ตอนที่ 6 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (13)
“องค์ชายรองตรัส ตรัส ตรัสว่าจะรับข้าเป็อนุ หลังจากสืบทอดบัลลังก์แล้วจะแต่งตั้งข้าเป็สนมด้วยเ้าค่ะ!” อวิ๋นซิ่วคุกเข่าอยู่กลางลาน
เหอหรงหัวเราะเสียงเย็นสองเสียง อี้อวิ๋นเฟยพูดประหนึ่งว่าบัลลังก์ฮ่องเต้เข้ากระเป๋าเขาไปแล้วอย่างนั้น “คำพูดเช่นนี้จะเอ่ยมั่วซั่วมิได้ มีโทษถึงตัดหัวเชียวนะ!”
อวิ๋นซิ่วโขกศีรษะกับพื้นดังตึงๆ “ทุกคำที่ข้าน้อยพูดเป็ความจริงทั้งหมดเ้าค่ะ ข้าน้อยมิกล้าโป้ปด คุณชาย ข้าน้อยไม่เคยคิดแย่งความรักจากท่านเลยนะเ้าคะ ข้าน้อย ข้าน้อยเพียงแต่ปลาบปลื้มในตัวองค์ชายรองเท่านั้นเ้าค่ะ!”
เหอหรงพูดอะไรไม่ออก เป็ผู้ชายเหมือนกัน ใคร้าความรักกันเล่า แต่องค์ชายรองผู้นี้คงไม่ได้คิดอะไรกับจี้อู๋โยวจริงๆ ทั้งหมดเป็เพียงแค่แผนเท่านั้น
“จ้าวหมอมอ จับครอบครัวอวิ๋นซิ่วไปทำงานหนักในหมู่บ้าน คอยเฝ้าไว้อย่าให้พวกนางหนี” เหอหรงไม่มองอวิ๋นซิ่วอีก ส่งคนพาพวกนางไปไกลๆ ทันที
หมอมอรีบให้คนอุดปากนางแล้วลากออกไป
หลังจากในลานเงียบลงแล้ว เหอหรงถึงเรียกหน้าจอระบบออกมาตรวจดูอย่างละเอียด
ก่อนหน้านี้เขาเหมือนเห็นค่าความฟินของเหยียนเจ๋อ
และก็จริงดังคาด ใต้ค่าความฟินของอี้อวิ๋นเฟยมีค่าความฟินของเหยียนเจ๋อขึ้นอยู่ ‘64’
นี่มันสูงกว่าค่าความฟินของอี้อวิ๋นเฟยเยอะเลยนะให้ตายสิ!
เหอหรงจ้องค่าความฟินนี้อยู่นาน ก่อนจะหันไปมองตรงภารกิจตอนแรกเริ่ม จริงอย่างที่คิด บนบอร์ดภารกิจเขียนไว้ว่าคู่ครองที่แนะนำให้จู่โจม ไม่ใช่ภารกิจให้จู่โจม เพราะฉะนั้นที่เขาเปลี่ยนเนื้อเื่อย่างตอนนี้ก็ไม่เป็ปัญหา
เหอหรงคลึงหัวที่ปวดตุบๆ เื่ในวันนี้ไม่ยุ่งยาก แต่น่าสะอิดสะเอียน
เขาคิดว่าถ้าเ้าของร่างเดิมไม่รู้นิสัยที่แท้จริงของอี้อวิ๋นเฟย จุดจบคงจะไม่ดีสักเท่าไร
เหอหรงนอนอยู่บนฟูกนุ่มข้างหน้าต่าง ผ่อนลมหายใจยาว หลังจากเื่ทุกอย่างในวันนี้จบลงเขารู้สึกเหมือนร่างกายเหือดแห้ง อยากนอนอยู่บนฟูกอย่างเดียวไม่ต้องขยับเขยื้อน เปลือกตาของเขาค่อยๆ ปรือปรอยเคลิ้มหลับ
“คุณชายเ้าคะ คุณชายเหยียนมาเ้าค่ะ” จ้าวหมอมอขานเรียกจากด้านนอกห้อง
เหอหรงที่หลับไปได้ไม่นานสะดุ้งตื่นทันที หงุดหงิดใจขึ้นมาสุดๆ “2333”
“หืม โฮสต์เป็อะไรไปครับ”
เหอหรงคลี่ยิ้มสดใส “ผมอยากฆ่าคน”
เขาอุตส่าห์จัดการเื่เส็งเคร็งทั้งหมดจบแล้ว งีบสักแป๊บหนึ่งจะเป็อะไรไป! ถ้าเหยียนเจ๋อไม่ได้มีธุระจริงจัง เขาจะเล่นงานหมอนั่นให้หนักเลย!
“ให้เขารออยู่ด้านหน้า!” เหอหรงกัดฟันพูด
เหยียนเจ๋อกำลังนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ มือชะงักงันไปครู่หนึ่ง จิบอีกคำด้วยความลังเล ก่อนจะขมวดคิ้ว ชานี่สู้ที่เรือนเขายังมิได้เลย
“หลายวันก่อนคุณชายมอบชาชั้นดีให้ข้าจำนวนหนึ่งไม่ใช่รึ เหตุใดชาของคุณชายที่นี่ถึงยังสู้ของที่เรือนข้าไม่ได้เลยล่ะ” เหยียนเจ๋อถามจ้าวหมอมอตรงๆ
“ชานั่นเป็ของบรรณาการในปีนี้ จวนของเราได้มาทั้งหมดสองชั่ง[1] คุณชายได้มาครึ่งชั่ง เขาบอกว่าน้อยเกินไป กลัวว่าหากตัดแบ่งจะไม่พอ จึงมอบให้คุณชายเหยียนเจ๋อทั้งหมดเ้าค่ะ”
จ้าวหมอมอหน้าตาประดับรอยยิ้ม แต่ทว่าในใจสงสารคุณชายของตนนิดหน่อย มีของดีอะไรก็ยัดไปที่เรือนของเหยียนเจ๋อทั้งหมดอย่างกับโดนสิ่งใดเข้าสิง
ชาบรรณาการเลอค่าถึงเพียงนั้น เขากลับยกให้เหยียนเจ๋อทั้งหมด ไม่เหลือไว้ให้ตนเองเลยสักนิด!
ทันใดนั้น เหยียนเจ๋อก็รู้สึกว่าชาในมือชักจะร้อนเกินไปแล้ว ร้อนจากฝ่ามือของเขาลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจ
เชิงอรรถ
^ ชั่ง เป็นมาตราการวัดน้ำหนักในสมัยโบราณ 1 ชั่งมีน้ำหนักประมาณ 500 ถึง 600 กรัม
1K
