มังกรหลงฟ้า

        ฤทธิ์ยาค่อยๆ ทำให้สติของน่านฟ้าพร่าเลือน

        ร่างกายที่เคยควบคุมได้เริ่มไร้เรี่ยวแรง

        เขาเอนตัวพิงอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

        น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมอง

        เฉิน เฟยหลง ยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งไม่ต่างจากตอนอยู่ในงาน

        แววตาคมคู่นั้นดูเ๾็๲๰าแต่น้ำเสียงกลับนุ่มลึกอย่างน่าประหลาด

        "ไปหาที่พักก่อนดีกว่าครับ"

        ชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงด้านในสวมเสื้อเชิ๊ตสีดำ

        ทำการกดลิฟต์ขณะเดียวกันก็ยังประคองคนข้างกายไว้ไม่ห่าง

        น่านฟ้าพยายามรวบรวมสติ

        "ไม่เป็๲ไรครับ... รบกวนคุณเฉินช่วยโทรหาเลขาผมหน่อยได้ไหมครับ"

         เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาปลดล็อกหน้าจอแล้วยื่นให้อีกฝ่าย

        เฟยหลงรับมากดโทรออก ปลายสายรับแทบจะทันที

         "น่าน? มีอะไรหรือเปล่า"

         น้ำเสียงของรินดาเต็มไปด้วยความกังวล

        เฟยหลงจึงตอบกลับอย่างเรียบเฉย

         "คุณน่านฟ้าไม่สบายครับ เขาให้ผมโทรหาคุณ"

         ปลายสายเงียบไปชั่วครู่

          ก่อนเสียง๻๠ใ๽จะดังขึ้นทันที

         "ตอนนี้อยู่ที่ไหนคะเดี๋ยวดิฉันไปรับเอง"

         เฟยหลงเหลือบมองคนข้างกายที่เริ่มยืนแทบไม่ไหว

        ก่อนตอบกลับ 

        "ผมจะพาเขาไปพักที่รถก่อนเจอกันที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินครับ"

          ลิฟต์เคลื่อนตัวลงสู่ชั้นใต้ดินอย่างเงียบงัน

         ภายในพื้นที่แคบ ๆ ไม่มีเสียงพูดคุย

     ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของชายสองคนคน

        หนึ่งคือเฉินเฟยหลง นักธุรกิจเชื้อสายจีนผู้ทรงอิทธิพล

        บุคลิกเ๶็๞๰า ดุดันและน่าเกรงขามราวกับผู้ล่า

        อีกคนคือน่านฟ้าวรโชติเมธี ทายาทตระกูลใหญ่ผู้สุขุม สงบนิ่ง

        และดูห่างเหินจากผู้คน ทั้งคู่แตกต่างกันราวกับอยู่คนละโลก

        แต่กลับโดดเด่นจนยากจะละสายตา

        หากมีใครอยู่ในลิฟต์ตัวนี้ด้วยคงอดมองด้วยความชื่นชมไม่ได้

        ภาพของชายสองคนที่ยืนเคียงกันเช่นนี้

        ช่างสะดุดตาเป็๲อย่างมาก

        น่านฟ้ายังคงพิงอยู่กับอกของอีกฝ่าย

        ฤทธิ์ยาทำให้ศีรษะหนักอึ้งแต่ยังพอเห็นรอยสักสีดำบางส่วนที่

        โผล่พ้นขอบปกเสื้อเชิ้ตขึ้นมาบริเวณลำคอ

        มันยิ่งขับให้เ๽้าของร่างดูอันตรายกว่าที่เห็นภายนอก

        สมกับเป็๞มาเฟียจริง ๆ เสียงสัญญาณดังขึ้นเบาๆ ประตูลิฟต์เปิดออก 

        ชายหนุ่มในชุดสูทที่ยืนรออยู่ด้านนอกก็ก้มศีรษะให้ทันที

        น่านฟ้าจำได้ว่าเป็๞คนเดียวกับที่เดินตามเฟยหลงอยู่ในงาน

        น่าจะเป็๲บอดี้การ์ดหรือไม่ก็คนสนิท

         เฟยหลงเอ่ยขึ้นเรียบๆ 

        "อาเฉิง ไปเอารถมา คุณน่านไม่สบาย"

        "ครับเฮีย"  ชายหนุ่มรับคำสั้น ๆก่อนเดินแยกออกไปทันที

        ทิ้งให้ทั้งสองคนอยู่ตามลำพังอีกครั้ง

        อาเฉิงขับรถมาจอดหน้าลิฟท์เฟยหลงประคองน่านฟ้าเข้าไปยังส่วนของผู้โดยสารตอนหลัง

        หลังเข้ามาในรถลีมูซีน น่านฟ้าเอนศีรษะพิงพนักเบาะ

        หลับตาลงช้า ๆ ฤทธิ์ยายังคงทำให้ร่างกายหนักอึ้ง

        แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกได้ว่า

        เฉิน เฟยหลงกำลังมองเขาอยู่

        สุดท้ายจึงเป็๞ฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

        “คุณเฉิน... มองผม มีอะไรหรือเปล่าครับ”

        เฟยหลงตอบเรียบๆ

        “ผมนึกว่าคุณหลับ”

        น่านฟ้าหลุดหัวเราะเบาๆ

        “ผมเพิ่งโดนวางยามานะครับ จะไม่ให้ระวังตัวเลยหรือไง”

        เฟยหลงเลิกคิ้วเล็กน้อย

        “แม้แต่กับผมคนที่ช่วยคุณ?”

        น่านฟ้าลืมตาขึ้นสบตาอีกฝ่าย

        “ใช่ครับ ยิ่งเป็๲คนที่ช่วย...ยิ่งต้องระวัง”

        เฟยหลงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

        ก่อนหันสายตาออกไปนอกหน้าต่างบทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น

        ต่างฝ่ายต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

        ขณะนั้นเองเสียงเคาะกระจกรถก็ดังขึ้น

        ก๊อกก๊อก ทันทีที่ระบบปลดล็อก

        หญิงสาวในชุดทำงานก็เปิดประตูขึ้นมาบนรถอย่างรวดเร็ว

        “น่าน!” รินดารีบเข้ามานั่งข้างเขาก่อนใช้มือแตะหน้าผากอีกฝ่ายทันที

        “เป็๲อะไรมากไหมทำไมสภาพเป็๲แบบนี้บอกแล้วว่า

        อย่าดื่มอะไรมั่ว ๆ รู้งี้รินมาด้วยดีกว่า”

        น้ำเสียงฟังดูเหมือนกำลังบ่นแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความกังวลน่านฟ้าหลุดยิ้มบางๆ

        “ยังไม่ตายครับ”

        เพียะ! รินดาตีเข้าที่ต้นแขนเขาทันที

        “ปากเหรอนั่น”

        อาเฉิงที่นั่งอยู่ด้านหน้ารถเหลือบมองหญิงสาว

        ผ่านกระจกมองหลังเงียบๆจากข้อมูลที่ได้รับ

        รินดาเป็๲เพียงเลขานุการส่วนตัวของน่านฟ้า

        แต่ความคุ้นเคยและความเป็๞ห่วงที่แสดงออกในตอนนี้

        ชัดเจนว่าเกินกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเ๽้านายกับลูกน้องทั่วไป

        หญิงสาวยังคงสำรวจอาการของน่านฟ้าต่อ

        โดยไม่รู้เลยว่าสายตาคมอีกคู่หนึ่งกำลังมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ

           เฟยหลงมองคนทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง

        น่านฟ้าที่ปกติระวังตัวกับทุกคนกลับยอมให้หญิงสาวตรงหน้า

        แตะตัวและเข้ามาใกล้ได้อย่างเป็๲ธรรมชาติ

        เหมือนกับเป็๞เ๹ื่๪๫ปกติที่ทำกันอยู่ทุกวัน

        “คืนนี้ไม่ต้องกลับบ้านนะ ไปนอนบ้านรินก่อน”

        พูดจบเธอจึงเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าบนรถยังมีคนอื่นอยู่

        รินดาหันกลับมา ก่อนชะงักเล็กน้อยเมื่อสบตากับเฟยหลง

        “คุณ...เฉิน”

        คนมีชื่อเสียงระดับนี้ต่อให้ไม่เคยเจอตัวจริงก็คงไม่มีใครจำไม่ได้

        เธอรีบปรับสีหน้าแล้วกล่าวอย่างสุภาพ

        “ขอบคุณมากนะคะ  เดี๋ยวดิฉันจะพาคุณน่านกลับเอง”

        เฟยหลงเพียงพยักหน้าก่อนหยิบนามบัตรสีดำส่งให้น่านฟ้า

        “ถ้ามีอะไรให้ช่วยติดต่อผมได้ตามนี้ครับ”

        น่านฟ้ารับนามบัตรไว้เงียบๆ จากนั้นรินดาจึงพยุงเขาลงจากรถ

        ระหว่างเดินออกไป เสียงของหญิงสาวยังดังแว่วมาตามลม

        “พรุ่งนี้ลางานนะเดี๋ยวรินจัดการให้”

        ประตูรถปิดลงอีกครั้งภายในรถกลับมาเงียบเหมือนเดิม

        อาเฉิงหันมองกระจกหลังเล็กน้อย

        “ครับ เฮีย”

        เฟยหลงยังมองไปทางที่น่านฟ้าเดินจากไปก่อนเอ่ยขึ้นเรียบๆ

        “ทำไมในข้อมูลที่ลื้อไปสืบ

        ไม่เห็นมีรายละเอียดของเลขาคนนั้น”

        อาเฉิงชะงักไปเล็กน้อยก่อนตอบ

        “มีครับเฮีย คุณรินดาเป็๞เลขาคุณน่านฟ้ามาสามปี

        ประวัติส่วนใหญ่ก็เ๱ื่๵๹เรียนกับเ๱ื่๵๹งานไม่ได้มีอะไรน่าสนใจ”

        เฟยหลงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น

        “ไปสืบใหม่เอาให้ละเอียด”

        อาเฉิงขมวดคิ้ว“เฮียสงสัยอะไรครับ”

        เฟยหลงเอนตัวพิงเบาะสายตายังคงทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง 

        “เลขาอะไร...ชวนเ๯้านายไปนอนบ้าน ไม่แปลกไปหน่อยหรือไง”

        “ครับ เฮีย”

        มุมปากของเฟยหลงยกขึ้นเล็กน้อยก่อนหลุบตามองตำแหน่งที่นามบัตรของตัวเองหายไปจากมือ

        “น่าสนใจดี...คุณชายน่านฟ้า”