(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ตอนที่ 20คิดถึง โหยหา คุณหมอธรสังเกตได้ถึงความเปลี่ยนไปของลูกชายหลังจากที่กลับมาจากไปพบทาริกา เท่าที่ทราบมาก็ดูเหมือนว่าแม่กับลูกปรับความเข้าใจกันได้เป็นอย่างดี และไม่น่าจะมีเรื่องให้ต้องกังวลอะไรแต่หลังจากกลับมาแล้วหลายอย่างดูเปลี่ยนไป ธามดูเงียบขรึม ไม่สดใส ดูเอาจริงเอาจังกับงานที่โรงพยาบาลมากกว่าที่ผ่านมา เขาทำงานหลายอย่างจนดึกจนดื่น เหมือนกับว่าต้องการจะใช้งานเป็นตัวช่วยในการลืมอะไรบางอย่างอีกเรื่องที่เปลี่ยนไปคือเพชรพันปีไม่ได้มากินอาหารที่บ้านเหมือนทุกครั้ง เธอทำอาหารมาส่งก็จริงแต่ไม่เข้ามาในบ้าน หรือถึงจะเอาไปส่งที่โรงพยาบาลก็บ่ายเบี่ยงหาทางไม่รับประทานอาหารอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความห่างเหินของทั้งสองคนนี้ ทำให้คุณหมอพอจะเดาออกว่าน่าจะมีเรื่องอะไรกันสักอย่าง“ทำไมพักนี้ดูเครียดๆ”คำถามของพ่อทำให้นักแสดงหนุ่มละสายตาจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ เขาปิดมันและวางลงบนโต๊ะตัวเล็กข้างตัว“ผมทำในสิ่งที่ทำให้ตัวเองเป็นทุกข์ ผมกำลังหนีความรู้สึกของตัวเอง” คำสารภาพของลูกชาย ทำให้คุณหมอพอจะเดาบางอย่างออก“ทำไมต้องหนี”“เพราะผมกลัว ผมกลัวความผิดหวัง ผมไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน ผมคิดว่าบางทีถ้าผมกลับมาตั้งใจทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย อาจจะช่วยทำให้ผมลืมความรู้สึกนั้นได้ แต่ผลมันเป็นเรื่องที่ตรงกันข้าม ไม่ใช่แค่ผมจะไม่ลืมความรู้สึกแบบนั้น แต่ผมกลับยิ่งจำมันได้ชัดเจนมากกว่าเดิมอีกหลายเท่า” ธามพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ความรู้สึกที่ว่าคืออะไร บอกพ่อได้ไหม”“ผมตกหลุมรัก”“มันเป็นเรื่องที่ดี ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย” คุณหมอยิ้มเมื่อได้ยินแบบนั้น“ต้องกลัวต้องคิดให้มาก พ่อก็รู้ว่าผมเคยเจอเรื่องที่ไม่ดีมาก่อน ผมเคยถูกผู้หญิงทิ้งไป แล้วหลายเรื่องมันทำให้ผมรู้สึกกลัวที่จะเริ่มสานสัมพันธ์แบบจริงๆ จังๆ แถมเรายังต่างกันแบบสุดขั้ว”“เธอไม่สวย” คุณหมอพูดเสียงสูงในตอนท้ายเป็นเชิงถาม“สวย”“เธอไม่เก่ง ไม่ฉลาด ไม่มีความคิด”“เธอเก่ง ฉลาด ทันคน มีความคิด มีความสามารถพิเศษ” เขาพูดอย่างชื่นชมเมื่อนึกถึงใครคนนั้น“เธอเป็นคนไม่ดี” คุณหมอยังคงถามลูกชายต่อแบบเดิม“เธอดีมาก”“เธอจน”“ไม่ เธอ มีหน้าที่การงานที่ดี ครอบครัวเธอก็เรียกได้ว่ามีชื่อเสียง”“เธอก็ดูสมบูรณ์แบบดีนี่ แล้วทำไมลูกต้องกลัวจนต้องหนีความรู้สึกตัวเอง”“เพราะเธอสมบูรณ์แบบเกินไป นี่ไงผมถึงกลัว พ่อรู้ไหม เธอเองก็ชอบผม แต่ผมเป็นฝ่ายบอกให้เธอลืมมัน และอยู่ให้ห่างจากผม ดูเหมือนว่าเธอจะโกรธผมด้วยที่ผมพูดแบบนั้นออกไป” “พ่อชักอยากเจอผู้หญิงคนนั้นเสียแล้ว” คุณหมอธรพูดกับลูกชายทั้งๆ ที่พอจะรู้อยู่แล้วว่าหญิงสาวคนนั้นคือใคร“พ่อรู้จักแล้ว เพชรพันปีไงครับ”คุณหมอธรพยักหน้ารับรู้ จะว่าไปก็พอจะเดาออกว่าลูกชายคิดอย่างไรกับแม่สาวคนนั้น ท่านเองก็ชอบเพชรพันปีอยู่มาก “หนูเพชรก็ดีนี่ พ่อชอบมากด้วย ความจริงพ่อคิดมาตลอดว่าผู้ชายทุกคนพร้อมจะแต่งงานทันทีที่เจอผู้หญิงที่ถูกใจ แต่ลูกทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม”“ผมไม่อยากผิดหวัง ผมไม่อยากเสียใจ ผมไม่คุ้นชินกับมัน ผมเคยควบคุมทุกอย่างได้ตลอด แต่กับเขา ผมทำอะไรไม่ได้เลย เพชรพันปีคือสิ่งที่คุมไม่ได้ และผมไม่อยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง ที่สำคัญชื่อเสียงของผมมันร้ายกาจเกินไป เธอเป็นผู้หญิงที่ดีมาก ไม่ควรมาคบหากับผู้ชายที่เต็มไปด้วยเรื่องฉาวๆ แบบผม” ธามตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“เธอขอให้ลูกเปลี่ยนเหรอ”“เปล่าครับ เธอไม่เคยขออะไรจากผมเลยด้วยซ้ำ จะว่าไปตั้งแต่พบกันจนถึงตอนนี้ เธอไม่เคยขออะไรจากผม พ่อก็รู้ หลายครั้งยัยตัวแสบนั่นด่าผมอีกต่างหาก”“ลูกคิดผิดที่ตัดสินใจแบบนี้ ลูกคิดผิดที่ตัดสินใจหนีเธอ”“ทำไมพ่อถึงคิดแบบนั้นครับ”“เพราะลูกดูไม่มีความสุข อะไรบางอย่างในตัวลูกหายไป หนูเพชรขโมยบางอย่างไปจากลูก”“ผมปกติมีความสุขดีครับพ่อ แล้วอีกอย่าง ผมไม่เข้าใจว่าเพชรพันปีขโมยอะไร” นักแสดงหนุ่มไม่เข้าใจสิ่งที่บิดาพูด“หนูเพชรขโมยหัวใจของลูกไป ไม่เสียดายเหรอที่เจอคนที่ถูกใจแล้ว แต่กลับตัดสินใจตีจากแบบนี้”“เรื่องบางเรื่องหยุดมันเสียก่อนที่จะเริ่ม มันจะดีกับทุกคนมากกว่า ไม่ใช่ผมไม่ชอบเธอไม่รักเธอนะพ่อ แต่ผมไม่ชอบความรู้สึกของตัวเอง พ่อรู้จักนิสัยของผมดี ผมชอบบงการ นิสัยไม่ได้ดีมาก ที่ผ่านมาผมกลัวความสัมพันธ์เลยเปลี่ยนผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ผมไม่อยากให้เพชรเจอเรื่องแบบนี้ ผมไม่มั่นใจในตัวเองว่าจะดีพอสำหรับเธอ ผมไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวด” ธามยอมตอบตามตรง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยพูดกับเธอ“แล้วตอนนี้ลูกคิดว่าเธอมีความสุขไหม”“ผมไม่รู้ ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไงด้วยซ้ำ” สีหน้าและน้ำเสียงธามเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด คุณหมอธรไม่พูดอะไร รู้ดีว่าลูกชายกำลังสับสน และแน่นอนว่าธามต้องการเวลาคิดให้นานกว่านี้อีกหน่อยคุณนายพลอยพันแสงตกใจเมื่อได้ยินลูกสาวพูดว่าจะยอมไปดูตัวอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เถ้าแก่ทองคำแท้ดีใจมาก เพราะพอจะเดาออกว่าความสัมพันธ์ระหว่างลูกสาวคนเล็กกับธามคงจะไปไม่รอด เขาบอกให้ลูกสาวสบายใจว่าคนที่จะพาไปพบนั้นไม่ใช่รณภพแล้ว แต่เป็นลูกชายของเพื่อนอีกคนที่เป็นคนดีมากๆ ชื่อว่าอติเทพ“เพชร เรามีเรื่องต้องคุยกัน” คุณนายพลอยพันแสงพูดกับลูกสาวเมื่อมีโอกาสได้อยู่กันตามลำพัง และเมื่อซักอยู่นาน ในที่สุดเพชรพันปีก็ยอมเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา ในขณะที่เล่าก็มีน้ำตาคลออยู่ด้วย“เพราะแบบนี้ลูกเลยยอมไปดูตัวเหรอ” คนเป็นแม่ถาม“มันก็ดีแล้วนี่คะแม่ เตี่ยจะได้ไม่ต้องเครียด”“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเตี่ย แม่ขอถามหน่อย แกคิดยังไงกับพ่อธาม”“แม่ถามอะไร”“ถามก็ตอบ ตอบให้ตรงคำถามด้วย ไม่ต้องเกริ่นอะไรมากมาย ตอบแค่ว่ารู้สึกยังไง”“แม่”“ตอบมา เรื่องอื่นพูดมากพูดได้พูดดี เรื่องนี้แกก็ต้องพูดได้สิ”“ก็หนูเขิน” คราวนี้คุณนายพลอยพันแสงยิ้ม ไม่บ่อยนักที่ลูกสาวคนเล็กจะแสดงท่าทางเขินอายออกมา“จะมาเขินแม่ทำไม รู้สึกยังไงกับเขา รักเขาไหม” เพชรพันปีเงียบไปพักใหญ่เมื่อเจอคำถามที่แสนจะตรงไปตรงมาของมารดา“รัก แต่...”“แค่นี้พอ ไม่ต้องอธิบายยาวเหยียด ถามแค่รักหรือไม่รัก ไม่ได้ถามเหตุผล”“แต่เขาเลือกที่จะหนีนะแม่” หญิงสาวพูดเบาๆ“เขาบอกว่าเขากลัว บอกว่าตัวเองไม่ดีพอสำหรับหนู เป็นข้ออ้างที่น่าเกลียดที่สุด แถมบอกหนูให้ลืมเขาอีก”“แต่แกไม่ลืม” เพชรพันปีพยักหน้ายอมรับอย่างตรงไปตรงมา“หนูไม่อยากโกหกตัวเองโดยการทำเป็นลืมทั้งที่ยังจำรายละเอียดทุกอย่างของเขาได้ จำคำพูดของเขาวันนั้นได้ทุกคำ จำช่วงเวลาที่ได้อยู่ใกล้ชิดกันได้ทุกวินาที”“ลืมไม่ได้ก็ไม่ต้องลืม” คุณนายพลอยพันแสงลูบผมของลูกสาวด้วยความเห็นใจ“แม่รู้ไหมคะว่า ทำไมเขาถึงเลือกที่จะหนีแบบนั้น”“เขากลัว”“ทำไมคะ รักจริงๆ แล้วต้องกลัวอะไร”“อาจจะกลัวใจตัวเอง กลัวความผิดหวัง เขาเป็นคนดีคนหนึ่งนะ และแม่เชื่อว่าถ้าเขารักลูกจริง เขานิ่งได้ไม่นานหรอก”“แม่ไม่โกรธเขาหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามความรู้สึกของมารดา“แม่เคือง แต่ถึงอย่างนั้นแม่ก็คิดว่าเขาคงมีเหตุผล เอาไว้ให้เขายอมบอกเหตุผลกับแม่ก่อน แล้วค่อยว่ากัน”“เขาจะมาเหรอ”“การที่เขาหนีแกไปตอนนี้ อาจจะหนีได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น เพราะถ้าเขารักแกจริงเขาจะกลับมา และการกลับมาคราวนี้เป็นการเอาจริงแน่นอน”“เขาไม่กลับมาหรอก คนเราลองได้หนีความรู้สึกของตัวเองแบบนี้ มันก็ต้องหนีไปเรื่อยๆ” เพชรพันปีเถียง“ถ้าเขากลับมา แกจะว่ายังไง”“อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นเลยนะคะ หนูยังคิดอะไรไม่ออก อาจจะตั๊นหน้าเขาสักสองสามที”“ถ้าเขากลับมาจริง แกคงต้องปวดหัวแน่เพราะเตี่ยคงหาทางกันท่า รู้ไหมว่าตัวเองกำลังหาเรื่องเดือดร้อนอยู่”“ทำไมคะแม่”“การที่ไปบอกเตี่ยว่าจะไปดูตัว เท่ากับว่าเปิดทางให้เตี่ยหาเรื่องคุณธามได้ง่ายขึ้นน่ะซิ”จริงซินะ เพชรพันปีลืมไปเสียสนิทเลย! การมารับประทานอาหารร่วมกับเพื่อนของพ่อและลูกชายของเขาในวันนี้สร้างความอึดอัดให้กับเพชรพันปีมากถึงมากที่สุด จริงอยู่ที่ว่าผู้ชายคนนี้ดีกว่ารณภพหรือไอ้เล้งมาก แต่เขาก็ทำตัวเหมือนไอดอลเกาหลีเสียจนน่ารำคาญทั้งเสื้อผ้าหน้าผม เรียกได้ว่าก๊อบปี้ไอดอลเกาหลีมาหมดทุกอย่าง แถมยังพูดไทยคำ อังกฤษคำ เกาหลีคำ น่ารำคาญมากกว่าน่าชื่นชม“พี่เขาไปเรียนที่เกาหลีมาตั้งนานนะหนูเพชร ทั้งภาษาทั้งการงานดีมาก”“ค่ะ” หญิงสาวรับคำสั้นๆ เมื่อฝ่ายพ่อของผู้ชายบรรยายสรรพคุณของลูกชายตัวเองออกมาให้ฟัง“น้องเพชรชอบฟังเพลงเกาหลีไหมครับ”“ไม่ชอบค่ะ ชอบฟังเพลงชาย เมืองสิงห์มากกว่า” เถ้าแก่ทองคำแท้เกือบสำลักข้าวเมื่อเจอคำตอบของลูกสาวเข้าไป“เพชรมันล้อเล่นน่ะพ่อเทพ” เถ้าแก่แก้ตัวแทนลูกสาว“หนูพูดเรื่องจริง ยิ่งเมียพี่มีชู้ ยิ่งชอบ”“น่าสนใจครับ” อติเทพตอบพร้อมรอยยิ้ม“น้องเพชรชอบไปดูเดี่ยวไมโครโฟนไหม พี่ได้บัตรมา ไปดูด้วยกันไหมครับ”“เพชรไม่ชอบไปนั่งฟังคนบ้าพูดอยู่คนเดียวค่ะ”“ไอ้เพชร อย่าให้มันมากนัก” เถ้าแก่กระซิบบอกกับลูกสาวให้พอได้ยินกันสองคนเพชรพันปีมองสบตาบิดาแล้วส่งยิ้มยียวนให้ ถึงจะรู้สึกรำคาญอติเทพมากเหลือเกิน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเก็บความรำคาญไว้เงียบๆ น้ำนิ่งถอนหายใจหลังจากที่รับรู้เรื่องราวของธามและเพชรพันปีจากปากของคุณหมอธร เธอเดินทางไปเยี่ยมญาติที่ยุโรปสามเดือนเกิดเรื่องราวที่ไม่คาดคิดไว้มาก แต่ความจริงแล้วถ้าธามชอบกับเพชรพันปีก็ถือเป็นเรื่องที่ดี จะว่าไปทั้งสองก็ดูเหมาะสมกันอยู่มาก ถึงปากจะร้ายพอกันก็ตาม“แล้วน้องเพชรว่ายังไงบ้างฮะคุณพ่อ”“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็ยังเอาอาหารปิ่นโตมาส่งเหมือนเดิมนั่นแหละ” คุณหมอธรส่ายหน้า“คุณพ่อชอบน้องเพชรไหมฮะ”“ชอบสิ น่ารักดี”“น่ารักมากฮะ ความจริงตั้งแต่รู้จักกับน้องเพชรมา คุณธามก็ดูสดใสขึ้น เขาเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นนะฮะ แต่พอห่างกันก็ดูเหมือนจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม จะว่าไปดูเศร้าๆ ซึมๆ มากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ”“พ่อก็คิดแบบนั้น น้ำนิ่งพอมีทางทำให้สองคนนี้กลับมาดีกันไหม” คุณหมอเอ่ยถามผู้จัดการส่วนตัวของลูกชาย“คิดว่ามีฮะ” น้ำนิ่งตอบเมื่อคิดบางอย่างได้ น้ำนิ่งมารับอาหารปิ่นโตในส่วนของธามที่บ้านของเพชรพันปีด้วยตัวเอง ผู้จัดการสาวห้าวส่งของฝากจากต่างประเทศให้กับอีกฝ่าย และเข้ามาช่วยหญิงสาวจัดของด้วย“คนในความดูแลของพี่น้ำนิ่งสบายดีเหรอคะ” แม่ค้าสาวถามออกมาในที่สุด ถึงแม้จะทำนิ่งแต่ในใจอยากรู้เรื่องของอีกฝ่ายใจจะขาด“ถ้าหมายถึงทางด้านร่างกายเขาสบายดี แต่ถ้าหมายถึงทางด้านสภาวะจิตใจก็แย่หน่อย” ผู้จัดการสาวห้าวตอบแบบวกวนเล็กน้อย“คงเครียดเรื่องสับรางไม่ทันมั้งคะ” หญิงสาวพูดประชด“เขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงมาพักใหญ่แล้วนะ จะว่าไปตั้งแต่เขารู้จักกับน้องเพชร เขาไม่มองผู้หญิงคนไหนเลย” น้ำนิ่งตอบ พร้อมทั้งลอบมองปฏิกิริยาจากหญิงสาวที่นั่งข้างๆ ไปในตัว“คงเครียดมั้งคะ คงหาพวกที่ร้อนแรงถึงใจเขาไม่ได้”“เขาทำงานหนักตลอดเวลาเพราะต้องการลืมความรู้สึกบางอย่าง และต้องการหนีความรู้สึกที่ติดอยู่ในใจ”“อย่างนั้นหรือคะ” หญิงสาวพูดเรียบๆ แววตาหวั่นไหว“น้องเพชรมีอิทธิพลกับจิตใจเจ้านายพี่มากนะรู้ไหม เพราะแบบนั้นเขาถึงกลัว”“ทำไมต้องกลัวคะ” หญิงสาวถาม“เขาเป็นคนไม่เคยหวั่นไหวกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว เขาเคยผิดหวังอย่างรุนแรงจากรักครั้งแรก บวกกับเรื่องของแม่ เลยทำให้เขาไม่เชื่อในความรัก หลังจากถูกคนรักทรยศก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาเป็นแบบนี้มาก่อน พี่รู้จักเขาดี เขาชอบน้องเพชรมาก เขาก็เลยกลัวมาก เขากลัวผิดหวัง”“ผิดหวังหรือคะ”“ใช่ เขากลัวว่าจะลงเอยแบบเดิม” น้ำนิ่งอธิบาย เพราะความที่สนิทกันมานานทำให้เธอเข้าใจความรู้สึกของธาม“ทำไมต้องกลัวขนาดนั้น”“ความรักครั้งแรกของเขาเกิดขึ้นอย่างสวยงาม และจบลงอย่างเลวร้าย พี่คิดว่าน้องเพชรคงรู้มาบ้างว่าผู้หญิงหันไปแต่งงานกับเพื่อนสนิทของคุณธามแทน”“ค่ะ แต่เพชรว่ามันไม่เกี่ยวกับเพชรนี่คะ”“เกี่ยวสิน้องเพชร เพราะงานที่คุณธามทำเป็นงานที่ไม่มีเวลาแน่นอน และการที่ไม่ค่อยมีเวลาให้กับคนรักทำให้ความรักมันเปลี่ยนไป คุณธามกลัวเรื่องนี้ เขากลัวว่าถ้าเขาทำงานแล้วไม่มีเวลาให้น้องเพชรจะทิ้งเข้าไปเหมือนกับผู้หญิงคนนั้น เขากลัวเจ็บ และถ้าเจ็บครั้งนี้มันน่าจะมากกว่าครั้งแรก” น้ำนิ่งอธิบาย“ขี้ขลาด” พูดจบก็ต้องยกมือปิดปากของตัวเองเมื่อคิดว่าพูดแรงไป“ขอโทษนะคะ เพชรไม่ควรพูดแบบที่พูดเมื่อสักครู่ออกไป แต่มันอดไม่ได้จริงๆ เพชรไม่ชอบการประชดประชัน แต่เขาทำให้เพชรเป็นแบบนี้” หญิงสาวบอกตามตรง“พี่เข้าใจน้องเพชรนะ ถ้าเป็นพี่คงจะแรงกว่านี้แน่ๆ แต่พี่อยากจะบอกอะไรบางอย่าง”“อะไรคะ” หญิงสาวถามเมื่อเห็นน้ำนิ่งเงียบไปแบบนั้น“มันไม่ใช่แค่การตกหลุมรัก แต่เขารักน้องเพชรจริงจังเลยล่ะ”“เขาบอกเหรอคะ” หญิงสาวถามต่ออย่างสนใจแววตาดูสดใสขึ้น“เปล่า แต่พี่รู้” น้ำนิ่งยืนยัน“เชื่อพี่เถอะ เขารักน้องเพชร รักมากด้วย”“แต่เขาเลือกที่จะหนีความรู้สึกนั้น”“พี่เชื่อว่าถ้าเราเข้าหา น่าจะทำให้เขากล้าขึ้น”“พี่กำลังจะยุให้น้องวิ่งเข้าหาผู้ชายอย่างนั้นเหรอคะ”“ไม่ได้หมายความแบบนั้นซะทีเดียว เพราะถ้าทำอย่างนั้นเขาจะยิ่งหนี น้องเพชรต้องเข้าหาเขา แต่เข้าหาอย่างมีฟอร์ม วางมาดนิดๆ หน่อยๆ อะไรแบบนี้ ทำเหมือนปกติเวลาที่เคยพูดคุยสนทนากัน ทำเหมือนว่าไม่คิดอะไรแล้ว ทำประมาณว่ากำลังสนใจคนอื่นอยู่”“แต่...” หญิงสาวพูดไม่ออก“ถ้าจะให้เดา พี่คิดว่าน้องเพชรเองก็รู้สึกแบบเดียวกันกับเขา เพียงแต่ว่าเลือกที่จะไม่หนีความรู้สึกของตัวเอง”“มันเป็นเรื่องยากสำหรับผู้หญิง”“พี่รู้ แต่ถ้าเราลองดูสักตั้งก็ไม่เสียหายนี่ จริงไหม” น้ำนิ่งได้ทียุต่อ“ขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ”“ได้ แต่เชื่อพี่เถอะ วิธีของพี่ดีที่สุด” ----------------------------------------------------------------------------------------????(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)???? โดยกุหลาบแก้วตอนนี้หนังสือหมดแล้วเราจึงตัดสินใจพิมพ์เพิ่มให้ได้รับกลับบ้านไปฟินจ้าท่านใดต้องการ คุณธาม????เพชรพันปี ????อินบ็อกซ์มาลงชื่อได้ที่ เพจ ตะวันเปรมปรีดิ์ พับบลิชชิ่ง เลยค่า????????หนังสือพร้อมส่ง 31 พฤษภาคมนี้จ้า????????ฝากอีบุ๊คนะคะ????https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjA3NzE5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTEzMTI4Ijt9
error loaded

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 20.....คิดถึง โหยหา (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 20.....คิดถึง โหยหา (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้