เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นผู้ดูแลฟาร์มผู้มั่งคั่งบ้างได้ไหมคะ？[แปลจบแล้ว]

        โครม! หลิงมู่เอ๋อร์ถีบประตูบานหนึ่งให้เปิดออก ก่อนจะสาวเท้าก้าวใหญ่เข้าไปในห้อง นางเห็นเพียงแต่ชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังระเริงกามอยู่บนเตียง ชายผู้นั้นมีศีรษะที่อ้วนและใบหูที่ใหญ่ อีกทั้งใบหน้าของหญิงสาวนางนั้นก็เต็มไปด้วยชาดสีแดง ในเวลานี้ทั้งสองคนกำลังโรมรันกันอย่างดุเดือด ปากของหญิงสาวนางนั้นส่งเสียงร้องที่แสนเสแสร้งออกมา

        หลิงมู่เอ๋อร์บุกเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำให้สองคนนั้นสะดุ้งตกใจ ชายหนุ่มชะงักค้าง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดใจ เขาจ้องไปที่หลิงมู่เอ๋อร์อย่างโหดเหี้ยมราวกับว่าอยากจะกลืนกินนางให้ได้อย่างไรอย่างนั้น หญิงสาวนางนั้นส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ ทว่าหลิงมู่เอ๋อร์กลับคิดว่านางเจ็บปวดที่กายเป็นอย่างยิ่ง

        หลิงมู่เอ๋อร์หาคนไม่พบ แม้แต่ประโยคขออภัยสักประโยคก็ไม่ได้เอ่ยออกมา นางหมุนกายหันหลังกลับ ก่อนจะออกจากห้องไปทั้งอย่างนั้น หญิงสาวถีบประตูห้องหลายห้องติดต่อกัน พลางเรียกขานชื่อของซูเช่อไปพร้อมกับมองหาตัวคนไปด้วย ทว่าก็ยังหาตัวเขาไม่พบ การต่อสู้ระหว่างจื่อถงกับพวกลูกสมุนที่ชั้นด้านล่างกำลังจะสิ้นสุดลง การที่จื่อถงสามารถเป็นผู้ติดตามของซูเช่อได้นั้น ย่อมเป็นเพราะความสามารถของเขาไร้ข้อกังขา ชายหนุ่มทุบตีลูกสมุนเหล่านั้นจนหมดสภาพ พวกมันพากันนอนกองอยู่เต็มพื้น เดิมทีลูกค้าที่ต้องการจะเข้ามาพอเห็นสภาพการณ์เช่นนั้น แต่ละคนต่างก็พากันหลีกทาง ไม่กล้าย่างกรายเข้ามาอีกแม้แต่ครึ่งก้าว

        “เกิดอันใดขึ้น? คุณชายพวกข้าเมื่อสักครู่ยังอยู่ที่นี่ เหตุใดจู่ๆ ถึงได้หายตัวไปเล่า?” สีหน้าของจื่อถงแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

        “เจ้าถามข้า แล้วข้าจะควรถามผู้ใด? ข้าค้นหมดทุกห้องแล้ว เมื่อสักครู่เขาอยู่ที่ห้องใด เจ้าคงรู้กระมัง?” หลิงมู่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว

        “เมื่อสักครู่คุณชายอยู่…” จื่อถงชี้ไปที่ห้องหับที่หรูหราที่สุดห้องนั้น “ห้องนั้น แต่ว่าข้าเองก็หาแล้ว ไม่มีคน!”

        “เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงสองทาง หนึ่งคือเขาไปจากที่นี่ด้วยตนเอง สองคือมีคนพาเขาไปแล้ว” หลิงมู่เอ๋อร์มองไปที่จื่อถง “เจ้าไปตรวจสอบดูก่อนว่านางโลมที่มาพัวพันกับเขาเมื่อสักครู่ยังอยู่หรือไม่ ถ้านางไม่อยู่ มีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะถูกคนพาตัวไป”

        “ข้าหาแล้ว ไม่พบนางโลมผู้นั้น คุณชายของพวกข้าคงจะไม่ถูกคนพาตัวไปจริงๆ หรอกกระมัง? การมาเมืองเฟิ่งครานี้ เป็นเพราะพวกข้ามีภารกิจที่อันตรายยิ่ง หรือเป็นไปได้ว่าคุณชายของพวกข้าได้ล่วงเกินคนที่ไม่สมควรล่วงเกินเข้า? ดังนั้นจึงถูกคนผู้นั้นลอบทำร้าย?” จื่อถงไม่พบตัวคน ดังนั้นเขาจึงคิดเกี่ยวกับความเป็นไปได้ทุกทางในใจของตนเองขึ้นมา

        หลิงมู่เอ๋อร์ไม่ได้สนใจความคิดที่ฟุ้งซ่านของจื่อถง นางรู้ตำแหน่งที่ซูเช่ออยู่เมื่อสักครู่นี้แล้ว จากนั้นจึงรีบไปหาร่องรอยจากเบาะแสที่ตรงนั้น

        "ภายในห้องนี้มีคนเคยอยู่อยู่สามคน นอกจากคุณชายของพวกเจ้าและนางโลมนางนั้นแล้ว ยังมีอีกหนึ่งคนที่ปรากฏตัวขึ้น คนผู้นี้ถ้าไม่เป็นวรยุทธ์ ก็คงกำลังปกปิดวรยุทธ์อยู่ แต่ว่าเป็นคนผู้นี้เองที่พาตัวคุณชายของพวกเจ้าไป ตอนนี้ยืนยันได้แล้วว่าคุณชายของพวกเจ้าไม่ได้อยู่ที่นี่ ส่วนเขาอยู่ที่ใดนั้น นั่นก็ต้องปล่อยให้เขาช่วยเหลือตนเองแล้ว” หลิงมู่เอ๋อร์ตามเบาะแสไปและเดินออกจากหอนางโลมนั้น ทว่าทันทีที่นางเดินออกจากหอนางโลมก็พบเข้ากับร่องรอยของรถม้า

        จื่อถงร้อนใจยิ่งนัก ถ้าหากคุณชายของพวกเขาเป็นอันใดไป ชีวิตน้อยๆ ของผู้ติดตามอย่างพวกเขาก็คงจะจบสิ้นแล้ว

        หลิงมู่เอ๋อร์ถูกจื่อถงวิงวอนให้ไปตามหาคน จื่อถงเป่านกหวีด เห็นเพียงเงาดำจำนวนมากปรากฏขึ้นจากท้องฟ้า เงาดำเหล่านั้นหยุดลงอยู่ตรงหน้าของจื่อถง

        “เจ้ามีคนอยู่ในมือ เหตุใดเมื่อครู่ถึงไม่เรียกให้พวกเขาออกหน้าเล่า?” หลิงมู่เอ๋อร์กล่าวอย่างไม่พอใจ

        "มีเรื่องบางเรื่องที่แม่นางยังไม่รู้ คนเหล่านี้ล้วนเร้นกายอยู่ในความมืด ไม่อาจพบได้ในที่แจ้ง หากมิใช่เรื่องสุดวิสัยจริงๆ จะไม่ให้พวกเขาออกหน้าอย่างเด็ดขาด" จื่อถงกล่าว "ตอนนี้ถึงขั้นสุดวิสัยแล้ว ยังมีเรื่องใดร้ายแรงกว่าการที่คุณชายถูกจับตัวไปอีก?”

        คนสิบกว่าคนปรากฏตัวตรงหน้าของจื่อถง เพื่อรอคำสั่งจากเขา

        จื่อถงเล่าถึงสถานการณ์ของซูเช่ออย่างสั้นๆ ง่ายๆ หลังจากเหล่าองครักษ์เงาทั้งหมดได้ฟังแล้ว แต่ละคนต่างก็มองหน้ากันไปมา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าซูเช่อจะหายตัวไปเช่นกัน

        "ทุกคนแยกย้ายกันค้นหา จะต้องหาคุณชายให้พบแล้วพากลับมาให้เร็วที่สุดให้ได้" จื่อถงกล่าวอย่างเคร่งขรึม "หากคุณชายเป็นอันใดไป พวกเราจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยแน่"

        “ขอรับ” องครักษ์เงาทั้งหมดกล่าวโดยพร้อมเพรียงกัน

        “เช่นนั้นที่นี่ก็ไม่มีธุระอันใดที่เกี่ยวกับข้าแล้วใช่หรือไม่? คนของเจ้าออกหน้าลงมือเอง คิดว่าไม่นานคงหาคุณชายของพวกเจ้าพบได้ในไม่ช้า” หลิงมู่เอ๋อร์กล่าวกับจื่อถง

        “แม่นาง คุณชายของพวกข้าอาจจะถูกวางยาพิษ นอกจากท่านแล้ว ยังจะมีผู้ใดที่สามารถช่วยเขาได้อีก? แม่นางรอข่าวคราวเสียก่อนเถิด! ถ้าหากพวกเขาสามารถช่วยคุณชายกลับมาได้ทันท่วงที ได้โปรดขอให้แม่นางช่วยรักษาเขาด้วย” จื่อถงกล่าววิงวอน

        หลิงมู่เอ๋อร์คำนวณเวลา นางและโจวฉี่เยี่ยนหารือกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ สัมภาระของนางยังไม่ทันได้เก็บเรียบร้อยดีเลย! นอกจากนี้ นางยังต้องการซื้อของท้องถิ่นของที่นี่ก่อนกลับไปอีกด้วย ถึงอย่างไรก็จากมาหลายเดือน คนในครอบครัวจะต้องคิดถึงนางมากเป็นแน่ หากสามารถซื้อของเล็กน้อยติดมือกลับไปได้ก็จะเป็นการแสดงความกตัญญูกตเวทีอย่างหนึ่ง

        การมาในครั้งนี้ เวลาถูกกำหนดไว้อย่างแน่นขนัด

        ซูเช่อคนผู้นี้ นางพอรู้จักเขาอยู่บ้าง อย่าได้มองว่าเขาเป็นคนที่ทำให้คนที่อยู่ใกล้รู้สึกราวกับว่าเขาเป็นดั่งสายลมที่พัดผ่านเย็นสบาย ในความจริงแล้ว ภายใต้หน้ากากที่อ่อนโยนนั้นได้ซุกซ่อนจิตวิญญาณที่แหลมคมเอาไว้อยู่ คนผู้นี้มิใช่คนเรียบง่ายดั่งที่เห็นภายนอกแน่นอน

        ฐานะของซูเช่อสำคัญถึงเพียงนี้จะไม่มีองครักษ์เงาติดตามตัวคอยปกป้องเขาหรือ? ถ้าหากว่ามี หญิงนางโลมธรรมดานางหนึ่งจะสามารถพาตัวเขาไปได้? หรือว่าคนที่พาตัวเขาไปจริงๆ แล้วมิใช่หญิงนางโลม แต่เป็นศัตรูของเขาเอง

        หลิงมู่เอ๋อร์คิดไม่ออก และในเมื่อคิดไม่ออก เช่นนั้นก็ไม่ต้องคิดเลย นางเชื่อว่าจะมีคนไข้ข้อสงสัยของนางได้

        "เช่นนั้นก็หาตัวคนเถิด! หากหาพบแล้วก็ให้เขากินยาเม็ดนี้ลงไป" หลิงมู่เอ๋อร์แจกยาหนึ่งเม็ดให้กับองครักษ์เงาแต่ละคน “ยาเม็ดนี้สามารถระงับพิษในกายของเขาได้ อย่างน้อยเขาก็จะปลอดภัยก่อนที่ข้าจะพบเข้า ไม่ต้องเป็นกังวลว่าเจ้านายของพวกเจ้าจะคลุ้มคลั่ง”

        องครักษ์ทั้งหมดรับยาแล้วจากไป หลิงมู่เอ๋อร์มองไปที่หอนางโลมที่อยู่ด้านหลังหนึ่งที นางตัดสินใจที่จะกลับไปอีกครั้ง เพราะว่ามีเรื่องราวบางอย่างยังไม่ได้จัดการให้เรียบร้อย!

        ครั้นตอนที่หลิงมู่เอ๋อร์กลับมา แม่เล้าก็ได้ตื่นขึ้นมาแล้ว นางเห็นลูกสมุนนอนกองอยู่เต็มพื้น ใบหน้าที่ทาชาดแดงก็ปกคลุมไปด้วยมวลเมฆอันมืดครึ้ม

        ตอนที่หลิงมู่เอ๋อร์เดินกลับไปอีกครั้ง แม่เล้าก็กล่าวอย่างดุร้ายว่า "เจ้ายังกล้ากลับมาอีก"

        “ข้ากลับมาครั้งนี้ ก็เพราะอยากจะสอบถามมามา [1] เรื่องหนึ่ง” หลิงมู่เอ๋อร์ยกยิ้มสดใส

        แม่เล้าเห็นท่าทางของนางแล้วก็อดที่จะตื่นตระหนกไม่ได้ นางมองหลิงมู่เอ๋อร์อย่างระแวดระวัง พลางก้าวถอยไปด้านหลังไปทีละก้าวทีละก้าว

        "เจ้าจะทำอันใด?"

        "ข้าจะถามคำถามเล็กๆ น้อยๆ ท่านเพียงไม่กี่ประโยค จะไม่รบกวนท่านนาน" หลิงมู่เอ๋อร์พลันปรากฏตัวตรงหน้าของแม่เล้า นางบีบเข้าที่ลำคอของหญิงสาวตรงหน้า “เมื่อครู่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่? คุณชายที่พวกข้าตามหาท่านนั้นถูกผู้ใดพาตัวไป? อย่าบอกข้านะว่าท่านไม่รู้”

        เดิมทีแม่เล้าอยากจะบอกว่าไม่รู้ตามสัญชาตญาณ แต่คำพูดของหลิงมู่เอ๋อร์ได้ปิดตายทางหนีทีไล่ของนางแล้ว ในใจของนางไม่ยินยอม แต่ไม่อาจไม่พูดออกมาได้ "คนของพวกข้าพาตัวเขาไปแล้ว"

        “พาเขาไปที่ใด?” หลิงมู่เอ๋อร์ยังคงถามต่อไป

        “ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน ครั้งนี้นายท่านของพวกข้าส่งคนแปลกหน้ามาผู้หนึ่ง” แม่เล้ากล่าวด้วยใบหน้าดำคล้ำ “ข้าได้พูดไปแล้ว ปล่อยข้าได้แล้วใช่หรือไม่?”

        "ข้าก็อยากปล่อยท่านเช่นกัน แต่ว่า… ท่านทำเรื่องเลวร้ายมากมายอยู่ที่นี่ ข้าจะปล่อยท่านไปได้อย่างไร?" หลิงมู่เอ๋อร์นำยาเม็ดหนึ่งยัดเข้าไปในปากของแม่เล้านางนั้น

        “เจ้าให้ข้ากินอันใดเข้าไป?” แม่เล้านางนั้นถลึงตาจ้องนางด้วยความโกรธ “สิ่งที่เจ้าอยากรู้ ข้าก็บอกเจ้าไปหมดแล้ว”

        “ข้าไม่เคยบอกว่าจะปล่อยท่านไป ท่านไร้เดียงสาเกินไปเองต่างหาก” หลิงมู่เอ๋อร์มองนางอย่างเฉยชา “นี่คือยาพิษ ถ้าท่านไม่ทำตามที่ข้าบอก พิษก็จะแล่นเข้าสู่หัวใจในไม่ช้า ขอเพียงแค่ท่านทำตามที่ข้าสั่งการ ข้าจะให้ยาถอนพิษแก่ท่าน”

        "เจ้าต้องการให้ข้าทำสิ่งใด?" แม่เล้ากลัวตาย ครั้นได้ยินว่ามันคือยาพิษ ดวงตาของนางก็ฉายประกายหวาดกลัวออกมา

        ลิ่วล้อคนนี้ควบคุมได้ง่ายดายยิ่งนัก นี่เป็นเรื่องที่หลิงมู่เอ๋อร์คาดไม่ถึง ดูเหมือนว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังนางจะมีฝีมือธรรมดา ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ถึงขั้นควบคุมแม่เล้าไม่ได้

        แน่นอนว่า สถานะของแม่เล้านางนี้ก็ไม่ได้สูงส่ง คาดว่าน่าจะเป็นหมากตัวหนึ่งของฝ่ายตรงข้ามที่จะมีหรือไม่มีก็ได้ ผู้ที่อยู่เบื้องหลังของนางก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับนางเช่นกัน

         “กำจัดหญิงนางโลมของที่นี่ทั้งหมด จากนั้นก็จุดไฟเผาที่นี่เสีย” หลิงมู่เอ๋อร์เอ่ยเรียบๆ “เพียงแค่ท่านทำมันสำเร็จ ข้าก็จะให้ยาถอนพิษกับท่าน ไม่เพียงแต่จะถอนพิษที่ข้าวางเท่านั้น ยังรวมไปถึงถอนพิษของนายท่านผู้นั้นอีกด้วย ท่านสามารถไปใช้ชีวิตที่ธรรมดาปกติสุขยังสถานที่ที่ไม่มีคนรู้จัก และจะไม่มีผู้ใดหาท่านพบได้อีก"

        “เจ้าสามารถถอนพิษที่นายท่านของข้าวางได้จริงหรือ?” แม่เล้ามองหลิงมู่เอ๋อร์ด้วยความตกตะลึง

        “แน่นอน” หลิงมู่เอ๋อร์กล่าวเสียงนิ่ง “ข้าบอกว่าได้ก็คือได้ ในที่แห่งนี้ยังมีผู้ใดเคลือบแคลงสงสัยในคำพูดของข้าอีก”

        “ตกลง ข้าฟังเจ้า” เดิมทีแม่เล้านางนี้ก็เป็นเพียงแม่เล้าธรรมดาๆ เท่านั้น ภายหลังถูกยาพิษเม็ดหนึ่งควบคุมเอาไว้และได้ทำเรื่องเลวร้ายมากมายให้กับคนที่อยู่เบื้องหลังผู้นั้น หากสามารถถอนพิษได้ แน่นอนว่านางย่อมปรารถนาอย่างยิ่ง ต่อจากนี้ไปจะได้ไม่ต้องเป็นหุ่นเชิดของผู้อื่นอีกแล้ว และไม่ต้องกังวลว่าจะไม่อาจรักษาชีวิตน้อยๆ ของตนเองเอาไว้ได้อีก

        หลิงมู่เอ๋อร์แจกแจงให้แม่เล้าทำเรื่องต่างๆ และสาวเท้าก้าวใหญ่เดินออกไปจากหอนางโลม นางรู้ว่าแม่เล้าจะเชื่อฟังคำสั่งของนาง ขอเพียงแค่นางทำภารกิจสำเร็จลุล่วงแล้วนางก็สามารถมาหาตนเพื่อขอยาถอนพิษได้

        ทันทีที่ออกจากประตูก็เห็นเงาดำสายหนึ่งกระโดดเข้ามาพลางกล่าวกับนางว่า "แม่นาง หาคุณชายของพวกข้าพบแล้ว แม่นางรีบไปช่วยคนเถิดขอรับ"

        หลิงมู่เอ๋อร์กล่าว "รีบนำทางไป!"

        เงาดำประสานมือคารวะ ก้มศีรษะพลางกล่าวว่า "ที่แห่งนั้นค่อนข้างไกล ข้าน้อยขอล่วงเกินแม่นางแล้ว"

        หลิงมู่เอ๋อร์ยังไม่ทันได้เข้าใจว่าจะล่วงเกินที่ว่าคืออย่างไร ชายผู้นั้นก็อุ้มนางเข้าเอวหมับ ก่อนจะเหาะเหินทะยานขึ้นไปบนอากาศ เขาเหาะอยู่บนหลังคาอยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็ปรากฏบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ห่างไกลออกไป

        “แม่นางหลิง” จื่อถงมองนางด้วยความร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง "รีบเข้ามาเถิด"

        ทันทีที่หลิงมู่เอ๋อร์เข้าไปในห้องก็เห็นสตรีนางหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น สตรีนางนั้นเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้าสยายกระเซอะกระเซิง เช็ดน้ำตาไม่หยุดด้วยท่าทางที่เห็นแล้วก็อดที่จะเวทนาไม่ได้

        ไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่า สตรีนางนั้นก็คือหญิงนางโลมที่วางยาซูเช่อนั่นเอง

        เดิมทีคิดว่าเป็นหญิงสาวแพรวพราวเสน่ห์สวยหยาดเยิ้ม ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเพียงแม่นางน้อยไร้เดียงสา

        ซูเช่อนอนอยู่บนเตียง เนื้อตัวทั่วทั้งร่างขึ้นสีแดงก่ำ หายใจหอบถี่ ในขณะนี้ทั้งมือและเท้าของเขาล้วนถูกพันธนาการเอาไว้ สีหน้าท่าทางดุร้ายยิ่ง ห่างไกลจากภาพลักษณ์สง่างามของคุณชายในยามปกตินัก

        “พวกเจ้าช่างใจกล้าจริงๆ ไม่กลัวว่าหลังจากที่คุณชายของพวกเจ้าฟื้นขึ้นมาจะเอาเรื่องพวกเจ้าหรือ?” หลิงมู่เอ๋อร์กล่าวไปพลางฝังเข็มให้กับซูเช่อไปพลาง

        ท่าทางของซูเช่อนับว่าได้ทำให้การคาดเดาในใจของนางนั้นถูกกำจัดสิ้น ดูเหมือนว่าซูเช่อจะเผชิญเข้ากับปัญหาแล้วจริงๆ จะต้องรู้ว่ายาที่นางให้นี้สามารถระงับพิษยาปลุกกำหนัดภายในกายของเขาได้ แต่ท่าทางของเขาในตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ทุเลาอาการทรมานลงเลยแม้แต่นิด แม้แต่ยาของนางก็ไม่ได้ผล เห็นได้ชัดว่าพิษยาปลุกกำหนัดนั้นมีฤทธิ์ร้ายแรงกว่าที่คิด

        "ถ้าพวกข้าไม่ทำเช่นนี้ หลังจากที่คุณชายฟื้นขึ้นมา นั่นถึงจะเรียกว่าไร้หนทางรอดชีวิต" จื่อถงหลุบสายตาลงพลางกล่าว "อย่าได้มองว่าคุณชายพวกข้ามีผู้คนชื่นชมมากมาย แต่ความเป็นจริงแล้วเขาเป็นคนที่ถือครองความบริสุทธิ์ยิ่ง”

        “ใช้คำว่าเป็นคนที่ถือครองความบริสุทธิ์คำนี้กับเขาหรือ?” หลิงมู่เอ๋อร์เผลอหัวเราะออกมา

        “แม่นาง...” จื่อถงถลึงตามองหลิงมู่เอ๋อร์อย่างไม่พอใจ “ท่านมีอคติกับคุณชายของพวกข้า ถ้าหากไม่ใช่ เมื่อสักครู่ตอนที่ขอร้องให้แม่นางช่วยนั้น ท่านคงจะไม่มีท่าทีลังเล หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นที่ตกอยู่ในอันตราย ด้วยน้ำใจที่เอื้ออารีของแม่นาง ท่านคงไม่อาจเห็นคนใกล้ตายแล้วไม่ช่วยได้หรอก"

        “อืม คุณชายพวกเจ้ามีฐานะอย่างไร? เขามีลูกน้องที่มีความสามารถเก่งกาจ ทั้งยังพกยาที่ดีที่สุดติดกาย ไม่ว่าจะประสบกับอันตรายใดใดก็จะไม่ทำให้เขาตกที่นั่งลำบากมากจนเกินไปนัก ข้ายอมรับว่าเมื่อครู่ไม่ได้เป็นกังวลใจเกี่ยวกับเจ้านายของเจ้า เพราะเจ้านายของเจ้ามีเครื่องรางช่วยชีวิตอยู่มากแล้ว" หลิงมู่เอ๋อร์กล่าวราบเรียบ

เชิงอรรถ

[1] มามา (妈妈) หมายถึง ผู้หญิงที่ทำหน้าที่ควบคุมดูแลงานที่เกี่ยวข้องกับการค้าประเวณี มาจากคำว่า “มาม่าซัง” ในภาษาญี่ปุ่น หรือไทยเรียกว่าแม่เล้า