ความตึงเครียดลับๆ ระหว่างเรา

แสงเช้าอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาอย่างนุ่มนวล ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้น และเห็นจักรนั่งอยู่ตรงขอบเตียงทันที เขานั่งเงียบ ตัวงอเล็กน้อย มองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าของเขาถูกอาบด้วยแสงเช้า แต่ในแววตามีบางอย่างหายไป ราวกับเขากำลังซ่อนอะไรบางอย่าง บางอย่างที่หนักเกินจะพูดออกมา

ผมนั่งลงข้างเขา กอดเขาเบาๆ แล้วพูดว่า

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

เขาไม่ตอบ เพียงหันมามองผม แล้วจู่ๆ ก็ผลักผมลงบนเตียง

ผมกลั้นไม่อยู่เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากแบบนั้น รอยยิ้มที่บอกว่ากำลังจะมีอะไรเกิดขึ้น

“ถึงเวลาลงโทษแล้ว” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่รู้จะเรียกว่าอ่อนโยนหรืออันตรายดี เพราะมันเหมือนเป็นทั้งสองอย่างพร้อมกัน

“จักร—อะไรนะ?” ผมพูดได้แค่นั้นอย่างตกใจ แต่มันสายไปแล้ว

เขาเริ่มจี้เอวผมอย่างไม่ปรานี

ผมบิดตัว หัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน สัมผัสของเขาเย็นนิดๆ และทำให้ผมถูกรายล้อมด้วยความรู้สึกประหลาดหลายอย่าง แม้จะหัวเราะ แต่ผมกลับรู้สึกว่าในอากาศมีอะไรบางอย่างมากกว่าแค่การหยอกเล่น

“จักร พอเถอะครับ ได้โปรด!” ผมร้องขอ พลางกลิ้งไปมาบนเตียง

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ผมพยายามลุกหนี แต่เราสองคนขยับพร้อมกัน ผมพุ่งไปข้างหน้า ส่วนเขาก้มลงมา

แล้วก็—

หน้าผากผมชนไหล่เขา และตอนพยายามทรงตัว ใบหน้าผมกลับพุ่งชนริมฝีปากเขาตรงๆ

ริมฝีปากเขา... กับของผม... สัมผัสกัน

ผมนิ่งไป

หัวใจเหมือนสะดุด แต่ผมห้ามความสั่นไหวตื่นเต้นในอกไม่ได้

จูบ?

จูบที่ไม่ใช่จูบ

ผมรีบผละออก ดวงตาเบิกกว้าง รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก แค่คิดถึงมันก็แทบรับไม่ไหว

“จักร...ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่...” ผมพูดตะกุกตะกัก สั่นไปหมด

เขาจ้องผมอยู่หลายวินาที

สายตาเขาอ่านไม่ออก เงียบเกินไป

เหมือนมีอะไรในนั้น ที่ผมอยากเข้าใจ...แต่กลับเข้าไม่ถึง

ผมลุกจากเตียง เดินไปที่ครัว ผมต้องการกาแฟเข้มๆ สักแก้ว

ผมเริ่มทำอาหารเช้าง่ายๆ ไข่ดาวกับผัก มือผมสั่นเล็กน้อย ขณะที่ความคิดยังวนเวียนอยู่กับช่วงเวลานั้น

ทำไมผมรู้สึกแบบนี้? ผมรู้สึกอะไรกับเขา? แล้วสิ่งนั้น...สำคัญหรือเปล่า?

พอทำเสร็จ ผมวางกาแฟกับอาหารเช้าบนโต๊ะ รอเขาลงมา

ผมได้ยินเสียงฝีเท้าบนบันได จึงเดินไปที่ประตู

เขาอยู่ตรงนั้น ใส่เสื้อเชิ้ตสีเทาเรียบๆ ดูเหมือนทุกวัน แต่มีความจริงจังบางอย่างในตัวเขา

“มากินข้าวเช้าสิครับ” ผมพูด พยายามให้เสียงนิ่ง แต่ความสั่นในมือยังไม่หาย

“ไม่ ผมจะออกไปข้างนอก เดี๋ยวกลับมา” เขาตอบ พลางก้มผูกเชือกรองเท้า

ความคิดผมยิ่งยุ่งกว่าเดิม

เกิดอะไรขึ้นกับเขา? ทำไมเขาลึกลับแบบนี้เสมอ ห่างเหินนิดๆ ตลอดเวลา

ตอนเขากำลังจะออกไป ผมหยิบขนมปังปิ้งชิ้นหนึ่งยื่นให้เขา

“กินนี่ก่อนนะครับ ไปไหนตอนท้องว่างไม่ได้”

จักรมองผมอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนดูว่าผมพูดจริงไหม

จากนั้นเขาพูดนิ่งๆ

“ถ้านายอยากให้ผมกิน ผมขออย่างหนึ่งตอนกลับมา...รูปวาด”

“ตกลงครับ” ผมตอบทันที

จักรรับขนมปังไป กินช้าๆ

และผมกลับเผลอมองริมฝีปากเขา นึกถึงจูบที่พลาดไปนั้นอีกครั้ง

ความรู้สึกในใจผมยังไม่สงบ

พอกินเสร็จ เขาก้มลงมาข้างหูผม กระซิบเบาๆ

“ถ้าผมไม่ชอบรูปวาด...นายจะโดนลงโทษใหม่ ศิลปินของผม”

คำกระซิบนั้นทำให้ผมสะท้านเบาๆ

มันค้างอยู่ในหูเหมือนคำสัญญา

ผมมองเขาแล้วถาม

“แล้วบทลงโทษคืออะไรครับ ผมจะได้เตรียมตัว”

“เดี๋ยวนายก็รู้ตอนผมกลับมา” เขาตอบพร้อมยิ้มบางๆ ก่อนจับลูกบิดประตูแล้วเดินออกไป

เหลือไว้แค่ความคิดของผม

และคำถามที่ตอบไม่ได้

เขาไปไหน? เขาซ่อนอะไรจากผม? ทำไมผมรู้สึกตึงเครียดตลอดเวลา เหมือนมีบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา และจะเปลี่ยนทุกอย่าง

ผมกลับไปที่ครัว กินอาหารเช้าต่อ

หลังเก็บล้างเสร็จ ผมไปห้องวาดรูป หยิบสมุดสเก็ตช์ ดินสอ และยางลบ

จากนั้นออกไปนั่งที่โต๊ะในสวน

ผมเปิดสมุด หยิบดินสอ แล้วเริ่มวาด

เส้นแรกๆ ดูแปลกและไร้รูปทรง

แต่สักพักผมก็รู้ตัวว่า... ผมกำลังวาดริมฝีปากคู่นั้น

ริมฝีปากที่ผมลืมไม่ได้

ริมฝีปากที่ผมอยากจูบ... ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พอวาดเสร็จ ผมเอนหลัง

แล้วศีรษะก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่าง แข็ง... แต่ในเวลาเดียวกันก็นุ่ม

ผมเงยหน้าขึ้น

และเห็นจักร...