"หึ...อยากเริ่มแล้วสินะระวังจะลุกไม่ขึ้น"
เกรทดันร่างของกอบัวให้นอนราบไปกับเตียงเขาเริ่มถอดเสื้อผ้าของร่างบางออกทีละชิ้น ๆ การกระทำนี้ดูเหมือนใจเย็นแต่มันกับเร่าร้อนในเวลาเดียวกันมีหรือที่เธอจะยอมน้อยหน้า กอบัวใช้มือลูบน้องชายของเขาแล้วเริ่มปลดซิปกางเกงออกภายในไม่กี่นาทีเสื้อผ้าที่เคยอยู่บนเรือนร่างของทั้งสองก็กระจัดกระจายไปทั่วการกระทำนี้ราวกับว่านี้ไม่ใช่ครั้งแรงที่คนทั้งสองได้ทำร่วมกัน
“ผมจะใส่แล้วนะ”
“อื้ม… เร็ว ๆสิค่ะ... กอบัวรอแทบจะไม่ไหวแล้วนะ”
ชายหนุ่มคร่อมร่างของหญิงสาวในขณะที่มือหนาเลื่อนบีบหน้าอกของร่างเล็กที่อยู่ใต้ร่างปากหนาประกบลงบนริมฝีปากบางแล้วบดขยี้สุดเร่าร้อน แก่นกายยังถูไถไปมายังร่องสวาทแต่แล้วเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดอารมณ์คนทั้งคู่ แม้นว่าเกรทไม่อยากรับสายเท่าไรเสียงเรียกของมันก็ดึงความสนใจเขาไม่หยุดแม้นจะเป็เช่นนั้นชายหนุ่มก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองหยุดการกระทำเขาใช้มือข้างซ้ายปิดปากกอบัวแล้วดันแท่งร้อนพรวดเข้ามาทันทีส่วนมือข้างขวาก็ควานหามันเมื่อเจอก็กดรับทันที
“ฮัลโหล”
[พี่เกรทอยู่คอนโดไหม?]
“ตอนนี้พี่มาข้างนอก...คืนฝันมีอะไรหรือเปล่า?”
[เปล่าค่ะ]
“ตอนนี้พี่ไม่ว่างเอาไว้คุยกันทีหลังนะ”
เมื่อกดวางสายบทพิศวาสได้บรรเลงเร่าร้อนกว่าเมื่ออีกมากเกรทเริ่มขยับแก่นกายเข้าออกจนเสียงเนื้อกระทบกัน กอบัวดวงตาเบิกโพลงด้วยความเสียวซ่านยังไม่วายถามถึงเ้าของสายเมื่อครู่
“ยัยคืนฝันล่ะสิพี่ชอบยัยนั้นได้ไง? จืดก็จืด แถมทำตัวน่าเบื่ออีกต่างหาก”
“อย่าพูดถึงคนที่ไม่อยู่ตรงนี้เลยเรามาสนุกกันดีกว่า”
เกรทก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงไปชอบคืนฝันได้จะว่าเป็คนที่น่ารักก็ใช่ มองก็ครั้งก็ไม่รู้สึกเบื่อแต่เหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างทำให้เขาไม่ได้เกิดอารมณ์ใดๆ กับเธอเลยจะให้เขาทิ้งเธอก็รู้สึกเสียดายนั้นจะทำให้คืนฝันอยู่ในสถานะแฟนที่เพื่อนของเขาทุกคนรู้
“อ้า…เสียวจัง...ซี๊ด…อ้า…ขอแรงๆ อีก”
“เธอนี้มัน…ถึงใจจริงๆ นะกอบัว!”
เกรทแลบลิ้นออกมาเลียหน้าอกไล่ไปจนถึงหัวนมของรุ่นน้องอย่างกระหายแล้วอ้าปากดูด กัด และบดขยี้อย่างเมามันมือบางกอบกำเส้นผมของเขาแล้วดึงไปข้างหลังเบาๆ ลมหายใจถูกพ่นแรงขึ้นเรื่อย ๆลีลารักอันพลิ้วไหว ดึงดูดให้ทั้งสองเข้าหากันมากขึ้น
“ชอบไหม? อยากได้มากกว่านี้หรือเปล่า? บัว”
“อื้อ… อยากสิขอแบบถึงพริกถึงขิงเลย”
“ได้สิ!รางวัลของเธอที่ทำให้ฉันมีความสุข ฉันจัดให้เธอเต็มที่”
ประตูคอนโดของเกรทเปิดออกร่างเล็กของใครบางคนได้เดินเข้ามา เธอเห็นเสื้อผ้าถูกถอดกระจัดกระจายไปทั้งพื้นห้องจึงเดินไปตามเสียงที่ได้ยินเข้าไปโดยคนข้างในห้องยังไม่รู้เลยว่าคืนฝันได้เห็นภาพบาดตาที่คนรักมีอะไรกับเพื่อนรักซึ่งเธอไว้ใจที่สุดน้ำตาของคืนฝันไหลอาบสองแก้มขาวเนียน เธอปล่อยข้าวของที่ตั้งใจซื้อมาให้เลื่อนตกลงไปกองกับพื้นไหล่ทั้งสองข้างของร่างเล็กห่อลู่ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากุมที่อกด้านซ้ายเริ่มหายใจติดขัด เจ็บแน่นบริเวณกลางอก เธอพยายามพาร่างให้ออกไปจากตรงนี้
ส่วนมืออีกข้างของคืนฝันได้ควานหายาในกระเป๋าแต่มันกับไม่มี นั่นจึงทำให้ร่างบางพยายามเดินไปขอความช่วยเหลือจากผู้คนด้านนอกจู่ ๆ สติของเธอก็เลือนรางหายไปร่างของหญิงสาวล้มลงกระแทกพื้นซึ่งมันเย็นเฉียบเหมือนหัวใจที่มันแตกเป็เสี่ยง ๆ
ปี๊บ!... ปี๊บ!... ปี๊บ!...
เสียงเครื่องมือทางการแพทย์ดังขึ้นเป็ระยะๆนั้นทำให้คืนฝันรับรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่แต่ด้วยจิตใจที่บอบช้ำเกินจะรับไหวทำให้ร่างบางยังคงนอนนิ่งไร้การขยับใดๆหนังตาก็หนักอึ้งจนไม่อาจลืมตาขึ้นได้ ภาพในวันวานได้ย้อนกลับมาในความทรงจำ
“นี่คืนฝันแกทำรายงานเสร็จยัง”
เสียงของกอบัวเพื่อนรักดึงความสนใจของหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่กำลังอ่านยังไม่ทันได้ตอบกลับกอบัวก็มาออดอ้อนขอให้ช่วยเสียแล้ว
“คนอย่างแกคงทำเสร็จแล้ว ช่วยเพื่อนคนนี้ทำหน่อยนะ นะ”
“งานก็ได้เหมือน ๆกัน แต่ทำไมบัวถึงชอบทำไม่ทันทุกทีล่ะ”
“แกจะไม่ช่วยเพื่อนจริงๆ หรือ?”
ร่างบางเห็นเพื่อนที่กำลังจะงอนจึงได้ตอบตกลงนั้นทำให้เพื่อนรักเข้ามากอดคอของเธอความสนิทที่มากขึ้นทุกวันนั้นทำให้คืนฝันไม่กล้าที่จะปฏิเสธออกไปออกไปจริงๆ
“แก...เสาร์นี้ว่างไหม?”
เมื่อเจอคำถามประมาณนี้คืนฝันรู้ทันทีว่ากอบัวต้องชวนไปเที่ยวกลางคืนเป็แน่ไปครั้งที่แล้วร่างบางต้องนั่งรอกอบัวจนถึงตีสอง นั้นทำให้เธอต้องทนอดหลับอดนอนหญิงสาวไม่ได้สนุกด้วยกับเพื่อนคนนี้เลย เธอเป็พวกที่ชอบอยู่ในที่สงบๆแต่เมื่อเพื่อนรักพามาผับครั้งแรกเครื่องดื่มในนั้นร่างเล็กก็ไม่สามารถดื่มได้เพราะโรคหัวใจที่เธอเป็
คืนฝันไม่ได้บอกเื่นี้กับใครจะมีก็แค่คนในบ้านเท่านั้นที่รู้ เธออยากจะใช้ชีวิตเหมือนคนปกติเท่าที่จะทำได้ถ้ากอบัวใส่ใจกับเพื่อนอย่างเธอบ้างคงจะรู้ว่าอยากที่คืนฝันกินประจำนั้นเป็ยาอะไรเหมือนว่าเพื่อนรักคนนี้จะไม่ใส่ใจเื่ของเธอใดๆ เลย
“ถ้าชวนเที่ยวกลางคืนไม่ไปแล้วนะ”
“เปล่าครั้งนี้ฉันชวนแกไปกินข้าวเอง”
นั่นเป็ครั้งแรกที่คืนฝันได้เจอกับเกรทเพราะกอบัวตั้งใจจะมาจีบเพื่อนของเขาเกรทเป็รุ่นพี่จากโรงเรียนเดียวกันและยังเป็พี่รหัสของกอบัวทำให้ทั้งสองดูสนิทกันมากกอบัวจึงได้แนะนำให้เธอได้รู้จักกับเกรทหลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ได้พัฒนามากขึ้นเรื่อยๆจนเพื่อนของเขาและของเธอต่างดูออกว่าเกรทคิดอย่างไร
“คืนฝันเป็แฟนกับพี่นะ”
เกรทคุกเข่าขอร่างเล็กเป็แฟนกลางโรงอาหารของมหาวิทยาลัยโดยมีเพื่อนของเขาและของเธอต่างส่งเสียงเชียร์ให้รับคำหญิงสาวทั้งอายและดีใจเป็อย่างมากจึงตอบรับ
“ค่ะ...ลุกขึ้นได้แล้วฝันอายคนอื่นเขานะ”
“จะอายทำไมเรารักกันก็ต้องบอกให้โลกรู้สิ”
เกรทลุกขึ้นแล้วดึงคืนฝันไปกอดแล้วหอมแก้มเธอแต่เธอกลับผลักเขาออกแล้วตบเขาทันที ตลอดระยะเวลาที่คืนฝันรู้จักกับเขามาเธอพอมองออกว่าเกรทเป็คนอย่างไรเขาเป็เสือผู้หญิงมีบ้างที่เขาจะควงผู้หญิงคนอื่นให้เธอเห็นใน่แรก่หลังจากที่รู้จักกันมาได้สักพักเขาก็ไม่ควงหญิงได้ให้เธอได้เห็นอีกนั้นจึงทำให้คืนฝันคิดว่าเกรทคงจะจริงใจกับเธอ จนยอมที่จะเปลี่ยนตัวเองทำให้เธอยอมรับชายหนุ่มคนนี้มาเป็แฟน
คืนฝันไม่ชอบให้ใครมากอดหรือโดนตัวอย่างไม่คาดคิดเพราะเมื่อเธอใหรือตื่นเต้นมากไปอาจจะทำให้หัวใจวายได้
“ฝันไม่ชอบถ้าพี่จะคบกับฝันห้ามทำอะไรที่เป็การลวนลามอีก”
“ครับ ๆ พี่ขอโทษจับมือได้ใช่ไหม?”
หญิงสาวพยักหน้าแทนการตอบแล้วความสัมพันธ์ก็ดำเนินไปแบบเรียบง่ายจนคืนฝันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเกรทแต่เขากับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเธอแม้แต่น้อยขนาดเื่โรคหัวใจของเธอเขาก็ยังไม่รู้เลยจนมาถึงเมื่อวานนี้ที่ร่างบางได้รับรู้ว่าคนที่เธอรัก กลับไม่ได้รักเธอแค่คนเดียว นั่นทำให้หญิงสาวปวดใจไม่คิดเลยว่าเขายังไม่ทิ้งนิสัยเดิมไปที่สำคัญคือเพื่อนรักของเธอซึ่งไม่อยากจะเชื่อว่าจะแทงข้างหลังกันได้
คืนฝันตัดสินใจได้ในทันทีถ้าเกรทคิดจะไม่รักซื่อสัตย์ ทั้งทางกายละทางใจกับเธอคนแบบนี้ก็ไม่มีค่าที่จะอยู่ในชีวิตของเธออีก ก่อนจะจนกันขอเอาคืนสักครั้งเพื่อเป็การตอบแทนที่ทำให้เสียใจ
“ฉันขอเอาคืนพวกนั้นให้เจ็บแสบพอๆ กับที่ทำให้ฉัน คอยดู”
นั่นเป็การตัดสินใจซึ่งจะตัดสิ่งเลวๆออกจากชีวิตคืนฝันเองก็รู้ว่าชีวิตของเธอตอนนี้มันเหมือนนาฬิกาทรายที่นับถอยหลังไปเรื่อยๆที่ไม่รู้ว่ามันจะหมดเมื่อไร เธอได้แต่ถอนหายใจให้กับโชคชะตาของตัวเองไม่รู้เหมือนกันว่าชาติก่อนเธอไปทำกรรมใดไว้ ชาตินี้ชีวิตของเธอถึงได้สั้นอย่างนี้
4K
