ภายในรั้วรอบขอบชิด ช่างไห่ยืนรดน้ำผักที่นางตั้งใจปลูกเพื่อนำไปเป็ผลผลิตส่งไปยังวังั พืชผักนานาพันธุ์สวยเขียวชอุ่มน่ากินทุกชนิดเพราะนางดูแลและเอาใจใส่พืชผักพวกนี้เป็อย่างดี ชางไห่รดน้ำผักมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงแปลงกะหล่ำปลี ใบหน้านางเศร้าเพราะนางพลาดโอกาสที่จะนำกะหล่ำปลีพวกนี้ไปมอบให้กับท่านชายในฝันของนาง ณ ตอนนี้ ชางไห่ถูกกักบริเวณให้อยู่เเต่ในบ้านและไม่รู้ว่าวันใดคำสั่งของพ่อถึงจะเปลี่ยนได้ ชางไห่ทำกิจกรรมที่นางเคยทำทุกวันโดยที่ไม่ยึดติดกับโทษกักบริเวณของนาง ทว่ากลับดีด้วยซ้ำที่นางจะได้อยู่ดูเเลพ่อของนางอย่างเต็มที่ เพราะตอนนี้หน้าที่การส่งผักได้ตกไปอยู่ในมือของชิวสุ่ยแล้ว ขณะที่นางกำลังใจลอยคิดถึงเื่ที่วุ่นวายอยู่ในใจนั้น คนงานในสวนก็ได้มาเเจ้งว่าพ่อของนางให้เข้าไปพบ ชางไห่รีบทำทุกอย่างให้เสร็จก่อนที่จะไปพบพ่อของนาง
“ท่านพ่อ..ลูกมาแล้วเ้าค่ะ”
“อืม..เข้ามาใกล้ๆพ่อสิ”
“ท่านพ่อเรียกหาลูกมีอะไรให้ลูกทำหรือเ้าคะ หรือว่าท่านพ่อหิวแล้ว ลูกจะได้ไปเตรียมกับข้าวให้”
“มิใช่แบบนั้นหรอก ที่พ่อเรียกเ้าก็เพราะว่า พ่ออยากจะอธิบายให้เ้าเข้าใจในสิ่งที่พ่อทำลงไป”
“อะไรหรือเ้าคะ?”
“เ้าคงเสียใจไม่น้อยที่พ่อสั่งกับบริเวณเ้า”
“ลูกไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยเ้าค่ะ ลูกกลับดีใจเสียด้วยซ้ำที่ลูกจะได้อยู่ดูแลท่านพ่ออย่างเต็มที่ไงล่ะเ้าคะ”
“ชางไห่ พ่อบอกตามตรง ั้แ่เล็กจนโตเ้าไม่เคยข้องแวะหรือข้องเกี่ยวกับชายใดพ่อจึงไม่เชื่อว่าเ้าจะทำเื่เช่นนั้นในโรงเก็บผักของเรา”
“ท่านพ่อ..”
“ถึงพ่อจะไม่ได้เป็คนเลี้ยงเ้า แต่พ่อก็รู้นิสัยของลูกแต่ละคนดี…แล้ววันนั้นคงจะเป็น้องสาวเ้าที่ทำเื่น่าอับอายเช่นนั้น เเต่นั่นแหละถึงพ่อพูดไปนางก็คงไม่ยอมรับเพราะจึงจำเป็ที่จะต้องทำเช่นนี้ อีกอย่างหากพ่อไม่สั่งกักบริเวณเ้าป่านนี้เหมยอิงก็คงเฆี่ยนเ้าจนตายไปแล้ว ชางไห่พ่อขอโทษนะที่ทำให้เ้าต้องตกอยู่ในสภาพนี้”
“ลูกไม่เป็ไรเ้าค่ะ ขอแค่ลูกมีท่านพ่ออยู่ ลูกยังสู้ไหวเ้าค่ะ ถึงตอนนี้ลูกรู้แล้วว่าท่านพ่อหวังดีกับลูกแค่ไหน”
“เ้าก็รู้ใช่ไหมว่าการที่พ่อสั่งกักบริเวณเ้าในครั้งนี้ มันไม่ได้ทำให้เหมยอิงเลิกกดขี่ใช้งานเ้าเยี่ยงทาสเลย”
“ท่านพ่อ..ลูกเต็มใจทำเ้าค่ะ”
“ถึงอย่างไรพ่อก็ทนเห็นเ้าถูกเฆี่ยนตี ถูกทำร้ายแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว พ่อก็เลยส่งหนังสือขอความช่วยเหลือไปยังเผ่าั จากที่พ่อเคยเป็เพื่อนสนิทกับหวังไท่หลาง เ้าแห่งัรุ่นแรกมาก่อน พ่อจึงได้ฝากฝังให้เ้าัรุ่นที่ 2 ช่วยดูแลเ้าแทนพ่อและพ่อก็หวังว่าการเดินทางของเ้าครั้งนี้จะทำให้ชีวิตของเ้าดีขึ้น ชางไห่”
“ท่านพ่อ..เเต่ลูก…”
“พ่อรู้ว่าเ้าเป็ห่วงพ่อ แต่พ่อรู้ตัวดีว่าพ่อคงอยู่คอยปกป้องเ้าได้อีกไม่นาน ฉะนั้นเ้าจงรอคำตอบจากท่านเ้าัรุ่นที่ 2 เถิด หากเ้ารักพ่อจริงๆเ้าจะต้องไปอยู่ที่นั่น” ชางไห่นึกหวาดหวั่นในใจ เพราะนางมิอาจทิ้งพ่อของนางที่กำลังป่วยอยู่นั้นเพื่อไปเสวยสุขที่อื่นได้ เเต่ก็สุดที่จะคัดค้านเพราะนี่คือคำขอสุดท้ายจากปากของพ่อ นางจำใจต้องตอบตกลงและมีข้อแม้ว่านางขอกลับมาเยี่ยมพ่อสัปดาห์ละ 1 ครั้ง ซึ่งพ่อของนางก็ตอบตกลง เื่ราวที่สองพ่อลูกคุยกันนั้นมิได้มีแต่พวกเขาสองคนที่รับรู้ โชคร้ายที่เหมยอิงดันเดินผ่านมาได้ยินเข้าพอดี
“ตาเฒ่าเ้าเล่ห์! คิดหรอว่าท่านจะให้ลูกสาวของท่านไปเสวยสุขและทิ้งให้พวกข้าสองแม่ลูกลำบากเลี้ยงดูท่าน ไม่มีทาง!!” เหมยอิงไม่รอช้ารีบเอาเื่นี้ไปบอกลูกสาวของนางพร้อมกับหาวิธียับยั้งไม่ให้ชางไห่ไปวังัได้ ชิวสุ่ยถึงขั้นร้อนใจเพราะนางเพิ่งจะตกหลุมรักกับท่านเ้าัมา การที่ส่งชางไห่ที่มีหน้าตาคล้ายนางอย่างกับฝาแฝดไปอยู่ที่นั่น อาจทำให้การทำคะแนนของนางกับท่านเ้าัลดต่ำลงและดีไม่ดี ท่านเ้าัอาจจะหันไปหลงรักชางไห่ก็เป็ได้ เพียงเวลาไม่กี่อึดใจชิวสุ่ยก็คิดแผนการอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“ท่านแม่..ข้าคิดอะไรออกแล้วเ้าค่ะ!!”
“ลูกคิดอะไร?”
“ในเมื่อท่านเ้าัยังไม่เคยพบหน้ากับชางไห่เลย ดังนั้นลูกจะเป็ชางไห่เองเ้าค่ะ”
“ลูกหมายความว่าอย่างไร?”
“ก็หมายความว่าลูกจะเป็คนไปอยู่ที่วังัแทนนางยังไงล่ะเ้าคะ ในเมื่อไม่มีใครรู้ว่านางหน้าตาเป็ยังไงการสวมรอยก็ไม่ใช่เื่ยากจริงไหมล่ะเ้าค่ะ อีกอย่างข้าเองก็เคยพบหน้ากัปตันเ้าัมาแล้ว ใบหน้าของท่านเ้าัหล่อราวเทพปั้นเลยนะเ้าคะ หากลูกได้ครองคู่กับท่านเ้าัแล้วล่ะก็ ทั่วทุกข์เผ่าพันธุ์จะต้องอิจฉาข้าเป็แน่เ้าค่ะ”
“เมื่อครู่เ้าบอกว่า เ้าเคยพบหน้ากับท่านเ้าัแล้ว เขาจะจำเ้ามิได้เชียวหรือ?”
“ถึงเขาจะจำหน้าข้าได้ แต่เขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่าข้าชื่ออะไร ข้ามั่นใจเลยว่า การไปเยือนของข้าในครั้งนี้ เผ่าจิ้งจอกอาจจะได้ผูกมิตรกับเผ่าัโดยถาวรและในอนาคตก็คงจะมีสายเืัจิ้งจอก ฮึฮึ” ทันทีที่รู้ว่าพ่อจะส่งชางไห่ไปอยู่ที่เผ่าั ชิวสุ่ยกับแม่ของนางก็รีบหาแผนการมาขัดขวางทันที โดยแผนการของนางนั้นก็ได้ถูกคิดและตระเตรียมไว้แล้ว ชางไห่จะได้ไปวังัหรือไม่และแผนการของสองแม่ลูกจะเป็ยังไง ติดตามต่อได้ในตอนหน้านะคะ
1K
