หน้าร้านเหล้าของโรงแรมในเขตสลัมส่วนหนึงในเมื่องเชอริน มีชาย 3 คนกำลังดื่มกินกันอย่างเมามัน
[พี่ใหญ่] เอ้า กินกันให้เต็มที่ไอพวกบ้า พวกเอ็งยังมีงานที่ต้องทำอีกเยอะในคืนนี้นะโว้ยย ส่วนนี้ยาโดบ พวกเอ็งเอาไปคนละ 5 ขวด ข้าไม่ให้พวกเอ็งหลับกันไปก่อนหรอกนะ เดียวพวกเอ็งจะต้องทนเหนื่อยไปพร้อมกับข้าคืนนี้ด้วย
[ลูกน้อง 2] แต่หัวหน้า นังเด็กนั้นตัวเล็กนิดเดียวเองนะ แถมยังผอมสะขนาดนั้น มันจะทนผ่านคืนนี้ไปไหวหรอ แล้วของหัวหน้าน่ะ มันเหมือนของชาวบ้านกันสะที่ไหนละ ผมกลัวมันจะขาดใจตายห่าไปสะก่อนอะดิ
[ลูกน้อง 1] นั้นน่ะสิลูกพี่ อย่าว่าแต่นังเด็กนั้นเลย ขนาดหญิงสาวปกติ ที่เราลักตัวมาเมื่อ3วันที่แล้ว ยังทนของหัวหน้าไม่ไหว จนขาดใจไปโดยที่พวกเรายังไม่ใด้ทำอะไรมันเลยนะ
[พี่ใหญ่] พวกเอ็งไม่ต้องกังวลไป ราคานังเด็กนั้นแค่ไม่มีเหรียญทองเท่านั้นเอง ไม่ใด้กระทบกับเงินในกระเป๋าข้าหรอก ถึงจะตายห่าไป ก็เอาไปมันไปทิ้ง ไว้ในที่ทิ้งขยะนอกเมืองที่เดิมนั้นละ
แล้วเพราะแบบนั้นข้าถึงต้องให้พวกเอ็ง เริ่มงานก่อนยังไงละ แล้วถ้ามันขาดใจตายไปสะก่อนอย่างที่พวกเอ็งว่าจริงๆ ก็คิดสะว่ามันเป็ตุ้กตายางพังๆชิ้นนึงก็แล้วกัน ใช้งานให้เต็มที่แล้วค่อยโยนมันทิ้งไปเหมือนๆปกตินั้นละ
[ลูกน้อง] ใด้ยินแบบนี้พวกผมก็สบายใจแล้ว รีบๆ กินๆ แล้วเริ่มงานกันเลยดีกว่า พวกผมก็เริ่มหิวกันแล้วด้วย
[รุกะ] แหมกำลังทำอะไรสนุกๆ กันอยู่หรอ คะ ขอให้ดิชั้นร่วมวงด้วยคนสิ คะ
จู่ๆก็มีหญิงสาวแสนสวยผมสีเงิน พูดออกมากลางวงสนทนาชองชายทั้ง 3 คน
[พี่ใหญ่] เอ้ยย แกเป็ใครกันวะ แล้วอยู่ดีๆโผ่ลมาจากไหนกัน
[ลูกน้อง 1] หัวหน้า แขน แขนผม แขนผมมันตกหายไปไหนไม่รู้แล้วอะ หัวหน้าาา
เืสีแดงสาดกระเซ็นรินไหลออกมา แต่ก่อนที่เืนั้นจะใด้ตกลงไปบนพื้นมันกลับ ไหลวนย้อนกันเป็ก้อนเืขนาดใหญ่ แล้วลอยอยู่บนอากาศ
[รุกะ] ถามหาเ้าสิ่งนี้กันอยู่หรอก ค่ะ เดี่ยวดิฉันจะคืนมันให้คุณเองคะ แต่ก่อนหน้านั้นขอให้ดิฉันใด้รีดเอาบางสิ่ง ที่อยู่ในนี้ออกมาทุกหยดก่อนนะคะ
เธอพูดไปพร้อมกับถือมือข้างนั้นเอาใว้ เพียงแต่มือข้างนั้นไม่ใด้เป็มือปกติของคนทั่วไป หากแต่ตอนนี้มันใด้กลายเป็เหมือนกับมือ ของซากศพของมัมมี่ที่แห้งผาก ไม่มีน้ำสีแดงแห่งชีวิตเหลืออยู่เลยสักหยดเดียว
[พี่ใหญ่] นี้มัน เวทย์มนต์ สัญลักษณ์แห่งตราประทับโลหิต ยัยนี้เป็แวมไพร์สายเืบริสุทย์ พวกแกรีบหนีเร็วเข้า ยัยนี้มันเป็ปีศาจระดับที่ ถ้าไม่ใช้คนระดับผู้กล้า มากันทั้งปาตี้แล้วละก็ เอาชนะมันไม่ใด้หรอก
[ลูกน้อง] แต่ แต่ลูกพี่ไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้น แต่พวกผมขยับตัวไม่ใด้เลยอะ ช่วย ช่วยผมด้วยลูกพี่
[รุกะ] เมื่อกี้มองไปแล้วสินะคะ มองไปที่ดวงตาของดิฉัน มันสายเกินไปแล้วละคะ อย่าเพิ่งรีบร้อนกันไปสิคะ ความสนุกน่ะมันเพิ่งจะเริ่มกันเองนะ
หลังจากนั้น รุกะ ก็ค่อยๆ ฉีกแขนกับขาของชายหนุ่มผู้โชคร้ายออกไปทีละชิ้น ทีละชิ้น เืสีแดงไหลทะลักออกมาอย่างรุนแรงแล้วเืเ่าั้ก็ค่ายๆหายไปรอบๆตัวของรุกะ
[พี่ใหญ่] อ้ากกก โอ้ยยย อ่า อ่า อ้ากก เจ็บๆๆๆ ใด้โปรดขอร้องละปล่อยพวกเราไปเถอะ พวกเราไม่เคยทำอะไรให้กับเธอเลยนะ เธอ้าเืใช่ไหมละ ถ้ายอมปล่อยพวกเราไปพวกเราจะไปหาคนอื่นมาให้ มีเยอะเยอะเลยละเพราะงั้นปล่อยพวกเราไปเถอะ
[รุกะ] โทษฐานที่พวกแกทำร้ายท่าน ยูจิ สิ่งที่พวกแกต้องชดใช้แค่นี้มันยังไม่ถึงเศษเสียว ของสิ่งที่พวกแกควรจะใด้รับหรอกนะ
หลังเสียงพูดของหญิงสาวจบลง แขนขาของชายหนุ่มทั้ง 3 คนได้ถูกฉีกกระชากออกไปพร้อมๆกัน ย้อมค่ำคืนของบริเวณนั้นจนเป็สีแดงฉาน กลิ่นของเหล็กนั้นคละคลุงไปทั่วบริเวณนั้น แต่ทั้งๆที่ชายหนุ่มทั้ง 3 คนควรจะใด้รับาแฉะกันจนต้องถึงแก่ชิวิตไปนานแล้ว
แต่ชายหนุ่มทั้ง 3 คนกลับยังมีชีวิตอยู่และกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป เหมือนกับว่าเื่ทั้งหมดเป็ความตั้งใจของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เพียงเพื่อที่จะใด้ทรมานชายหนุ่มทั้ง 3 คนให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็ไปใด้
[มิยูกิ] จะเล่นกับเหยื่อไปอีกนานแค่ไหนกันค่ะ รุกะ ท่าน ยูจิ กำลังรอพวกเราอยู่นะ รีบๆจัดการให้เรียบร้อยกันเถอะ
เสียงของเมดสาวหมาป่าแสนสวยนั้นดังขึ้นข้างๆ ของรุกะ แสงจันทร์ที่สาดส่องมายังเธอนั้นทำให้ความงานของเธอทวีคูณขึ้นไปอีกหลายเท่า ชายคนใดที่มาเห็นเธอใน่เวลานี้ คงจะต้องมนต์เสน่ห์ของเธอเป็แน่
ส่วนมือทั้งสองข้างของหมาป่าสาวตนนั้นก็ใด้อุ้ม เด็กสาวตัวเล็กๆคนนึงใว้ที่มือของเธอ พร้อมกันสีหน้าที่เร่งเร้า คู่หูของเธอว่าพวกเราไม่มีเวลาแล้วนะ
[รุกะ] นั้นสินะคะ เวทย์มนต์แห่งผลึกสีเื [โลงศพโลหิต]
พริบตานั้นชายหนุ่มผู้โซคร้ายทั้ง 3 ก็ถูกสิ่งที่เหมือนแก้วใส บีดอัดอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อกระดูกถูกบีบแหลกเละ จากวัสดุที่ดูเหมือนแก้ว สิ่งที่ออกมาจากแก้วนั้นมีเพียงเื สีแดงฉานเพียงเท่านั้น และแล้วทั้ง 3 คนในตอนนี้ ก็กลายเป็ลูกชิ้นสีแดงขนาดใหญ่ั์ แล้วจากนั้นก็สลายหายไป เหมือนกับบริเวณนั้นไม่ใด้มีสิ่งใดเกิดขึ้น
[รุกะ] งั้นเรารีบไปกันเถอะค่ะ ดิฉันจะปล่อยให้ท่าน ยูจิ รอนานไปกว่านี้ไม่ใด้แล้ว
[ยูจิ] ผมนั่งรอการกลับมาของเมดสาวทั้ง 2 ของผมบนเก้าอี้หรูหรา กับโต็ะอย่างดีด้านข้าง พร้อมกับน้ำผลใม้ปั่นแก้วใหญ่ ทั้งหมดนั้นถูกจัดเตรียมอย่างปราณีต ของเมดสาวหูแมว มายูริ ที่ยืนอยู่ข้างๆผม แล้วที่ผมงงขึ้นไปกว่าเดิมอีก ก็คือของทั้งหมด ถูกเตรียมโดยใช้เวลาไม่ถึง 3 นาที
นั่งรอไม่นานนัก มิยูกิ ก็กลับมาพร้อมกับอุ้ม คานะ อยู่บนมือทั้ง 2 ข้างของเธอ ส่วน รุกะ ที่ตามหลัง มิยูกิ มานั้นก็ใด้ยื่น ถุงที่ใส่บางสิ่งบางอย่างมาให้กับผม
[ยูจิ] เ้านี้มันคืออะไรงั้นหรอ รุกะ
[รุกะ] หู ของเ้าขยะ 3 คนนั้นยังไงละค่ะ ท่านยูจิ
ห่ะ หูของ 3 คนนั้นอะนะ เอิ่มม... เอาจริงๆนะ ผมสั่งไปแค่ว่า ให้ไปสั่งสอนเ้า 3 คนนั้นแค่นั้นเองนะ แล้วเธอสั่งสอนไปอีท่าไหน ถึงใด้หูของเ้านักเลง 3 คนนั้นมาด้วยกันละฟระ ก่อนที่ผมจะใด้ถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น หลังจากผมคิดดูดีๆแล้ว ผมตัดสินใจว่า อย่าถามออกไปเลยจะดีกว่านะ
แล้วสักพักต่อมา มิยูกิ ก็ใด้เดินไปที่รถม้าคันที่ 2 ที่เอาใว้เก็บสัมพาระ เปิดเบาะด้านหลังของรถม้าออก แล้วก่อนที่เธอจะใด้ทำสิ่งต่อไปนั้น
[ยูจิ] มิยูกิ เธอทำอะไรของเธออยู่น่ะ
[มิยูกิ] กำลังเก็บสัมพาระอยู่คะ ท่านยูจิ
ผมนี้ยืนงงเต็กกันไปเลยละครับ พลางคิดไปว่าเธอจะติดเชื้อ ของเ้าเซบาสเตียนเข้าไปแล้วรึเปล่านะ มันจะมีสักกี่คนที่จะโยนเด็กสาวลงไป ในที่เก็บสัมพาละในรถม้ากันละเฟ้ย ผมคงต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง กับสามัญสำนึกของเธอแล้วละก่อนที่มันจะสายเกินไปอะนะ
[ยูจิ] มิยูกิ ส่ง คานะ มาให้ผม
[มิยูกิ] รับทราบ ค่ะ นายท่าน
แล้วผมก็รับ คานะ ไว้บนอกด้วยท่าอุ้มเ้าหญิงในตำนานนั้นละ
[ยูจิ] รุกะ เผาเ้าถุงนั้นไปสะ เสร็จแล้วที่เหลือขึ้นรถม้ามา เราจะกลับปราสาทกันแล้ว
หลังจาก รุกะ เผาเ้าถุงปริศนานั้นเรียบร้อยแล้ว ผมก็ขึ้นไปบนรถม้าโดนนั่งที่นั่งข้างหน้าต่าง วางศรีษะของ คานะ ลงบนตักของผม แล้วให้ตัวของ คานะ นอนลงไปตามที่นั้งของรถม้า ส่วนเมดทั้ง 3 ก็นั่งอยู่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามตามเดิม เหมือนเมื่อตอนเช้า
ผมนำผ้าเช็ดหน้าของผมออกมา แล้วเซ็ดไปที่หน้าของคานะเบาๆ ยัย คานะ ั้แ่ตอนนั้นเธอร้องให้ มาตลอดเลยสินะ ไม่ต้องห่วงนะ คานะ ทั้งหมดมันเป็แค่ฝันร้ายเท่านั้นละ เป็แค่ฝันร้าย แล้วเพื่อเป็การรับประกัน ว่าเธอจะไม่ต้องไปพบเจอกับฝันร้ายแบบนั้นอีก
ผมจะทำมันกับเธอเอง ถึงแม้สุดท้ายเธออาจจะไม่้ามันก็เถอะ แต่ผมไม่สนหรอกนะ ก็ผมให้สัญญากับเธอเอาไว้แล้วนิ ว่าจะไม่ให้เธอทำหน้าแบบนั้นอีกแล้วตลอดไปน่ะ เป็ความผิดของเธอที่มาพบกับผม แล้วทำให้ผมมีความรู้สึกแบบนี้เองนะ อาคาสึกิ คานะ
[ยูจิ] มายูริ ส่งคนไปบอกข่าวเื่พิธีกรรม ให้กับเซบาสเตียนเรียบร้อยแล้วรึยัง
[มายูริ] เรียบร้อยแล้ว ค่ะ นายท่าน พอเราไปถึงคงเตรียมการเสร็จพอดีคะ
[มิยูกิ] พิธีกรรม หรือว่านายท่านจะทำสิ่งนั้น แต่นายท่าน ค่ะ แค่เด็กสามัญชนนายท่านจะมอบสิ่งนั้น ให้กับเธอมันไม่ใด้นะคะ
ต่างกับเมื่อตอนเช้าที่พวกเธอ เอาแต่นั่งกันเงียบๆ แล้วทำหน้านิ่งสนิดเลยน่ะ แต่ตอนนี้พวกเธอทำสีหน้ากระวนกระวาย ทำหน้าเหมือนกับอยากจะหาคำตอบจากคำพูดของผมละ
เวทมนต์พิธีกรรมแห่งพันธสัญญา เป็เวทมนต์ที่จะผูกพันธะระหว่างเ้านายกับผู้ติดตามด้วย กฎที่มิอาจต่อต้านใด้ ถึงจะบอกว่าต่อต้านไม่ใด้ก็เถอะ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับความหนักเบาของสัญญาที่ผูกมัด ของเ้านายกับผู้ติดตามละนะ
ถ้ากฎที่สร้างระหว่างการทำพันธสัญญามันหนักหนามากเกินไป โอกาศที่ผู้ติดตามจะต่อต้านแล้วทำให้พันธสัญญาขาดสบั้นลงก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น แต่ในทางตรงข้ามยิ่งข้อผูกมัดของสัญญาอ่อนแอมากเพียงใด การบังคับของพันธสัญญาก็จะยิ่งทรงพลังขึ้นอย่างมาก ต่อให้เป็คนระดับผู้กล้าก็ไม่ใช่ว่าจะทำลายมันใด้ง่ายๆ
แต่ถ้าข้อผูกมัดรุนแรงมากๆ ชาวบ้านธรรมดาๆ ก็มีโอกาศทำลายพันธสัญญาใด้ เพราะแบบนั้นกฎที่จะถูกเขียนลงในพันธสัญญา จึงเป็สิ่งที่สำคัญมากของผู้ที่เป็เ้านายของพันธสัญญานั้นๆ แต่ใช่ว่าคนทั่วไปจะมีสิทธิ์ใช้งานเวทมนตย์ ประเภทนี้ ผู้ที่จะมีสิทธิ์ในเวทมนตย์นี้ มีเพียงเหล่าขุนนางมี่มี ยศ ไวเคานต์ ขึ้นไปเท่านั้นถึงจะสามารถใช้เวทมนต์ พิธีกรรมแห่งพันธสัญญาใด้
ทั้งหมดนั้นเป็ความรู้ที่ผมใด้มาจากเ้า โอเดะ ยูจิ เ้าเมืองคนก่อนอะนะ แต่ถึงจะใช้ใด้ก็เถอะ ก็ใช้ว่าเวทมนต์มันจะไม่มีข้อจำกัดนะ เมื่อการทำพันธสัญญาสำเร็จ จะเกิดตราเวทมนต์สลักลงบนนิ้วมือ ของทั้งเ้านายและผู้ติดตาม นิ้วโปงเป็นิ้วเดียวที่ไม่สามารถทำพันธสัญญาใด้ นิ้วมือ 1 นิ้วจะทำสัญญาผูกมักใด้เพียง 1 คนเท่านั้น
เพราะแบบนั้นขุนนาง 1 คนจะทำสัญญาใด้เพียง 7 คนเท่านั้นแต่ถ้าถามว่าทำไม ถึงทำใด้เพียงแค่ 7 คน เพราะพันธสัญญาที่จะสลักบนนิ้วนางข้างซ้ายนั้น เป็สิทธิ์เฉพาะของ สามีภรรยา ของผู้ที่เป็ขุนนาง
เป็พันธสัญญาที่จะสามารถทำใด้ ในพิธีแต่งงานของขุนนางเท่านั้นละนะ แล้วผู้ที่จะมอบพันธพิเศษนั้นใด้มีเพียง บาตรหลวงชั้นสูงในพระราชวังของเมืองหลวงเท่านั้นด้วย
ในที่สุดรถม้าก็วิ่งมาจนถึงตัวปราสาท ผมรีบอุ้ม คานะ ไว้บนมือแล้วรีบไปที่ห้องทำพิธีที่ถูกจัดเตรียมใว้ แล้วเริ่มพิธีกรรมผูกสัญญาทันที สััญลักษณ์ ค้อนและดาบเกิดขึ้นที่นิ้วมือ ด้านซ้ายของผมและคานะ [จากผู้แต่งพิธีกรรมโดยละเอียด จะถูกอธิบายในนิยายตอนหลังๆนะครับ]
หลังพิธีกรรมจบลง คานะ ก็ดันตื่นขึ้นมาตอนนั้นพอดีอะนะ
[คานะ] อื้ออ งื้อออ ที่นี้ที่ไหน แล้วพวกคุณเป็ใครกัน
เวทปลอมแปลงของผมก็หมดเวลาไปนานแล้ว งานงอกแล้วไงละครับ ผมจะอธิบายเื่ทั้งหมดกับ คานะ ยังไงดีละ