คำเตือน : ย่อหน้าสุดท้ายของบทนี้มีการบรรยายลักษณะการเสียชีวิตจากเหตุหัวใจวายใครไม่ชอบการบรรยายลักษณะนี้ข้ามย่อหน้าสุดท้ายได้ค่ะ
"ครืด ๆ ครืด ๆ ๆ"เสียงมือถือที่สั่นเพราะสายเรียกเข้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งมีนิ้วเรียวยาวคว้ามันขึ้นมาจากโต๊ะเพื่อกดรับสาย
"สวัสดีครับพี่นันท์ " เสียงนุ่มทุ้มติดจะเพลียของชายหนุ่มนามว่า ตงตง เอ่ยทักทายคนปลายสายที่เป็เ้านายของเขาอย่างสุภาพ
"สวัสดีจ้ะตงตง พี่ถามหน่อยว่างานแปลเื่ดั่งฤทัยจอมมารเราแปลไปได้ถึงบทไหนแล้วเอ่ย?"
"เื่นั้นผมเพิ่งแปลไปได้ 10 บทเองครับพี่นันท์ยังเหลืออีก 53 บทได้ครับ ตอนนี้ผมทุ่มเวลาแปลเื่หยกเทวาบุปผา์ ที่จะต้องส่งตีพิมพ์สิ้นเดือนหน้าอยู่ครับ"
"โอเค คือแบบนี้นะตงตงแผนการตีพิมพ์นิยายและวางขายของสองเดือนหน้ามีการปรับเปลี่ยนน่ะซึ่งจะมีผลกับงานที่เราแปลโดยตรงเลยจ้ะ" เสียงหญิงสาวค่อยๆ เกริ่นต่ออย่างใจเย็น
"ยังไงนะครับพี่นันท์" ตงตงถามด้วยน้ำเสียงเป็กังวลลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่าคราวนี้เขาต้องลำบากแน่
"สรุปคือเื่ดั่งฤทัยจอมมาร จะถูกตีพิมพ์และวางขายพร้อมกับเื่หยกเทวาบุปผา์ จ้ะ"
"ฮ่า ๆ พี่นันท์กำลังล้อผมเล่นใช่ไหมครับ?" คำถามปลอบใจตัวเองของตงตงถูกเอ่ยออกไปอย่างมีหวัง
"ไม่ได้ล้อเล่นอะไรเลยจ้ะ เื่จริงร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ตงตงไม่ต้องห่วงเื่ค่าแปลนะทางสำนักพิมพ์จะปรับค่าแปลในสัญญาให้อีกเท่าตัวเลย" หญิงสาวกล่าวยืนยันและรีบตบท้ายเื่ค่าเหนื่อยที่จะได้เพิ่มกับชายหนุ่มทันที
"โธ่ พี่นันท์ครับ พี่ก็รู้ว่าเื่ค่าแปลนั้นไม่ใช่ปัญหาเพราะมันต้องเปลี่ยนไปเป็เกณฑ์ราคางานด่วนอยู่แล้ว แต่ที่เป็ปัญหาคือเื่เวลาต่างหาก ผมกลัวว่าจะแปลไม่ทันนะสิครับ" ตงตงเอ่ยอธิบายเสียงเครียด
"พี่เข้าใจว่างานมันเร่งมาก แต่พี่ก็เชื่อว่าตงตงทำได้นะ เอาอย่างนี้พี่จะหาผู้ช่วยแปลมาช่วยแปลเื่หยกเทวาบุปผา์ดีไหมตงตงจะได้ทุ่มเวลาให้กับอีกเื่ได้เลย" นันท์พยายามช่วยหาทางแก้ให้อีกฝ่าย
"อืม... อย่าดีกว่าครับพี่นันท์ ถ้าหาคนมาช่วยสุดท้ายผมก็ต้องมาเกลาสำนวนการแปลอีกอยู่ดี อีกอย่างผมใกล้จะแปลจบแล้วมันคงช่วยประหยัดเวลาได้ไม่มากหรอกครับ ไม่ต่างจากที่ผมแปลเองสักเท่าไหร่"ตงตงพูดไปพลาง ใช้ความคิดในการคำนวณเวลาแปลในหัวไปพลาง จนหัวคิ้วขมวดกันเป็ปม
"จัดหาทีมแปลให้เื่ ดั่งฤทัยจอมมาร แทนดีกว่าไหมครับ?" ตงตงลองเสนอทางอื่น
"ขอโทษด้วยนะตงตง แต่เื่นี้ต้องเป็เราแปลเท่านั้นจ้ะเพราะผู้แต่งระบุไว้ชัดเจนในสัญญาเลยว่าคนแปลต้องเป็เราเท่านั้น" น้ำเสียงขอโทษขอโพยแล่นมาตามสาย
"งั้นผมก็ได้แต่ต้องแปลให้ทันเท่านั้นสินะครับ..." ตงตงถึงกับต้องนวดขมับตัวเองเพื่อคลายความตึงเครียด"เอาเป็ว่าผมเข้าใจแล้วครับ จะรีบแปลให้เสร็จทันเวลาแล้วกันนะครับ"
"ขอบคุณมากนะตงตง หาก้าให้พี่ช่วยอะไร บอกพี่ได้เลยนะ"คนเป็เ้านายกล่าวออกมาอย่างซาบซึ้งใจในความสู้ของคนเป็ลูกน้องตัวเธอเองถ้าช่วยอะไรได้ก็เต็มใจช่วยทั้งนั้น
"ครับพี่นันท์ งั้นผมขอวางสายเลยนะครับ จะรีบไปแปลต่อ สวัสดีครับ"พอได้ยินเสียงขานรับและกดวางสายของเ้านายแล้ว ตงตงก็ถอนหายใจออกมาทันทีและอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างละเหี่ยใจ
"เฮ้ออ...งานนี้ตายแน่ตงตงเอ้ย แค่นี้ก็ขอบตาดำเป็หมีแพนด้าแล้วนี่ยังต้องปั่นอีกเื่ส่งพร้อมกันอีก สภาพคงเปลี่ยนจากหมีแพนด้าเป็ซอมบี้แน่ ๆรีบลงไปซื้อเสบียงกับเครื่องดื่มชูกำลังมาตุนไว้ดีกว่า จะได้นั่งแปลยาว ๆ ไป"
จากนั้นชีวิตของตงตงหนุ่มชาวไทยเชื้อสายจีนวัย 29 ปีก็มีแต่เื่การแปลนิยายั้แ่เช้าจรดค่ำหรือเช้าจรดเช้าของอีกวันทำให้จากชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน รูปร่างสูงเพรียวมีกล้ามแขนนิด ๆสมส่วน ตอนนี้กลับกลายสภาพเป็หนุ่มหนวดเฟิ้ม กล้ามแขนสลายแถมมีพุงน้อย ๆโผล่มาอีก กล่าวได้ว่าภายในหนึ่งเดือนตงตงไม่เหลือเค้าชายหนุ่มคนเดิมเลยเพราะความเป็คนจริงจังกับงานและความเร่งด่วนของงานที่รับผิดชอบเขาจึงแทบไม่ได้ลุกออกจาหน้าจอคอมพิวเตอร์เลยหากนับวันนี้ด้วยเขาจะเหลือเวลาอีกประมาณ 10 วันก็ต้องส่งงานแปลของเื่ ดั่งฤทัยจอมมาร แล้ว
"ฟู่ววว อีกแค่ 5 บทก็จะเสร็จแล้วแถมเวลายังมีอีกตั้ง 10 วัน เรานี่สุดยอดไปเลยแปลทันจริงๆ ด้วย" ตงตงระบายลมหายใจอย่างโล่งอกพลางกล่าวชมตัวเองในใจเมื่อเห็นว่าเหลือเนื้อหาที่ต้องแปลอีกไม่มากอีกทั้งมั่นใจแล้วว่าตนเองจะแปลเสร็จทันกำหนดส่งงานแน่นอน จึงผ่อนคลายขึ้น
"จะว่าไปอีกแค่ 5 บทก็ปั่นให้จบ ๆ ไปเลยดีกว่าเนอะไม่ถึง 3 วันน่าจะเสร็จ ส่งงานเร็วจะได้นอนพักยาว ๆได้เร็วขึ้น" ตงตงคิดไปในขณะที่มือก็เปิดขวดเครื่องดื่มชูกำลังกระดกจนหมดในทีเดียวโดยลืมไปแล้วว่าตัวเองไม่ได้นอนมา 3 วันติดแล้วเมื่อเติมพลังให้ตัวเองเสร็จแล้วจึงเริ่มเปิดเนื้อหาบทต่อไปเพื่อแปลต่อกวาดสายตาอ่านไปได้ครึ่งบทก็รู้สึกฉงนว่าเหตุใดจึงมีตัวประกอบสติวิปลาสโผล่มามีบทอยู่สามสี่หน้าจากนั้นก็ต้องตายเพราะน้ำมือพระเอกอย่างไร้เหตุผลเอาท้ายเื่แบบนี้ช่างน่าสงสารจริง ๆ เลย
ใครจะรู้ว่าขณะกำลังอินกับตัวละครในนิยายอยู่ ๆ ตัวเขาก็รู้สึกตาพร่ามัว แล้วมีอาการเจ็บแปลบที่หน้าอกอย่างฉับพลันลมหายใจติดขัด มือข้างซ้ายเลื่อนไปขยุมเสื้อบริเวณอกซ้ายจนยับย่นส่วนมืออีกข้างก็พยายามจะหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์ฉุกเฉินที่เป็เบอร์ของแม่แต่น่าเสียดายที่มือเพิ่งััหน้าจอมือถือเขาก็หมดแรง ทุกสิ่งอย่างในครรลองสายตาพลันมืดลงพร้อมกับลมหายใจที่ปลิดปลิวไป...
366
