บทที่ 9: บททดสอบความแข็งแกร่ง
โต๊ะที่เย่เฉินเดินเข้าไปนั้นเป็โต๊ะที่ใหญ่ที่สุดในโรงเตี๊ยม ชายฉกรรจ์ร่างกำยำหกคนนั่งล้อมวงกันอยู่ ทุกคนล้วนมีรอยแผลเป็และแผ่กลิ่นอายที่ดุดันออกมา คนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะนั้นดูแข็งแกร่งที่สุด เขามีร่างสูงใหญ่ราวกับหมีสีน้ำตาล มีแผลเป็พาดผ่านคิ้วซ้าย และแววตาสงบนิ่งสุขุมกว่าคนอื่นๆ เขาคือหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้าง "พยัคฆ์ทมิฬ" นามว่า "สือเฟิง"
การปรากฏตัวของเย่เฉินในชุดคลุมเก่าๆ ทำให้บทสนทนาที่ดังลั่นหยุดชะงักลงทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขาด้วยแววตาที่ไม่เป็มิตร
"มีธุระอะไร ไอ้หนู?" ชายร่างใหญ่อีกคนหนึ่งที่แขนเต็มไปด้วยรอยสักรูปพยัคฆ์เอ่ยถามเสียงห้วน เขาคือ "ต้าหู่" รองหัวหน้ากลุ่ม
เย่เฉินไม่สนใจท่าทีคุกคามนั้น เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบและตรงไปตรงมา "ข้าได้ยินว่าพวกท่าน้าคน... ข้าสนใจ"
คำพูดของเขาทำให้เหล่าทหารรับจ้างะเิเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นโรงเตี๊ยม
"ฮ่าๆๆๆ! เ้าเนี่ยนะ? ดูจากสภาพแล้ว แค่ลมพัดก็คงปลิวแล้วกระมัง!" ต้าหู่กล่าวเย้ยหยัน "งานนี้คืองานคุ้มกันผ่านป่าอสูรคลั่ง ไม่ใช่ไปเดินเล่นเก็บดอกไม้!"
เย่เฉินยังคงยืนนิ่งสงบ แววตาภายใต้ผ้าคลุมจ้องตรงไปยังสือเฟิงผู้เป็หัวหน้ากลุ่ม ไม่แสดงอาการโกรธหรือหวาดกลัวใดๆ
ความสงบนิ่งผิดปกติของเขาทำให้สือเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาโบกมือให้ต้าหู่หยุดหัวเราะ ก่อนจะกล่าวว่า "งานของพวกเราไม่รับคนไร้ฝีมือ เ้าจะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของเ้าได้อย่างไร?"
เย่เฉินกวาดตามองไปรอบๆ และเห็นว่าที่มุมหนึ่งของโรงเตี๊ยม มี "ศิลาทดสอบพลัง" สีดำทมิฬตั้งอยู่ มันเป็อุปกรณ์มาตรฐานสำหรับให้เหล่าทหารรับจ้างได้ทดสอบหรืออวดอ้างพละกำลังของตนเอง
"ใช้สิ่งนั้น" เย่เฉินตอบสั้นๆ
"ได้ใจดีนี่!" ต้าหู่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างของเขาสูงใหญ่กว่าเย่เฉินมากนัก "ดี! ข้าจะทดสอบเ้าเอง! ศิลาลูกนั้นหนักห้าร้อยชั่ง หากเ้าสามารถยกมันขึ้นมาได้สูงถึงอก ข้าจะยอมรับว่าเ้าพอมีแรงอยู่บ้าง!"
ว่าแล้วต้าหู่ก็เดินนำไปยังศิลาทดสอบพลัง เขาคำรามลั่น รวบรวมพลังปราณทั้งหมดจนกล้ามเนื้อแขนปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว "ย๊ากกก!" เขาสอดแขนเข้าไปใต้ศิลาและออกแรงยกสุดชีวิต!
ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เส้นเืปูดโปน ศิลาหนักห้าร้อยชั่งค่อยๆ ถูกยกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า...จนกระทั่งมันลอยขึ้นมาถึงระดับอกของเขาได้สำเร็จ!
"โอ้! พลังของรองหัวหน้าต้าหู่พัฒนาขึ้นอีกแล้ว!" เสียงชื่นชมดังขึ้นจากเพื่อนร่วมโต๊ะ
ต้าหู่วางศิลาลงกับพื้นเสียงดัง "ตูม!" ก่อนจะหันมามองเย่เฉินด้วยสายตาที่ท้าทาย "ถึงตาเ้าแล้ว!"
เย่เฉินเดินไปยังศิลาทดสอบพลังอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางสายตาของทุกคนในโรงเตี๊ยมที่จับจ้องมาเป็ตาเดียว เขาไม่ได้รวบรวมพลังปราณ ไม่ได้คำรามลั่น... เขาเพียงแค่ย่อตัวลงเล็กน้อยและสอดแขนเข้าไปใต้ศิลา
จากนั้น... เขาก็ยืดตัวขึ้นอย่างเรียบง่าย
ราวกับว่าเขากำลังยกก้อนหินธรรมดาๆ ไม่ใช่วัตถุที่หนักถึงห้าร้อยชั่ง!
ศิลาสีดำลอยขึ้นมาอย่างง่ายดาย...ผ่านหน้าอก...ผ่านลำคอ...จนกระทั่งเย่เฉินยกมันขึ้นชูเหนือศีรษะด้วยแขนเพียงข้างเดียว!
ทั้งโรงเตี๊ยมพลันเงียบกริบ!
เสียงหัวเราะเยาะเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง ต้าหู่เองก็ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็หิน
สือเฟิงผู้เป็หัวหน้ากลุ่มหรี่ตาลง แววตาของเขาทอประกายอย่างล้ำลึก เขามองออก! เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้ใช้พลังปราณแม้แต่น้อย! นี่คือพละกำลังทางกายภาพล้วนๆ! ผู้บำเพ็ญเพียรสายกายา (กายาบำเพ็ญ)? ในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้เนี่ยนะ?
เย่เฉินวางศิลาลงบนพื้นอย่างนุ่มนวลราวกับวางก้อนสำลี ก่อนจะหันกลับมามองสือเฟิง "แบบนี้...พอจะได้รึยัง?"
สือเฟิงได้สติกลับคืนมาเป็คนแรก เขาลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาหาเย่เฉิน "พอ...เกินพอเสียอีก" เขากล่าวพลางพยักหน้า "ข้าสือเฟิง หัวหน้ากลุ่มพยัคฆ์ทมิฬ ยินดีต้อนรับสหายเข้าร่วมภารกิจนี้ ไม่จำเป็ต้องบอกชื่อแซ่ของเ้า นี่คือกฎของวงการ"
"ภารกิจของเราคือคุ้มกันคาราวานสินค้าของตระกูลหลิน ผ่านป่าอสูรคลั่งไปยังสถานีการค้าเจียหลิง ใช้เวลาเดินทางไปกลับประมาณสิบวัน ค่าตอบแทนสำหรับเ้าคือห้าสิบเหรียญเงิน จ่ายครึ่งหนึ่งก่อนออกเดินทาง และอีกครึ่งหนึ่งเมื่อภารกิจสำเร็จ"
"ตกลง" เย่เฉินตอบรับ
"ดี!" สือเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันไปะโบอกทุกคน "ได้คนครบแล้ว! คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้รุ่งสาง เราจะไปรวมตัวกับคาราวานที่ประตูทิศตะวันออก!"
เย่เฉินรับเหรียญเงินยี่สิบห้าเหรียญมาและแยกตัวออกมาอย่างเงียบๆ เขาหาโรงเตี๊ยมราคาถูกเพื่อพักค้างคืน ในใจของเขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือยินดี มีเพียงความสงบนิ่งที่วางแผนการณ์ขั้นต่อไป
คาราวานของตระกูลหลิน... นี่คือตั๋วเที่ยวแรกของเขาสู่เส้นทางแห่งการล้างแค้น
918
