ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 20 ยาปรับพลังกายขั้น6

      ยากที่จะปฏิเสธการเชิญชวน

     ระหว่างที่เย่จื่อเฉินตามเซียวอี้เหม่ยกลับมาถึงบ้าน

     เถียนเถียนที่นั่งดูการ์ตูนอยู่บนโซฟาพอเห็นเย่จื่อเฉินก็กระโดดลงจากโซฟาทันที

      "คุณพ่อ"

     เย่จื่อเฉินมองเถียนเถียนที่กอดขาเขาไว้แน่นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นยิ้มตาหยีให้เขาด้วยท่าทางตื่นตกใจและไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงดี

     ทักผิดครั้งเดียวก็แล้วกันไปแต่ทักผิดบ่อยแบบนี้เขาจะตกเป็นจำเลยเอานะ

     เซียวอี้เหม่ยที่อยู่ข้างหลังก็ได้ยินคำที่เถียนเถียนเรียกเย่จื่อเฉินเช่นกันแต่ครั้งนี้เธอกลับไม่ได้ออกปากห้ามในทันที

      "ป้าถังคะ ป้ากลับได้เลยนะคะ วันนี้เดี๋ยวฉันดูแลเถียนเถียนเองตอนเย็นฉันไม่มีธุระอะไรแล้ว"

      "ค่ะ"

     คุณป้าแม่บ้านอายุประมาณห้าสิบปียกยิ้มจากนั้นจึงถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกจากบ้านไป

      "คุณแม่ขา คุณพ่อมาเยี่ยมเถียนเถียนเหรอคะ?"

     "จ้ะ มาเยี่ยมเถียนเถียน"

     เซียวอี้เหม่ยบีบแก้มเล็กๆ ของเถียนเถียนเล็กน้อยเย่จื่อเฉินเบิกตาค้างอย่างอึ้งๆไม่รู้ว่าทำไมเซียวอี้เหม่ยถึงได้ตอบเถียนเถียนไปแบบนี้

      "เถียนเถียนเด็กดีไปนั่งดูทีวีนะคะ แม่มีอะไรต้องคุยกับพ่อนิดหน่อย"

     ลูบหัวเถียนเถียนนิดหน่อยเถียนเถียนก็วิ่งกลับไปที่โซฟาอย่างเชื่อฟัง

     เย่จื่อเฉินมองเซียวอี้เหม่ยอย่างทำตัวไม่ถูกจากนั้นอีกฝ่ายจึงเปิดปากพูดขึ้น

      "ที่จริงแล้วเถียนเถียนเป็นออทิสติกขั้นรุนแรงน่ะ"

      "?"

      เย่จื่อเฉินอึ้งไป เซียวอี้เหม่ยถอนหายใจเบาๆ แล้วพูด

      "ความจริงเถียนเถียนเป็นเด็กที่ฉันรับมาเลี้ยงแล้วเขาก็เป็นออทิสติกมาตั้งแต่เด็ก หลายปีมานี้ก็ขาดความรักจากพ่อมาตลอดในใจเถียนเถียนก็อาจจะอยากมีพ่อ เขาเป็นแบบนี้หวังว่านายจะไม่เห็นว่าเป็นตัวประหลาดนะ"

      "ไม่หรอกครับ เถียนเถียนเป็นเด็กน่ารักมาก แล้วพี่ก็สวยออกขนาดนี้การที่เถียนเถียนเรียกผมว่าพ่อ ดูเหมือนว่าผมจะได้กำไรนะครับ"

      เย่จื่อเฉินส่ายหน้าหัวเราะเซียวอี้เหม่ยที่ได้ยินก็เกิดมีริ้วสีแดงปรากฏขึ้นที่ข้างแก้ม

      "เธอนี่ปากหวานจริงนะจื่อเฉิน เอาอย่างนี้ เธอเล่นกับเถียนเถียนไปก่อนเดี๋ยวฉันจะไปทำกับข้าวให้พวกเธอ"

      "ครับ รบกวนพี่เหม่ยด้วยนะครับ"

     เซียวอี้เหม่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดอยู่บ้านแล้วจึงเดินเข้าไปในครัวส่วนเย่จื่อเฉินก็เดินไปหยุดอยู่ข้างเถียนเถียน

     ไม่รู้ว่าทำไมเด็กเถียนเถียนคนนี้ถึงได้ติดเขานัก เขาเพิ่งนั่งลงเถียนเถียนก็มาเกาะตัวเขาเหมือนหมีโคอ่าล่าแล้ว

      "คุณพ่อ..."

     คำที่เถียนเถียนพูดกับเย่จื่อเฉินตั้งแต่ต้นมาจนถึงตอนนี้ก็มีแค่คำนี้ชั่ววูบหนึ่งที่จมูกของเย่จื่อเฉินเกิดแดงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

     คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มตรงหน้าจะเป็นออทิสติกขั้นรุนแรง

     พี่เหม่ยก็น่าสงสาร ผู้หญิงตัวคนเดียวต้องต่อสู้อยู่ข้างนอก...

     ลูบศีรษะเล็กของเถียนเถียนอย่างเบามือในเมื่อเด็กคนนี้ต้องการความรักจากพ่อ ถ้าอย่างนั้นเขาจะถือว่าทุกอย่างนี้เป็นคำโกหกสีขาวก็แล้วกันขอแค่อย่าเปิดเผยออกไปก็พอแล้ว

     แล้วจู่ๆ เถียนเถียนก็ฟุบหลับไปในอ้อมกอดของเย่จื่อเฉิน

     ส่วนเซียวอี้เหม่ยที่ตอนนี้อยู่ในห้องครัว

     เธอยืนอยู่หน้าประตูห้องมองเย่จื่อเฉินที่เข้ากับเถียนเถียนได้เป็นอย่างดีในใจก็คิดไปหลายเรื่อง

     ที่จริงก่อนที่เถียนเถียนจะเจอเย่จื่อเฉินก็ได้เจอผู้ชายมาหลายคนแล้วแต่ไม่ว่าใครเถียนเถียนก็หลบตลอดเวลาที่เผชิญหน้ากับพวกเขา

     ยกเว้นเย่จื่อเฉินเพียงคนเดียว...

     บางทีสวรรค์อาจจะเห็นใจพวกเธอสองคนแม่ลูกจึงได้ส่งผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาในโลกของพวกเธอ

     ผู้ชายคนนี้ดีกว่าแฟนเก่าของเธอมาก แต่ว่า...

     ตัวเองคู่ควรกับเขาจริงๆ เหรอ!

      ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ข่มความคิดต่างๆ ในใจลงไป เซียวอี้เหม่ยจึงหมุนตัวเดินเข้าครัวไป

     ติ๊ง!

      ระดับความรู้สึกดีของคุณกับเซียวอี้เหม่ยลดลง 5 คะแนนระดับความรู้สึกดีปัจจุบันอยู่ที่ 95 คะแนน

     ระดับความรู้สึกดีลดลงแล้ว!

      เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วขึ้น การกระทำไหนของเขาที่ไปกระทบเซียวอี้เหม่ยถึงได้ทำให้ระดับความรู้สึกดีของทั้งสองฝ่ายลดลง?

      คิดยังไงก็คิดไม่ออก เย่จื่อเฉินจึงได้เอาโทรศัพท์ออกมา

     กดเปิดวีแชทกลุ่ม ดูเหมือนว่าเทพเซียนจะไม่ต้องการการพักผ่อนกันเลยวีแชทกลุ่มคึกคักผิดปกติตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

     ตอนนี้คนละเรื่องกับกลุ่มร้างในตอนที่เย่จื่อเฉินเพิ่งเข้ากลุ่มใหม่ๆเลยอดคิดอยู่คนเดียวในใจไม่ได้ว่านี่อาจจะเป็นเอฟเฟกต์หลังจากที่เขาเข้ากลุ่มมาแล้ว?

      เลื่อนดูประวัติการแชท ก็เห็นว่ามีอั่งเปาซองใหญ่อยู่หลายซอง

     คนที่ส่งอั่งเปาแยกเป็นยี่หนึงจินกุนกับไท่ซางเหล่าจวินดูจากเนื้อหาที่พวกเขาคุยกันแล้วเหมือนว่าจะกำลังเล่นเกมมังกรเก็บอั่งเป่า(เกมในวีแชท) กันอยู่

      นางฟ้าลูกท้อ : @ไท่ซางเหล่าจวินส่งอั่งเปามา!

      เทพสายฟ้า : เหล่าจวิน อย่าซุ่มอั่งเปาของข้าเจ้าแย่งวิทยายุทธ์ไปตั้งเยอะ ถึงคราวเจ้าส่งมาบ้างแล้ว

      ยี่หนึงจินกุน : แม้แต่ข้าก็ส่งไปแล้วท่านอย่าคิดหนี หมาข้าจ้องอยู่นะ!

     ......

      ครอบครัวเซียนไล่จี้ให้ไท่ซางเหล่าจวินส่งอั่งเปาไม่เลิกเมื่อทำอะไรไม่ได้ ไท่ซางเหล่าจวินจึงส่งสติกเกอร์ถอนหายใจมาสามอัน

     เตรียมกดรับ...

     ติ๊ง!

      กด!

      เย่จื่อเฉินตั้งท่ารออยู่นานแล้ว ทันทีที่ซองอั่งเปาโผล่ขึ้นมานิ้วมือที่พร้อมกดก็จิ้มลงไปทันที

      ได้รับอั่งเปาของไท่ซางเหล่าจวิน

      ยาปรับพลังกาย x1

      ของชิ้นนี้เอาไว้ใช้ทำอะไร?

      เมื่อเปิดหีบสมบัติเย่จื่อเฉินก็เห็นยาสีทองหนึ่งเม็ดวางอยู่ในช่องตารางหลังด้ายแดง

      ยาปรับพลังกาย : ยาวิเศษขั้น6

      ไท่ซางเหล่าจวินปรุงยาออกมาเป็นเวลาถึงสี่สิบเก้าวัน รวมทั้งสิ้นสี่สิบเก้าเม็ด

      ประสิทธิภาพ : ปรับระดับกลไกการทำงานของร่างกายให้เป็นยอดมนุษย์

     ว้าว ของดีเลย

     แอบเหลือบมองกลุ่มอั่งเปาเล็กน้อย ในเมื่อเป็นเกมมังกรเก็บอั่งเปาก็ต้องมีคนส่งอั่งเปาอีกอยู่แล้วแต่ที่ทำให้จนปัญญาก็คือเทพสายฟ้าที่รู้จักการใช้กลเม็ดเคล็ดลับในการเล่นแล้วโชคดีที่สุด

     เกมมังกรเก็บอั่งเปาจึงจบลงเพียงเท่านี้

     เมื่อไม่มีอั่งเปาให้แย่งแล้ว เย่จื่อเฉินก็หมดความสนใจ จึงโยนโทรศัพท์ไว้ข้างๆแล้วใช้สองมืออุ้มเถียนเถียนน้อยไว้ในอ้อมกอด เพื่อให้เธอหลับได้สบายขึ้น

     อาหารเย็นที่เซียวอี้เหม่ยทำก็ง่ายๆ มีกับข้าวสามอย่างบวกกับซุปหนึ่งถ้วย

     เถียนเถียนนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเย่จื่อเฉินและเซียวอี้เหม่ยภาพนี้ให้ความรู้สึกเหมือนทั้งสามคนเป็นครอบครัวเดียวกัน

     แต่ในระหว่างที่ทานข้าวอยู่นั้นเย่จื่อเฉินกลับรู้สึกได้ว่าท่าทางที่เซียวอี้เหม่ยมีต่อเขานั้นมีการตั้งใจรักษาระยะห่างเอาไว้

     หลังจากที่ทานข้าวเสร็จแล้ว เนื่องจากการลดลงของระดับความรู้สึกดีเย่จื่อเฉินจึงไม่ได้คิดไปว่าอีกฝ่ายจะให้เขาค้างคืนด้วย

     อีกอย่างก็เพิ่งจะรู้จักกัน ถ้าจะให้พัฒนาความสัมพันธ์เร็วเกินไปเขาก็รับไม่ได้เหมือนกัน

      "จื่อเฉิน ขอบคุณเธอมากจริงๆ นะ"

     เซียวอี้เหม่ยมาส่งเย่จื่อเฉินที่หน้าบ้าน แล้วยืนอยู่หน้าประตูเซียวอี้เหม่ยกล่าวขอบคุณเย่จื่อเฉินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงใจ

      "พี่เหม่ยไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ก็ได้"

      "ฉันมีอะไรอยากจะขอ ไม่รู้ว่าจะพูดได้ไหม?"

      หลังจากที่เซียวอี้เหม่ยลังเลอยู่นานก็กัดริมฝีปากก่อนจะเปิดปากพูดขึ้น

      "ได้สิครับ"

      "เธอมาที่นี่บ่อยๆ ได้ไหม ดูเหมือนว่าเถียนเถียนจะชอบเธอมาก"

     ถึงแม้ว่าในใจของเซียวอี้เหม่ยจะอยากตีตัวออกห่างเย่จื่อเฉินแต่จิตใต้สำนึกของเธอก็ทนไม่ได้ที่จะปล่อยเย่จื่อเฉินไปแบบนี้

     โดยเฉพาะเถียนเถียนที่ชอบเขามาก

      "ไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับแค่เถียนเถียนอยากเจอผมพี่ก็ทักมาหาผมได้ตลอดเวลาเลย"

      "อื้ม เถียนเถียนยังอยู่ในห้องตัวเอง ฉันส่งแค่นี้นะ"

      "ครับ"

     บอกลาเซียวอี้เหม่ยแล้ว เย่จื่อเฉินก็โบกมือเรียกแท็กซี่

     เมื่อขับมาได้ครึ่งทาง รถก็ค่อยๆ ชะลอตัวจอด

      "เย่จื่อเฉินใช่ไหม?"

      จู่ๆ คนขับก็เปิดปากพูดขึ้น และในจังหวะเดียวกันนั้นเย่จื่อเฉินก็เห็นว่าจุดที่รถแท็กซี่ขับมาจอดนั้นไม่ใช่มหาวิทยาลัยของเขา

      "ใช่ คุณจะทำอะไร?"

     "ทำอะไร?" คนขับหัวเราะเยาะแล้วผลักประตูรถออก "ลงไปมีคนใช้เงินซื้อขาแกข้างหนึ่ง"