“เงินที่พี่ให้ฉันไปโรงเรียนทุกวันคือเงินเก็บของพี่หรือคะ ทำไมพี่ไม่เคยบอกเื่นี้กับฉันเลยล่ะ ฉันก็คิดไปว่าคุณพ่อน่ะลำเอียง รักลูกไม่เท่ากัน เงินที่ให้เราไปโรงเรียนก็เลยน้อยกว่าหรงหรงมาก” เกาจิ้งฮวาพูดกับพี่ชายอย่างน้อยใจ
“พี่ให้เงินเธอน้อยไปใช่ไหม งั้นพรุ่งนี้พี่จะเพิ่มค่าขนมให้อีกนิดหน่อยก็แล้วกัน” เกาจิ้งหยวนบอกกับน้องสาวยิ้มๆ
“เดี๋ยวคุณพ่อก็จะให้คุณลุงหลิวโอนค่าใช้จ่ายมาให้เราเองแล้วไม่ใช่หรือคะ พี่ใหญ่เก็บเงินของพี่ไว้เองเถอะ”
“ตอนกลางวันกินแค่นมกับขนมปัง เธอไม่เบื่อบ้างหรือ” เกาจิ้งหยวนจ้องหน้าน้องสาวนิ่ง
“ฉันกินข้าวทุกวันนะคะ นมกับขนมปังแค่ของว่างเท่านั้น แต่เอ๊ะ...ทำไมพี่ใหญ่ถึงรู้เื่นี้ด้วยล่ะ”
“เงินที่พี่ให้เธอไปมันพอสำหรับซื้อทั้งข้าวและของว่าง แต่ทำไมเธอถึงกินแค่ของว่าง” เกาจิ้งหยวนถามย้ำ
เกาจิ้งฮวาก้มหน้าตอบคำถามเสียงเบา “อีกไม่กี่วันก็จะเป็วันครบรอบของคุณแม่แล้วนี่คะ ฉันอยากซื้อดอกไม้สวยๆ ช่อใหญ่ๆ ไปเยี่ยมคุณแม่”
“เื่แค่นี้ทำไมเธอไม่บอกพี่ อีกสองสัปดาห์ใช่ไหมจะถึงวันครบรอบ ถ้าอย่างนั้นเราก็ไปเยี่ยมคุณแม่พร้อมกัน ส่วนเื่ดอกไม้เดี๋ยวพี่จะจัดการเอง”
“ตกลงค่ะ” เกาจิ้งฮวาจ้องหน้าพี่ชายเขม็ง “พี่ใหญ่ พี่ยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะคะว่าพี่รู้ได้ยังไงว่าตอนกลางวันฉันกินอะไรบ้าง”
“พี่ให้คนคอยตามดูเธอเองล่ะ ก็พี่เป็ห่วงน้องสาวคนเดียวของพี่นี่นา พี่ก็แค่กลัวว่าจะมีคนมารังแกเธอก็แค่นั้น” เกาจิ้งหยวนเปลี่ยนมาพูดเสียงจริงจัง “พี่รู้ว่าที่โรงเรียนเธอต้องอดทนกับอะไรบ้าง เธอกลัวว่ามันจะมีผลต่อคะแนนความประพฤติแล้วเธอจะขอทุนเรียนต่อชั้นมัธยมปลายไม่ได้ใช่ไหม เื่นั้นไม่ต้องเป็ห่วงหรอกนะ คุณพ่อไม่เคยละเลยเื่การศึกษาของพวกเรา อีกอย่างถึงคุณพ่อจะไม่ให้เงินเรา พี่ใหญ่ก็มีวิธีหาเงินมาส่งพวกเราเรียนจนจบได้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้น ต่อไปเธอก็ไม่ต้องไปอดทนกับอะไรที่มันไม่จำเป็ อยากทำอะไรก็ทำ อยากเอาคืนใครก็ได้ แต่พี่ใหญ่ไม่อนุญาตให้เธอไปหาเื่หรือทำร้ายใครก่อนนะ ต้องมีคนมาหาเื่เธอก่อนเท่านั้นเธอถึงจะตอบโต้พวกเขาได้”
“ถ้างั้นฉันก็จะได้ลองใช้วิชาป้องกันตัวที่พี่ใหญ่แอบสอนฉันแล้วใช่ไหมคะ” เกาจิ้งฮวาถามด้วยสายตาเป็ประกาย
เกาจิ้งหยวนพยักหน้าให้น้องสาว “เราก็ควรจะได้ทำอะไรตามใจตัวเองบ้างสิ”
“พี่ใหญ่ ทำไมฉันรู้สึกว่าั้แ่ที่พี่ไม่สบายคราวนั้นพี่เปลี่ยนไปเยอะเลย”
“แล้วมันดีไหม” เกาจิ้งหยวนยิ้มขำ
“ฉันชอบที่พี่เป็อย่างนี้ที่สุดเลยล่ะ ฉันรู้สึกว่าพี่ใหญ่จะปกป้องดูแลฉันได้ และฉันก็คิดว่าพี่ใหญ่เท่ห์สุดๆ”
“เมื่อก่อนพี่อาจจะอ่อนแอ แต่ตอนนี้พี่เปลี่ยนไปแล้ว เธอเองก็เหมือนกัน เวลาอยู่ต่อหน้าน้าหย่าซินกับหรงหรงก็เลิกก้มหน้าได้แล้ว มีอะไรก็พูดออกมาบ้าง เก็บเอาไว้คนเดียว พวกเขาก็จะคิดว่าเธอรังแกได้ง่าย”
เกาจิ้งฮวาพยักหน้ารับ “ฉันจะพยายามนะคะ ฉันจะไม่ให้พี่ใหญ่ต้องมาคอยปกป้องฉันอย่างเดียว ฉันก็จะพยายามปกป้องตัวเองด้วยเหมือนกัน”
“คนที่นายให้ฉันไปสืบยังไม่มีความคืบหน้าเลยนะ เื่มันผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว คนที่เกี่ยวข้องกับเขาก็แยกย้ายกันไปเกือบหมด” เลขาหลิวบอกกับเกาหยาง
“ไม่เป็ไรหรอก ผมไม่รีบและคิดว่าอีกไม่นานเขาก็จะเดินมาหาเราเอง ตอนนี้พี่เก็บเอกสารพวกนั้นไว้ให้ดีก็พอ แล้วก็เริ่มทยอยโอนเงินไปที่บัญชีต่างประเทศในชื่อของเ้าใหญ่ได้แล้วนะครับ”
“ฉันเอาหลักฐานของจิ้งหยวนไปเปิดบัญชีที่ต่างประเทศให้เขาเรียบร้อยแล้วล่ะ แล้วก็เริ่มทยอยโอนเงินเข้าไปได้สักพักแล้ว”
“ดีแล้วล่ะครับ พี่ทำเผื่อของตงเป่าไว้ด้วยนะครับ ่นี้ผมสังหรณ์ใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้ กลัวว่าจะเกิดเื่ไม่ดีขึ้นกับเรา” เกาหยางมองหน้าเลขาหลิว “ผมก็แค่พูดเผื่อไว้น่ะครับ เ้าใหญ่กับหวาหวายังมีคุณลุงกับคุณป้าคอยดูแลต่อ แต่ตงเป่าไม่เหมือนกัน เขาโตมากับพี่แค่สองคน อันที่จริง ผมก็ไม่อยากให้พี่เข้ามาข้องเกี่ยวกับเื่วุ่นวายในครอบครัวผมมากขนาดนี้เลย เพราะเื่นี้พี่ก็เลยต้องมาเสี่ยงไปกับผมด้วย”
“ฉันกับนายโตมาด้วยกันเหมือนพี่น้อง เื่แค่นี้ฉันไม่กลัวหรอก อีกอย่างตงเป่าลูกชายของฉันก็เป็เด็กเข้มแข็ง ฉันเชื่อว่าถึงแม้ไม่มีฉัน เขาก็จะต้องดูแลตัวเองได้” เลขาหลิวพูดถึงลูกชายอย่างมั่นใจ
“คุณคะเราจะทำยังไงดี” เกาหย่าซินพูดขึ้นอย่างร้อนใจ
“ที่รัก คุณเป็อะไร ทำไมคุณถึงได้ดูร้อนรนขนาดนี้” เขากระชับอ้อมแขนกอดเกาหย่าซินไว้อย่างรักใคร่
“ฉันท้องน่ะสิคะ เพิ่งซื้อที่ตรวจมาตรวจวันนี้เอง ฉันจะทำยังไงดีล่ะคะคราวนี้ ฉันกับอาหยางไม่ได้นอนด้วยกันมานานแล้ว ถ้าเกิดเขารู้ว่าฉันท้อง เขาจะต้องไม่เก็บฉันไว้แล้วแน่ๆ”
“งั้นคุณก็มีทางเลือกแค่สองทางคือเก็บเด็กไว้หรือไม่ก็เอาเขาออก” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ
“คุณก็พูดง่ายนะคะ หรือว่าคุณไม่อยากเก็บเด็กคนนี้ไว้ นี่มันลูกของเรานะคะ คราวนี้เขาอาจจะเป็ลูกผู้ชายก็ได้”
“ผมไม่เห็นจะสนใจเลย ก็เรามีลูกสาวที่น่ารักของเราอยู่แล้วทั้งคน” ชายหนุ่มกอดเกาหย่าซินไว้แน่น “ความหมายของคุณก็คือคุณอยากเก็บลูกชายของเราไว้ ถ้าอย่างนั้นเกาหยางก็ไม่สมควรที่จะมาอยู่ขัดขวางความรักของเราใช่ไหมครับ”
“คุณมีแผนดีๆ ไหมล่ะคะ” เกาหย่าซินใช้นิ้วมือเขี่ยไปบนแผงอกของชายหนุ่มอย่างยั่วยวน
“ถ้าคุณจะไม่มาเสียใจทีหลังผมก็มีวิธี”
“ฉันจะต้องมาเสียใจทำไมล่ะคะ” เกาหย่าซินพูดอ้อน
“ก็เขาเป็รักแรกของคุณไม่ใช่หรือ คุณถึงกับกำจัดเมียเขาให้ออกไปได้ ผมก็นึกว่าในใจของคุณมีแค่ผู้ชายคนนั้นจนลืมผมไปแล้วเสียอีก” ชายหนุ่มพูดประชดเสียงต่ำ
เกาหย่าซินพลิกตัวขึ้นไปบนร่างชายหนุ่มก่อนที่จะก้มลงจูบเขาอย่างรักใคร่ “คุณยังไม่เชื่อในความรักของฉันอีกหรือคะ”
ชายหนุ่มพลิกตัวกลับและมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนที่จะพูดด้วยเสียงแหบพร่า “คุณก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ”
738
