ขวัญสารภาพความจริงกับอาเดี่ยวตามลำพังเื่ที่เขาไม่ใช่ญาติของจอม และบอกที่มาของเขา
หนุ่มใหญ่ไม่แปลกใจมากนัก เพราะคิดไว้อยู่แล้วเื่ที่มาของเด็กหนุ่มคนนี้แต่เื่ที่ยังสงสัยคือความสัมพันธ์กับจอม หากไม่ใช่ญาติกันแล้วคืออะไร
หลังจากสารภาพกับอาเดี่ยวแล้ว ขวัญจึงบอกเพิ่มเื่ที่เขาชวนจอมไปเที่ยวหัวหิน
“จอมยังไม่เคยไปที่นั่นมาก่อนผมเลยอยากพาไป”
“แล้วจะพาไปเที่ยวที่บ้านด้วยไหม?”
เดี่ยวมีความกังวลว่าพ่อแม่ของขวัญจะเอ็นดูจอมด้วยหรือไม่
“อาไม่ต้องห่วงนะครับผมจะดูแลจอมเป็อย่างดี”
ผู้ที่เปรียบเหมือนญาติผู้ใหญ่ของจอมมีความสบายใจขึ้นจึงไม่คัดค้านอะไร เพราะที่ผ่านมาเห็นขวัญเป็คนดีและเชื่อถือได้
…
เดิมทีขวัญไม่ได้ตั้งใจว่าจะพาจอมไปเที่ยวที่บ้านด้วยเพราะกลัวว่าทางบ้านของเขาจะรับไม่ได้และทำอะไรรุนแรง จนเด็กอายุแค่ 18 ปีเตลิดไป
แต่ถ้าไม่พาไป แล้วจอมไปรักกับคนอื่นเสียก่อนล่ะ?
เขาจึงขอทำตามหัวใจตัวเองเพื่อความสุขดีกว่า
…
คืนก่อนวันเดินทางขวัญขับรถยนต์มาจอดที่หน้าบ้าน
จอมไม่แปลกใจที่ขวัญมีรถยนต์พาไปเที่ยวได้เพราะจากที่รู้ฐานะและที่มาของเขา จึงไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม
เช้าวันเดินทาง ทั้งสองคนตื่นเช้ามาก และเป็ครั้งแรกที่จอมได้เดินทางไกลเขาคอยมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่บ่อยๆ
โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ยิ่งนัก
เมื่อขวัญเห็นว่าจอมหลับแล้วจึงชะลอความเร็วและจอดรถเข้าข้างทาง ค่อยๆ ปรับเบาะให้นอนลงอย่างเบามือเพื่อที่จอมได้หลับสบายขึ้น
เสียงโทรศัพท์ของขวัญดัง เขารีบรับสายทันที
โชคดีที่จอมยังไม่ตื่น
ในสายโทรศัพท์มีเสียงของเข้ม
“เดินทางแล้วใช่ไหม?”
“ครับ ผมจะพาจอมไปพักที่วิลล่าก่อนนะพี่ยังไม่อยากพาไปที่บ้านโดยตรง บอกแม่บ้านให้เข้ามาทำความสะอาดกับเตรียมอาหารไว้เรียบร้อย”
เมื่อวางสายแล้ว ขวัญรีบขับรถต่อทันทีเพราะตั้งใจว่าจะแวะปั๊มน้ำมันเพื่อเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาและพักขา ก่อนพาจอมแวะเที่ยวจุดหมายแห่งแรก
พอรถจอดสนิท ขวัญก้มหน้าปลดเข็มขัดนิรภัยให้คนที่หลับแบบคอพับอยู่เวลาเดียวกัน จอมตื่นและเริ่มขยับศีรษะ ทำให้มีเหตุไม่คาดฝัน ริมฝีปากของเขาไปััโดนแก้มของอีกคนแบบไม่ได้ตั้งใจ
สีหน้าของจอมแดงขึ้น
ขวัญรู้สึกดี จนยังไม่อยากขยับตัวและพูดเบาๆ ใกล้หูของจอม
“ลงไปล้างหน้าหรือเข้าห้องน้ำกันก่อนนะ”
จอมส่งเสียงเบาๆ
“อือ”
ขวัญชอบใจที่เห็นความเขินอายของคนตรงหน้าช่างยากนักที่จะเกิดขึ้น
…
“ที่นี่คือพระราชวังวสุนสิตา”
ขวัญพาจอมแวะเที่ยวจุดหมายแรกอย่างที่พูดล่อใจไว้ เขาชอบเที่ยวพระราชวังในบ้านเกิดอยู่แล้ว เพราะชื่นชอบทั้งศิลปะการตกแต่งและประวัติความเป็มา
ทั้งคู่เลือกจะชื่นชมความงดงามด้วยตนเองไม่ต้องอาศัยมัคคุเทศก์ประจำของที่นี่คอยแนะนำ
อีกเหตุผลสำคัญ ขวัญอยากใช้เวลาอยู่กับจอมอย่างอิสระไม่ต้องตามเวลาที่เกิดจากการบังคับของคนอื่น
จอมประทับใจความงดงามตระการตาน่ามองของสถานที่แห่งนี้ยิ่งนัก
หัวใจมัคคุเทศก์ส่วนตัวพองฟูที่เห็นอีกฝ่ายชื่นชอบในสิ่งเดียวกัน
…
“วันนี้เรากินข้าวเที่ยงกันช้าหน่อยนะ”
ขวัญบอกจอมเมื่อเริ่มเดินกลับมาที่รถยนต์
“ผมอยากพาไปร้านอร่อยร้านประจำ”
จอมตื่นเต้นอีกแล้วเมื่อได้ยินถึงร้านอร่อย
“ยิ่ง่วันหยุดยาวด้วยคนเยอะแน่ๆ ไม่อยากให้รออาหารนาน”
จอมพยักหน้า
ขวัญมองไปที่จอมด้วยั์ตาเป็ประกายพร้อมรอยยิ้มก่อนพูดอีกครั้ง
“พออิ่มแล้วค่อยเข้าที่พักกัน”
3K
