มีความหวังว่าจะเข้ารอบและคิดไกลไปถึงได้ถ้วยรางวัลนั้น ก็ดูจะเกินจริงไปสักหน่อยพริมาควักเจ้าไก่นพคุณออกมาจากกระเป๋า มันดิ้นเล็กน้อยเหมือนโดนขัดใจเพราะกำลังหลับสบายพริมาคล้องโซ่เล็กๆ ที่ขาของมันและเกี่ยวไว้กับคอนกันมันบินหรือหนีไปที่อื่น ไก่แจ้พริมามองไปรอบๆ   นพคุณมองอยู่ถ้ามันเป็นคนคงกำลังงัวเงียเมาขี้ตาสินะพริมาพลาดแล้ว ความจริงน่าจะเอาไอ้ไก่ผีออกมาจากกระเป๋าก่อนเวลาเสียหน่อยไม่ใช่เอาออกมาตอนที่จะแข่งแล้วแบบนี้

        “นพคุณ!”พริมาตะโกนเรียกไก่ของตัวเองเพราะหล่อนต้องอยู่ห่างออกมาหลังเชือกที่กั้นไว้ระหว่างเจ้าของกับไก่เจ้าของจะเข้าไปใกล้ไก่ของตัวเองไม่ได้ในระหว่างแข่งขันทำได้เพียงส่งเสียงหรือไปยืนตรงจุดไหนก็ได้ให้มันเห็น แต่ต้องยืนหลังเชือกแดงที่กั้นไว้

        “นพคุณ!”ยามาช่วยตะโกนเรียกด้วย หล่อนหายไปดูลุงเจริญที่แข่งไปก่อนแล้วและดูเหมือนอารมณ์แม่สาวร่างสูงจะดีขึ้นมาก คเชนทร์ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ นพคุณเห็นไก่แจ้พริมาเอียงคอมองไปรอบๆ มันหันไปมองตามเสียงเรียกแต่ก็แค่มองเฉยๆ เสียงนกหวีดดังบอกเวลาเริ่มแข่งได้ แต่นพคุณไก่หันหลังหนีเจ้าของเสียแล้ว

        “โธ่...นพคุณ!”พริมาหมดแรง นอกจากไม่ขันสักแอะมันยังหันหน้าหนีอีกต่างหาก

        “มันน่าเตะตูดนัก”ยามาทั้งขำทั้งสงสาร...หล่อนขำไก่และสงสารเพื่อน พริมาพยายามตะโกนเรียกทั้งเรียกทั้งตบมือเสียงดังแต่เจ้าไก่แจ้ดูเหมือนจะไม่สนใจ...นพคุณมองนิ่งเขานึกอะไรบางอย่างได้...จุดอ่อนของไอ้ไก่ผี!

        “ว้าย!”พริมาอุทานเสียงดัง จู่ๆนพคุณก็กระชากหล่อนจากตรงที่ยืนเรียกไก่อยู่...ลอยมาจนประจันหน้ากับเขาเด็กสาวตาเหลือกคุณชายใหญ่เป็นอะไรนะ?

        “ทำไมดื้อนัก...ตีให้ตายเลยดีไหม?”นพคุณตวาดลั่นเสียงเขาทำเอาคนแถวนั้นรวมถึงคู่แข่งหยุดกิจกรรมหันมามองเขาพร้อมกันเป็นตาเดียว     ยามาตั้งท่าจะเข้าไปขวาง แต่คเชนทร์ทียืนยิ้มดูอยู่คว้าเอวหล่อนไว้ทัน     แล้วหิ้วเดินออกไปดูอยู่ห่างๆ

        “ปล่อยนะเว้ยไอ้เชน!ไม่เห็นหรือไงไอ้คุณชายใหญ่เหวี่ยงอีกแล้ว” ยามาดิ้นแต่สู้แรงไอ้หมีไม่ได้

        “พูดก็ไม่รู้เรื่องสั่งอะไรก็ไม่เคยทำตามดื้อตาใส...ไม่ต้องมามองตาแป๋วแบบนี้เลย ตีโชว์คนตรงนี้เลยดีไหม?”นพคุณเขย่าพริมาไปด้วยและส่งเสียงตำหนิหล่อนไปด้วยเสียงดังกว่าเวลาเขาว่าหล่อนที่บ้านหลายเท่า    และมันได้ผลไอ้ไก่ผีหันมาแล้วตอนนี้มันขยับปีก นพคุณเหลือบมองในกะลามีน้ำไปเกือบครึ่งแล้ว...เขาต้องรีบเขายังยืนว่าพริมาอยู่อย่างนั้น สาวน้อยคิดตามไม่ทัน ตอนนี้หล่อนเริ่มมีน้ำตาคลอไม่นานเลยสาวน้อยร้องไห้ออกมา...ได้ผล!!! นพคุณไก่ที่ยืนอยู่บนคอนส่งเสียงกรีดร้องจนไก่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ       ผงะตกใจมันทั้งหวีดทั้งขันจนกรรมการไม่รู้จะนับอันไหน ยามาหยุดดิ้นแล้ว โอ้โหสุดยอด!ไอ้ขี้เก๊กฉลาดล้ำ....แต่ดูเหมือนพริมาจะยังรับไม่ทันหล่อนยังยืนร้องไห้อยู่ ปล่อยให้ร้องไห้ไปก่อนนะลูกแก้วโทษที...มันได้ผล เสียงนกหวีดบอกว่าหมดเวลาและไก่แจ้ของพริมาเข้ารอบ!

        “ฮู่...”นพคุณผ่อนลมหายใจ เขาหอบเพราะออกแรงตะโกนเสียงดังไปเมื่อครู่ตลอดชีวิตยังไม่เคยมายืนตะโกนด่าใครแบบนี้มาก่อน...แถมต่อหน้าคนนับร้อยหลายคนเริ่มเข้าใจแล้วว่าที่เขาวีนและเหวี่ยงใส่สาวน้อยน่ารักที่ยืนอยู่ข้างหน้านี้เพราะอะไรแต่ดูเหมือนสาวน้อยจะยังไม่เข้าใจ ตอนนี้พริมายังยืนสะอื้นอยู่ นพคุณดึงพริมาที่ยังยืนร้องไห้อยู่มากอด        เขายิ้มดีใจที่ไก่ผีนั่นเข้ารอบ...แต่ก็อดสงสารแม่ของเจ้าไก่ผีนั่นไม่ได้

        “ลูกแก้วหยุดร้องไห้ได้แล้ว ไก่เข้ารอบแล้ว” นพคุณกระซิบบอก     ยามายืนตาค้าง...ไอ้ขี้เก๊กกอดเพื่อนหล่อนกอดต่อหน้าคนเยอะแยะเลยด้วย เพื่อนรักพริมาหันรีหันขวาง คนเยอะแยะแบบนี้มีเด็กโรงเรียนเดียวกันบ้างหรือเปล่านะ

        “นพคุณเข้ารอบเหรอคะ?”พริมาช้อนตาขึ้นมามอง หยาดน้ำตายังชุ่มอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลอมเขียวคู่สวยนพคุณหัวใจกระตุกวาบพริมามองเขาแบบนี้ไม่ดีเลยหัวใจเขามันเต้นจนจะหลุดออกมานอกอกอยู่แล้ว

        “ไอ้หนุ่มนี่เทคนิคดีนะเดี๋ยวลุงเอาไปซ้อมที่บ้านบ้าง...ทำเนียนด่าเมียด้วย มีแต่ได้กับได้ ฮ่าๆๆ”ลุงคนหนึ่งที่ยืนดูอยู่ตั้งแต่แรกพูดขึ้น        เพราะเทคนิคของนพคุณทำให้ไก่แจ้พริมาขันและกรีดร้องจนนับออกมาได้มากที่สุดในจำนวนการขันของไก่ทั้งหมด

        “พี่คุณ...”พริมาเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมอยู่ๆ นพคุณถึงว่าหล่อนเสียงดังแบบนั้น นพคุณหัวเราะยัยเพี้ยนหัวช้าตลอดแต่ก็น่ารักชะมัด พริมายิ้มเขิน หล่อนไม่เคยได้ยินเสียงนพคุณหัวเราะแบบนี้มาก่อน

        “ลูกแก้วทำเสื้อพี่คุณเปื้อน...”สาวน้อยแก้เขินด้วยการก้มหน้าแล้วชี้ให้เด็กหนุ่มดูรอยคราบน้ำตา (ดูดีๆมีขี้มูกด้วยนะ) ที่เลอะอยู่บนเสื้อเขา       มันเลอะเมื่อกี้ตอนที่เขากอดหล่อนใช่นพคุณกอดหล่อนต่อหน้าคนตั้งเยอะแยะ คิดมาถึงตรงนี้แก้มพริมาแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

        “โอ้ว!สงสัยงานนี้จะแพ้ไอ้ไก่ม้ามืดซะแล้ว” ลุงเจริญเดินหัวเราะ     มาแต่ไกล เขาเห็นแล้วไก่แจ้พริมาขันเก่งถ้าเป็นนักร้องมันคงเป็นนักร้อง   สายแร๊พ...ในขณะที่ไก่ของลุงแค่ขันเบาๆสบายๆ สไตล์ลูกกรุง และ

        เป็นจริงดั่งคำลุงเจริญนพคุณ (ไก่) ชนะได้รางวัลไปอย่างขาดลอยจากไก่กลายร่างเป็นม้า...ม้ามืดที่ใครก็คิดไม่ถึง พริมาไปรับถ้วยแล้ววิ่งยิ้ม     ดีใจมาหานพคุณที่ยืนยิ้มดูอยู่เช่นกันตอนนี้ไก่แจ้พริมาลงกระเป๋าไปแล้ว ก่อนลงกระเป๋ามันส่งสายตาอาฆาตมาให้เขาหลายตลบทีเดียว

        “พี่คุณ!ลูกแก้วได้ถ้วยรางวัลด้วยค่ะ มีเงินด้วยนะ” สาวน้อยวิ่งเข้าไปกอดเขาแน่นนพคุณยืนตัวแข็ง คนแถวนั้นหันมามองอีกแล้ว คราวนี้        ถ้าสังเกตให้ดี...ไอ้ขี้เก๊กแม้หน้าจะนิ่งแต่หูแดงไปทั้งแถบพริมาดูจะไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำของหล่อนทำเอาคนแถวนี้ไปไม่เป็นคเชนทร์เดินยิ้มมาแต่ไกล เขาเห็นทุกอย่าง

        “เป็นไงลูกแก้วแหม! มาครั้งแรกได้ถ้วยรางวัลเลยเหรอ พ่อพี่มาเป็นสิบครั้งแล้วไม่เห็นเคยได้อะไรเลย”คเชนทร์พูดไปก็รับถ้วยรางวัลมาจากมือพริมา เขาส่งยิ้มไปให้สาวน้อยหล่อนน่าจะดีใจมาก เพราะพริมาตั้งใจฝึกไก่มาหลายเดือนแล้ว

        “ของพี่คุณค่ะถ้าไม่ได้พี่คุณวันนี้ลูกแก้วว่าไม่ได้เข้ารอบด้วยซ้ำ” พริมา ส่งซองเงินรางวัลให้นพคุณสาวน้อยคิดไม่ถึงเหมือนกันว่านพคุณจะช่วยหล่อนจนได้เงินได้ถ้วยขนาดนี้เพราะหลังจากเข้าใจกันแล้วนพคุณต้องตะโกนแกล้งด่าพริมาอีกหลายรอบกว่าจะถึงรอบสุดท้ายและเอาชนะมาได้ ส่วนนพคุณ (ไก่) ก็สู้ไม่ถอยเหมือนกันมันทั้งขันทั้งเกรี้ยวกราด พริมารู้ได้ในวันนี้ ว่าไก่แจ้ของหล่อนรักหล่อนมากเพียงใดถ้าแปลเป็นภาษาคนได้มันคงด่า  นพคุณไม่ยั้งด่าต่อเนื่อง...ยาวนาน

        “พาไปเลี้ยงขนมก็แล้วกัน”นพคุณส่ายหน้าเขาไม่รับเงินจากพริมา

        “งั้นเดี๋ยวเราไปส่งปลาทูระหว่างทางก็แวะกินขนมนะคะ” พริมา      ชูซองเงินรางวัลยิ้มภูมิใจรู้แล้วว่าหล่อนจะเอาเงินไปทำอะไรในวันนี้ พวกเขานัดแนะกันว่าจะไปร้านไหนคเชนทร์จะขี่มอเตอร์ไซค์ตามไป ส่วนนพคุณกับ พริมาจะแวะเอาไก่แจ้ไปเก็บที่บ้านก่อนวันนี้มันทำงานดีและได้เวลาพักผ่อนแล้ว ระหว่างทางไปขึ้นพริมาและยามาเดินไปพร้อมกันคเชนทร์เดินมาใกล้และก่อนที่สาวร่างสูงจะขึ้นรถ เขาคว้าตัวยามาลากไปขึ้นมอเตอร์ไซค์

        “ไปด้วยกันสิจ๊ะ...เรามาด้วยกันก็ต้องกลับด้วยกัน” พริมายืนอ้าปากงง อยู่ว่าคเชนทร์กับยามาเล่นอะไรกันแต่นพคุณเข้าใจสถานการณ์เขาเดินไปเปิดประตูฝั่งพริมาดันสาวน้อยเข้าไปนั่งและตัวเขาก็เข้าไปประจำที่ขับรถออกไปอย่างไวทิ้งยามาที่ฮึดฮัดไว้ด้านหลัง

        “ไอ้ขี้เก๊ก...แกอีกแล้วนะ!”ยามาตะโกนไล่หลังมา นพคุณเห็นจากกระจกหลัง เขากลั้นยิ้มแล้วขับรถหนีไปอย่างไว ระหว่างทางกลับบ้านพริมาแอบดูไก่ในกระเป๋าที่ตอนนี้มันเงียบเสียงไปแล้วหล่อนเห็นมันหลับ สงสัยจะหมดแรง วันนี้มันทั้งขันทั้งกรีดร้องเสียงดังสุดๆเสร็จจากส่องไก่ สาวน้อยก็มาพินิจพิจารณาถ้วยรางวัลในมือ พริมาภูมิใจอย่างสุดๆ

        “ให้ถึงบ้านก่อนนะลูกแก้วจะอวดแม่อวดคุณลุง” พริมาหันไปยิ้มบอกนพคุณ

        “คุณพ่อน่าจะดีใจนะฝึกด้วยกันมาตั้งนาน”

        “ค่ะ!เสียดายจังวันนี้คุณลุงไม่ได้มาด้วย” นพคุณขับรถผ่านตลาดและกำลังจะผ่านดงกล้วยที่พริมามาวิ่งเล่นเมื่อสองสามปีก่อนเขายังจำได้ที่ยามาชี้ให้ดู รถแล่นผ่านทางโค้ง...แต่มันไม่ยอมโค้ง

        “เอ๊ะ!” นพคุณอุทานเบาๆเขาแตะเบรกเพื่อจะเลี้ยวรถ แต่มันไม่เบรค

        “พี่คุณเป็นอะไรคะ?”พริมาหันไปมองอย่างตกใจ หล่อนเห็นแล้วว่ารถวิ่งแปลกๆ

        “มันไม่เบรก...มันเบรกไม่ได้ลูกแก้วรัดเข็มขัด” นพคุณหันไปบอก เขาตัดสินใจหักเลี้ยวสุดแรงเข้าไปในดงกล้วยอย่างน้อยต้นกล้วยก็ยังดีกว่าต้นไม้เนื้อแข็งอื่นหรือเสาไฟฟ้าเป็นไหนๆ โชคดีที่เขาขับรถมาไม่เร็วพอรู้ตัวว่าเบรกไม่ได้ความเร็วจึงลดระดับมาไม่ถึง40 แล้ว ตอนที่เขาเลี้ยวเข้าดงกล้วย  รถเก๋งคันงามของภารดีเข้าไปจอดนิ่งสนิทในดงกล้วย...ดงกล้วยแห่งความทรงจำนพคุณนึกในใจถ้าเขาถูกรางวัลที่หนึ่ง เขาจะมาขอซื้อที่ดินตรงนี้...เอาไว้ให้   พริมาวิ่งเล่น ส่วนเขาก็จะมาขับรถเล่นในนี้เพราะดงกล้วยนี่แหละที่ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ คเชนทร์ขี่มอเตอร์ไซค์ตามมาทันเห็นเหตุการณ์พอดีเขาจอดมอเตอร์ไซค์และวิ่งตามลงไปอย่างตกใจสุดขีด ยามาตะโกนไล่หลังมา     ตอนนี้หล่อนหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด

        “ลูกแก้ว!!!”ยามาวิ่งไปถึงรถและแนบหน้าดูกับกระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับ นพคุณเปิดประตูรถลงมา คเชนทร์วิ่งมาถึงแล้วเขายืนมองอยู่แต่ไอ้ขี้เก๊ก        ไม่สนใจเขานพคุณเดินไปเปิดประตูฝั่งพริมาและดึงสาวน้อยออกจากรถ    มาสำรวจความเสียหายเขาพลิกตัวพริมาอยู่หลายตลบและมีน้ำใจดูเลยไปถึงไก่แจ้ในกระเป๋าด้วย โชคดีที่นพคุณขับรถไม่เร็วและเพราะดงกล้วย รถเก๋งคันงามของภารดีจึงไม่เสียหาย รวมถึงคนก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ

        “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงขับรถเข้ามาในนี้ล่ะ?”ยามาถามขึ้นเมื่อตั้งสติได้

        “รถเบรกไม่ได้”นพคุณตอบพร้อมกับก้มไปดูที่คันเบรก เขาเคยเห็นในทีวีว่าบางทีก็มีของ...ขวดน้ำรองเท้า หรืออะไรก็ตามไปขัดอยู่ทำให้รถเบรกไม่ได้ แต่กรณีนี้ไม่มีเลย

        “ตอนขามาก็ปกติดีนี่นา...แปลก”ยามายืนฟังเงียบๆ รถคันนี้เป็นของภารดี และมันก็ยังใหม่มากเพื่อนพริมามีสีหน้าเครียดขึ้นมาทันที      หล่อนกดโทรศัพท์หาใครบางคน

        “ค่ะพี่พิมพ์....”ยามาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ภารดีฟัง และยังยืนคุยอะไรกันอีกนานแต่คนอื่นไม่ได้ยินเพราะแม่สาวร่างสูงเลี่ยงเดินออกไปคุยโทรศัพท์ในที่ที่ห่างออกไปคเชนทร์มองตามเขาหันไปกดโทรศัพท์บ้าง

        “ครับพ่อ...”พริมาที่นั่งมองอยู่รู้ทันที...คเชนทร์โทรหาลุงเจริญ

        “ลูกแก้ว...เป็นไงบ้าง?”นพคุณถามเสียงอ่อนโยนเหตุการณ์เมื่อกี้เขารู้ทันทีว่าเขาห่วงแม่สาวข้างตัวมากแค่ไหน ถ้ารถไปชนกับรถคันอื่น      ตกคู ตกคลอง ชนไม้ใหญ่หรือชนเสาไฟฟ้า...เขาคิดไม่ออกเลยว่าทั้งเขา    พริมาและไอ้ไก่ผีจะเป็นอย่างไรบ้าง

        “ลูกแก้วไม่เป็นอะไรเลยค่ะพี่คุณล่ะคะ?” คราวนี้สาวน้อยจับเขาพลิกไปมาบ้าง นพคุณรู้สึกได้ว่ามือหล่อนสั่นเด็กหนุ่มจึงจับมือสาวน้อยไว้บีบเบาๆ เพื่อปลอบใจทั้งสองยืนมองกันนิ่ง...ไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจ

        “เดี๋ยวพ่อจะมายกรถให้อู่แถวนี้ก็มีนะ ไม่ไกล” คเชนทร์เดินมาบอกเขาเหลือบเห็นแล้วนพคุณกับพริมายืนจับมือกันและเขาเข้าใจสถานการณ์ดี...เวลานี้ไม่ใช่เวลามาล้อ แต่ก็อดหมั่นไส้นิดหนึ่งไม่ได้ วันนี้หลายรอบแล้วนะไอ้ขี้เก๊ก...เดี๋ยวก็กอด...เดี๋ยวก็จับมือ

        “บอกพี่พิมพ์กับคุณลุงแล้ว...กำลังมา”ยามาก็ตาไวเหมือนกัน       แต่หล่อนก็เหมือนคเชนทร์ตอนนี้ไม่ใช่เวลา....พวกเด็กๆ นั่งรออยู่ในดงกล้วยคเชนทร์ที่ตอนนี้หายตกใจแล้วเดินไปดึงกล้วยมาเกือบจะเป็นหวี (จะดึงมาทั้งหวีแต่มันขาดมาไม่ครบ) แล้วส่งให้เพื่อนๆกินระหว่างที่นั่งรอรถยกของลุงเจริญ

        “กินกล้วยแทนขนมไปก่อนแล้วกันนะเอาให้นพคุณด้วยพี่ว่ามันหิวแล้ว” คเชนทร์ส่งกล้วยให้พริมาเพื่อให้หล่อนเอากล้วยให้ไก่กินไปก่อนระหว่างรอกลับบ้าน พวกเขากินกล้วยจนหมด(เอาเข้าจริงก็หิวเหมือนกันแฮะ) ส่วนน้ำในรถภารดีมีอยู่หลายขวดพริมาแจกน้ำให้ทุกคน หล่อนจัดการให้ทั้งน้ำคนน้ำไก่
            “ค่อยยังชั่วหน่อย...กล้วยมันอร่อยที่สุดก็วันนี้เลย”ยามาเอนตัวพิงต้นกล้วย

        “พ่อมาแล้ว”คเชนทร์ร้องบอก พร้อมตะโกนเรียกพ่อให้รู้ว่าพวกเขานั่งรออยู่ตรงนี้ ลุงเจริญยืนคุมรถยกมายกรถภารดีไปอู่นพคุณรับนามบัตรและคุยรายละเอียดไว้เรียบร้อยจึงแยกย้ายรถไปเข้าอู่ ส่วนคนลุงเจริญอาสาพาไปส่ง
            “จะกลับบ้านเลยไม๊?ให้พ่อไปส่งไอ้คุณกับลูกแก้ว” คเชนทร์หันไปถามยามา

        “ก็ได้” ยามาตอบรับง่ายๆหล่อนขี้เกียจเล่นท่าแล้ววันนี้...หมดอารมณ์ เป็นอันว่าคเชนทร์ไปส่งยามาส่วนลุงเจริญไปส่งพริมากับนพคุณที่บ้าน      นพคุณแปลกใจที่ยามายอมให้คเชนทร์ไปส่งแต่โดยดีหล่อนคงคิดแล้ว       ถ้ากลับไปบ้านเขาเดี๋ยวภารดีหรือไม่ก็พ่อเขาต้องออกไปส่งหล่อนอีกรอบ

“เจอกันนะลูกแก้วยังไงก็รอกินฟรีอยู่นะ” ยามาหันไปยิ้มให้เพื่อน  พริมาโชคดีเท่าไหร่แล้ว ที่วันนี้รถหลบเข้ามาในดงกล้วย...ไอ้ขี้เก๊กเอาเข้าจริงเขามีสติที่สุดเขาเลือกเลี้ยวเข้าดงกล้วยได้ทันเวลา หล่อนนึกภาพไม่ออกเลย ถ้ามันไปชนกับรถคันอื่นจะเป็นยังไงหรือถ้าไม่อย่างนั้นก็อาจจะเป็นภารดีที่ขับรถคันนี้ออกไปชนคิดแล้วก็ใจหายวันนี้ถือว่าโชคดีมากทีเดียว ตลอดทางที่คเชนทร์ไปส่งยามาที่บ้านหล่อนนั่งเงียบไปตลอดทางนอกจากบอกทางให้  ไอ้หน้าหมีแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกวันนี้ยามายอมกอดเอวคเชนทร์แต่โดยดีคเชนทร์รู้สึกได้หัวยามาซบนิ่งอยู่กลางหลังของเขา...ยัยปลาทูคงจะตกใจ    ไม่น้อยสินะ เขาเข้าใจ...ขนาดพวกพริมาไม่ได้เป็นอะไรมากแต่ภาพที่เห็นวันนี้ก็น่ากลัวอยู่ดี ถ้าไม่มีดงกล้วยไม่รู้ป่านนี้สองคนนั่น(กับไก่อีกหนึ่ง)       จะเป็นอย่างไรบ้างถ้าต้องเห็นเพื่อนเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตายัยปลาทูคงจะติดตาและฝังใจไปอีกนานแน่ๆ