และแล้วเทศกาลวันวาเลนไทน์ก็มาถึง วันที่ทุกคนตั้งตารอและทุ่มเทให้กับงานนี้มาเป็สัปดาห์ เด็กนักเรียนต่างโรงเรียนจากทั่วโตเกียวหลั่งไหลเข้ามาเยี่ยมชมงานเทศกาลวาเลนไทน์ของโรงเรียนชายมัธยมปลายโกฮัน โรงเรียนชายล้วนเก่าแก่ที่มีประวัติยาวนานและมีชื่อเสียง
ด้านมัธยมต้นของโรงเรียนโกฮันที่อยู่ติดกันก็จัดงานเทศกาลวาเลนไทน์เช่นเดียวกัน ทางนั้นจัดงานออกบูธและขายของวันวาเลนไทน์ ซึ่งได้รับความสนใจจากนักเรียนโรงเรียนอื่นเป็อย่างมาก ส่วนของมัธยมต้นนั้นสามารถเดินทะลุผ่านรั้วมัธยมปลายมาได้ และมันถูกเปิดออกเพื่องานนี้โดยเฉพาะ
ทางฝั่งของมัธยมปลายเองก็มีการจัดบูธกิจกรรมต่าง ๆ ของแต่ละชมรมเช่นเดียวกัน เช่น ชมรมศิลป์ จัดแสดงภาพวาด ภาพถ่าย งานปั้น และงานจิตรกรรมของนักเรียนในชมรม ชมรมดนตรี มีการขับร้องและเล่นดนตรีของเหล่านักเรียนในชมรม และชมรมการแสดง ซึ่งเป็ตัวเอกของงานนี้ โดยการแสดงละครเวที กำกับบทละครโดย มัตสึดะ ชิฮารุ ผู้เคยได้รางวัลผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายระดับประเทศมาแล้ว ซึ่งเรย์โกะเองก็เพิ่งจะมารู้เื่รอบการแสดงในสามวันก่อนจะแสดงจริงว่าไม่ได้มีแค่รอบเดียว แต่มีถึงสามรอบ!! ถึงจะใและปฏิเสธไปตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว เพราะทุกอย่างถูกเตรียมการไว้หมดพร้อมที่จะทำการแสดงแล้ว การแสดงแต่ละรอบใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง
รอบการแสดง รอบที่ 1 เวลา 11.00 น.
รอบที่ 2 เวลา 15.00 น.
รอบที่ 2 เวลา 19.00 น.
หลังจากจบการแสดงจะมีการเดินขบวนพาเหรด นำโดยวงโยธวาทิตของโรงเรียน และเหล่านักแสดงละครเวทีของนักเรียนมัธยมปลาย เพื่อโชว์ชุดที่ออกแบบและตัดเย็บโดยชมรมแฟชั่นดีไซน์ และจบลงด้วยพิธีกล่าวปิดงานของผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมปลายโกฮัน
ตอนนี้เป็เวลาแปดโมงเช้า ด้านหลังเวทีทำงานวิ่งกันให้วุ่น ยิ่งใกล้ถึงเวลาแสดงจริงยิ่งทำให้ทุกคนทำงานอย่างกระตือรือร้นกันมากขึ้น
เรย์โกะกำลังแต่งหน้าทำผมอยู่ โดยชมรมเมคอัพอาร์ติส และชมรมแฮร์สไตลิส เธอรู้สึกคิดถึงเครื่องสำอางเหล่านี้เหลือเกิน นี่ก็เป็เวลาเกือบหนึ่งเดือนแล้วที่เธอไม่ได้ััเครื่องสำอางเหล่านี้เลย วิกผมสีดำขลับเป็ลอนยาวถูกสวมไว้บนหัวของเธอ ถูกตกแต่งด้วยโบว์สีแดงที่เป็เอกลักษณ์ของสโนไวท์
เรย์โกะมองดูตัวเองในกระจก เธอจับผมยาวลอนสวยที่สวมอยู่อยู่ อ่า…คิดถึงตอนผมยาวชะมัด เธอพูดในใจ
“สมแล้วที่เป็ดอกไม้งามแห่งโกฮัน พอแต่งเป็ผู้หญิงแล้ว ดูไม่ออกเลยนะว่าเป็ผู้ชาย” หนุ่มแฮร์สไตลิสกล่าวชื่นชมเธอ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาจูบแก้มของเธอเบาๆ เรย์โกะทำหน้าใพร้อมกับโวยวายใส่เขาเล็กน้อย
“ทำอะไรของนายหน่ะ เ้าบ้า!!”
“ฮ่าๆๆ น่ารักขนาดนี้ ใครจะห้ามใจไหวล่ะ”
“แต่นายก็ไม่มีสิทธิ์จะมาหอมแก้มใครมั่วๆแบบนี้นะ”
“ฮ่าๆๆ ขอโทษๆ ของฉันแค่หอมแก้ม อิจฉาพ่อหนุ่มเ็าคนนั้นมากกว่า ได้จูบนายเชียวนะ พูดถึงก็เดินมาโน้นล่ะ” หนุ่มแฮร์สไตลิสพูดถึง เ้าชายเฟอร์ดินานหรือมินามิ ชูยะ ที่กำลังเดินมาทางเรย์โกะ ชุดที่เขาสวมใส่ราวกับเขาเป็เ้าชายจริงๆ ชุดเครื่องแบบราชวงศ์ตะวันตกสี… ดวงตาเฉี่ยวที่ตอนนี้ถอดแว่นออกแล้วรับกับใบหน้าเรียบเฉยนั่นได้ดีสุดๆ ผมที่จัดทรงมีปอยผมด้านหน้าเล็กน้อยนั้นทำให้หน้าของเขาดูสุขุมเข้าไปอีก
เรย์โกะมองชูยะด้วยความตะลึงแบบตาไม่กระพริบ จนคนถูกมองจ้องหน้าขมวดคิ้วพร้อมกับดีดหน้าผากเรียกสติเล็กน้อย
“โอ้ย! เจ็บนะ”
“ก็เห็นมองตาไม่กระพริบเลย นึกว่าิญญาหลุดออกจากร่างไปซะแล้ว”
“ก็…นายดูแปลกตาไปหน่อย”
“นั่นคือคำชมใช่มั้ย”
“แล้วแต่จะคิด”
“นายเองก็สวยตะลึงเหมือนกันนะ เ้าหญิงของฉัน”
คำพูดของชูยะทำเอาเรย์โกะหลบตาลงเพราะความเขิน ถ้าเกิดว่าเขาไม่รู้ว่าเธอเป็ผู้หญิง เธอคงด่าเขากลับไปแล้ว
“เร็น ได้เวลาเปลี่ยนชุดแล้ว” ฝ่ายคอสตูมจากชมรมแฟชั่นดีไซน์ เรียกเรย์โกะเพื่อไปเปลี่ยนชุด เธอเดินไปหาพวกเขา ใครคนหนึ่งกำลังจะดึงเสื้อเรย์โกะขึ้นเพื่อเปลี่ยนชุดให้ เธอรีบร้องะโห้ามทันที
“อ้าๆๆๆ!! ไม่เป็ไรๆ ฉันถอดเองได้ จำได้มั้ยว่าฉันบอกว่าจะใส่ชุดเองน่ะ”
“นายจะใส่ชุดเองได้ยังไง มันเป็ซิบรูดด้านหลังนะ ยังไงก็ต้องมีคนช่วย”
“ฉัน…”
“ฉันใส่ให้เอง”ก่อนที่เรย์โกะจะได้พูดอะไร ชูยะก็พูดขึ้น
“ได้สิ แค่รูดซิปด้านหลังขึ้นก็ได้แล้ว รีบๆเข้าล่ะ” ฝ่ายคอสตูมยอมให้ทั้งสองใส่ชุดกันเอง
ชูยะและเรย์โกะเดินไปเปลี่ยนชุดในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
“หันหลังไปสิ” ชูยะหันหลังให้เรย์โกะ แต่ยังไงซะ ห้องนี้มันก็มีกระจกรอบด้าน ถึงจะหันหลังก็เห็นอยู่ดี ชูยะแอบมองเรย์โกะผ่านกระจก ถึงแม้ในใจจะตีกันว่าไม่ควรมอง แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะมอง ก็นะ มันสัญชาตญาณของผู้ชายนี่หน่า
หน้าอกที่มีบราไร้สายสีเนื้อกับกางเกงกีฬาขาสั้นของเรย์โกะ ทำให้เขานึกย้อนไปถึงว่าที่เขาเห็นร่างกายเปลือยเปล่าของเรย์โกะ หัวใจของเขาเต้นแรง หน้าแดงๆที่ถูกเมคอัพแต่งไว้ยิ่งแดงขึ้นไปอีก
“ชูยะ” เสียงเรียกของเรย์โกะทำให้เขาตื่นจากภวังค์ “ช่วยรูดซิปให้หน่อยสิ” คำพูดของเรย์โกะยิ่งทำให้เขาตื่นเต้นเขาไปอีก เมื่อหันมาแล้วเจอแผ่นหลังขาวเนียน วิกผมยาวที่เธอจับรวบไว้ด้านหน้าเผยให้เห็นต้นคอนั้น ชูยะขยับตัวเข้าไปใกล้ ค่อยๆเอื้อมมือไปดึงซิปที่ด้านหลังขึ้นช้าๆ อย่างเบามือ ปลายนิ้วค่อยๆ ััแผ่นหลังั้แ่เอวขึ้นไป
(ต้นคอนั่นน่ากัดจริงๆ) ชูยะพูดในใจ
“นี่ เสร็จรึยัง ยืนระลึกชาติอยู่รึไง” คำพูดของเรย์โกะทำเอาคนมโนตื่นจะฝันทันที
“เสร็จแล้ว กำลังมองเกลื่อนที่หลังอยู่หน่ะ”
“อะไรนะ!! ฉันมีเกลื่อนที่หลังหรอ” เรย์โกะรีบมองแผ่นหลังผ่านกระจก
“ฉันล้อเล่น” พูดจบชูยะก็เดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ปล่อยให้คนโดนแกล้งะโด่าตามหลัง
เธอเดินออกมาเพื่อให้ฝ่ายคอสตูมจัดการชุดให้อีกรอบ
“ว้าว เร็น นายมีเนินอกอย่างกับผู้หญิงเลย” ฝ่ายคอสตูมพูด
“ก็ชุดนายมันออกแบบมาดันหน้าอกนี่ หน้าอกแบนแบบผู้ชายยังดูมีหน้าอกเลย” เรย์โกะพูดแก้ตัว
“ก็จริง ฉันตั้งใจออกแบบมาแบบนั้น แต่ไม่คิดว่ามัจะออกมาดันแบบตู้มเหมือนของผู้หญิงจริงๆ แบบนี้ อ่า…รู้สึกภูมิใจจัง” ฝ่ายคอสตูมทำสีหน้าพอใจ
“เร็นนนนนนน” เสียงกัปตันฮิโรกิดังมาแต่ไกล
หนุ่มๆคนแคระทั้งเจ็ดที่สูงเป็เปรตกันแทบทุกคน เดินเรียงกันมา แต่งชุดคนแคระที่หล่อที่สุดในประวัติศาสตร์เท่าที่เคยมีบทคนแคระมา ก็เป็ความตั้งใจของผู้กำกับเขาแหละ เพราะรู้ว่ามีนักเรียนโรงเรียนอื่นมาดูด้วย เลยให้เหล่าคนแคระรูปหล่อเป็จุดขายของงานเช่นกัน สมแล้วที่เป็ผู้กำกับยอดเยี่ยม
“ว้าว เร็น นายโครตสวยตะลึงเลย” กัปตันฮิโรกิพูดก่อนจะเดินวนรอบๆตัวเธอ
“ใช่ สวยมาก แต่ทำไมหน้าอกนายใหญ่จัง อย่างกับผู้หญิง” อากิระที่ทำตาลุกวาวกับเนินอกล้นๆนั้น โดนเรย์โกะชกไปที่ท้องทีนึง “โอ้ย เจ็บนะ”
“จะเอาอีกมั้ยล่ะ จะต่อยให่ร่วงเลย ชุดมันดันออกมาต่างหากเล่า ผู้ชายที่ไหนจะไปมีนมกัน” เรย์โกะทำท่าจะต่อยฮิโรกิอีกรอบ เ้าตัวรีบไปหลบหลัง ทานากะ ไคโตะ ที่ยืนตะลึงมองเรย์โกะตาไม่กระพริบ
เหล่าคนแคระสวมชุดตามบทที่ตัวเองได้รับ ชุดขุดเหมืองที่ดูหล่อและเท่ เข้ากันสุดๆกับพวกเขา
“กระจกวิเศษ จงบอกข้าเถิดใครงามเลิศในปฐี” เอ็นโด โบตันพูดพร้อมกับเดินด้วยท่วงท่าช้าๆ ชุดแม่มดใจร้ายที่ดูสวยสง่า วิกผมปลอมที่ถูกเกล้าผมขึ้นมีมงกุฏสวมอยู่บนนั้น ช่างดูสมกับเป็แม่เลี้ยงใจร้ายจริงๆ มือของโบตันกับกำลังเกาะแขนนายพรานร่างกายกำยำ ดูเคร่งขรึม ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือ โฮจิโนะ ไดจิ
“รุ่นพี่โบตัน นายดูน่าบีบคอดีนะ สีหน้าท่าทางดูร้ายสุดๆ” อิโต้ ฮารุโตะพูดขึ้น คนถูกกล่าวถึงไม่ได้โกรธเลยสักนิด แต่กลับหัวเราะชอบใจอีกต่างหาก
“โฮ่ๆๆ แสดงว่าฉันเล่นได้สมบทบาทสินะ คนแคระอย่างพวกแกหน่ะ อย่างเอาตัวมาเทียบกับฉันหน่อยเลย” ว่าแล้วเขาก็เดินเชิ่ดหัวเราะออกไป
“เ้าบ้านั่นดูอินกับบทไปมั้ย” อากิระมองอย่างงงๆ
“สมกับเป็โบตันแหละ ไม่ว่าจะให้ทำอะไร เขาจะทำมันให้ออกมาเต็มที่เสมอ” กัปตันฮิโรกิพูด
“เอาล่ะทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม อีก 10 นาทีการแสงจะเริ่มแล้วนะ” ผู้กำกับประกาศเสียงดังก้อง ทุกฝ่ายพร้อมทำการแสดง บทละครค่อยๆถูกอ่านด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะร้อยเรียงเื่ราวการเริ่มต้นของละครเื่สโนไวท์
17K
![รวมเรื่องสั้น 18+ NC เน้น ๆ แซ่บมาก [PWP] แนวจีนโบราณ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781781087_1315627.webp)
