เมื่อกลุ่มคนเ่าั้แตกกระเจิงไป เฟยหลงเดินมาหาภรรยาพลางจ้องมองหน้าเขม็งพร้อมทั้งลูบหัวอย่างอ่อนโยน
"เ้ามีวรยุทธั้แ่เมื่อใด เหตุใดข้าไม่รู้"
"ก่อนเจอท่านข้าแอบเรียนกับท่านผู้เฒ่าคนหนึ่งที่ข้าเจอบนูเานานมาแล้วเ้าค่ะ ท่านพ่อบุญธรรมเองก็ยังไม่รู้ ท่านผู้เฒ่าบอกว่าข้ามีพร์เรียนรู้ไว จึงสอนสั่งข้ามาไว้ป้องกันตัว แต่ที่ผ่านมาข้ามีท่านพี่คอยดูแลจึงไม่เคยได้ใช้วิชาที่ร่ำเรียนมา วันนี้เห็นมีโจรหลายคนข้ากลัวว่าลูกๆจะเป็อันตรายเ้าค่ะจึงทนไม่ไหว แต่ก็ไม่ได้ฝึกฝนนานมากแล้วเ้าค่ะจึงยังไม่คล่องแคล่วเท่าไรนัก ท่านพี่ไม่โกรธข้านะเ้าคะที่ไม่บอกท่าน"
เฟยหลงพยักหน้าให้พลางมองภรรยาตนและยิ้มอ่อน
"ข้าไม่เคยโกรธเ้าเลย เ้าก็รู้ ข้ารู้ว่าเ้ารักลูกมาก หันไปดูเด็กๆสิ ทำตาโตชื่นชมเ้าทั้งนั้น ข้าจะไปว่าเ้าได้อย่างไรเพียงแต่ข้าสงสัยเหตุใดไม่ยอมบอกข้า"
"ข้าก็แค่อยากให้ท่านปกป้องดูแลข้านี่เ้าคะ บอกไปแล้วท่านคิดว่าข้าดูแลตัวเองได้แล้วไม่สนใจข้าขึ้นมาจะทำอย่างไร"
หลิงหลิงพูดพลางทำหน้ากระเง้ากระงอดใส่สามีพร้อมทำตาหวานเชื่อมพลางเกาะแขนซบไหล่เดินไปขึ้นเกวียนเพื่อกลับบ้าน
"ท่านแม่เก่งจังเลยเ้าค่ะ สอนหลงหลงบ้างได้ไหมเ้าคะ หลงหลงจะได้ปกป้องท่านแม่ท่านพ่อยามท่านแก่เฒ่า"
"ข้าก็อยากเก่งเหมือนท่านแม่ขอรับ"
หลงอี้พูดขึ้นบ้าง
"ท่านแม่สอนวรยุทธข้าด้วยได้หรือไม่ขอรับ ข้าอยากเอาไว้ป้องกันตัวเผื่อมีใครมารังแกเช่นนี้บ้าง"
หลงเป่าก้มหน้าพูดขึ้นบ้างอย่างเขินอาย
"แม่จะสอนทุกคนเลยดีหรือไม่ ตอนเช้าเราฝึกฝนร่างกายกันจะได้แข็งแรง จริงๆแล้วท่านพ่อก็มีวรยุทธเหตุใดไม่ให้สอนเล่า"
เด็กๆหันไปมองท่านพ่อแล้วทำตาปริบๆ
"ท่านพ่อไปล่าสัตว์ทุกวันไม่ค่อยอยู่บ้านเ้าค่ะท่านแม่ แถมยังทำสวนทำไร่อีก"
"พวกข้าเห็นท่านพ่อเหนื่อยแล้วจึงไม่กล้าให้ท่านพ่อสอนขอรับ"
หลงเป่าช่วยอธิบายแทนน้องๆอีกคน
หลงเฟยลูบหัวลูกชายคนโตและยิ้มให้อย่างอบอุ่น
"ลูกพ่อช่างน่ารักรู้ความยิ่งนัก ไว้ว่างๆพ่อจะช่วยสอนด้วยดีหรือไม่แล้วจะทำอาวุธที่เหมาะกับพวกเ้าไว้พกติดตัวด้วย"
เด็กๆ ต่างโห่ร้องปรบมือดีใจที่จะมีอาวุธคู่กายบ้างแถมยังได้ฝึกวรยุทธกับท่านแม่ท่านพ่อด้วย
5K
