My Diary บันทึกลับ (ฉบับคนขี้เกียจ)

เขียนย้อนจากวันที่17/06/2022 เขียนเท่าที่จำได้นะ

วันนั้นจำได้ว่าฉันตื่นเช้าเพื่อที่จะได้ออกไปพร้อมพ่อ

พ่อขับรถไปส่งฉันที่คิวรถตู้ฉันนั่งรอรถอยู่พักหนึ่ง

เมื่อขึ้นรถไปฉันก็หลับลงในทันที

และสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเมื่อใกล้ถึงแล้ว

เมื่อมาถึง บขส. คนขับรถไปสนามบินก็เดินมาถามเที่ยวบิน

แต่ฉันไปก่อนเวลาก็เลยไม่ต้องรีบไม่เป็๲ปัญหาอะไร

ฉันไปเข้าห้องน้ำแล้วก็กลับมานั่งรอครู่หนึ่งก่อนที่จะขึ้นรถ

และไปถึงสนามบินในเวลาไม่นาน

เมื่อเข้าสนามบินไปฉันก็ต้องนั่งรออยู่นานทีเดียวจนเกือบหลับ

จำได้ว่าฉันไปซื้อน้ำมาขวดนึงและนั่งอ่านมังฮวาเพื่อฆ่าเวลา

จำได้ว่าเครื่องบินดีเลย์เมื่อขึ้นเครื่องแล้วก็ใช้เวลานานกว่าที่เขียนไว้ในตั๋ว

แต่จำไม่ได้ว่ากี่โมงไม่รู้ว่าได้จดเอาไว้ไหม ถ้าจดเอาไว้เดี๋ยววันหลังจะมาเพิ่มให้นะ

(สรุปว่าไม่ได้จดไว้นะงั้น...ก็ช่างมันเถอะ555)

หลังจากนั้นฉันก็ลังเลว่าจะเดินไปดีหรือจะนั่งแท็กซี่ดี

สุดท้ายก็ตัดสินใจนั่งแท็กซี่เลยเดินไปที่จุดขึ้นแท็กซี่ในสนามบิน

และก็เพิ่งรู้ว่าเขาต้องหยิบบัตรคิว

เมื่อมองตัวเลขที่ถืออยู่กับตัวเลขที่โชว์อยู่บนหน้าจอสี่เหลี่ยม

มันค่อนข้างห่างกันมากฉันก็เลยเริ่มลังเลอีกครั้ง

แต่ก็๠ี้เ๷ี๶๯ที่จะเดินกลับออกมา

ฉันจึงนั่งรออยู่พังนึงก็ถึงหมายเลขฉัน

และฉันก็เพิ่งจะมารู้อีกว่าเขาชาร์จ50 บาท นอกเหนือจากมิตเตอร์

เมื่อนั่งแท็กซี่ออกมาฝนก็กระหน่ำอย่างรุนแรง

ตอนนั้นฉันก็คุยกับเพื่อนคนนึงเขานัดเจอกับฉัน

แต่ฉัน๠ี้เ๷ี๶๯ที่จะเจอแต่อีกใจก็อยากเจอ ฉันลังเลอยู่นาน

แต่สุดท้ายก็นัดเจอกันแถวโรงแรมที่ฉันพัก

แต่กว่าจะถึงที่พักแท็กซี่ก็อ้อมไปไกล และรถก็ติดฝนก็ตก

เมื่อมาถึงน่าโรงแรมที่จองไว้

สิ่งแรกที่ฉันประทับใจก็คือมันมีคนมายืนรออยู่เว้ย!!

พนักงานเขามาปิดประตูและขนกระเป๋าให้เขาบริการลูกค้าดีมาก!!

ถ้าใคร๻้๵๹๠า๱พักชั่วคราวที่สนามบินดอนเมืองก็ไปพักกันได้นะ

โรงแรงชื่อว่า DonMuang Hotel (ดอนเมืองโฮเต็ล) โรงแรมดอนเมือง

ราคาไม่แรง (อันนี้ไม่ได้ค่าโปรโหมดนะแค่อยากแนะนำจริง ๆ)

อะ!!เรามาต่อกัน เมื่อฉันเช็คอินเสร็จ

พนักงานคนเดิมก็พาฉันเดินไปอีกตึกนึง

และฉันก็เพิ่งจะมารู้อีกทีว่าโรงแรมนี้มันมีอยู่หลายตึก

และตึกที่ฉันอยู่มันยังไม่มีลิฟต์

ตอนแรกคิดว่ามีซะอีกเพราะตึกที่ฉันเช็คอิน

มันมีชาวต่างชาติลงมาจากลิฟต์พอดีตอนที่ฉันเช็คอิน

ฉันจึงคิดว่ามันมีทุกตึก

แต่ดีที่ฉันไม่ต้องแบกกระเป๋าอันหนักหน่วงนั้นขึ้นชั้น4

(พนักงานเขาแบกให้)

แต่ฉันก็หอบแฮก ๆอยู่ดี

เมื่อมาถึงห้องเพื่อนคนนั้นก็โทรมาบอกว่าถึงแล้ว

ฉันจึงรีบออกไปและเจอเขาอยู่ที่หน้าซอย

เราเดินไปหาอะไรกินแต่แถวนั้นไม่มีอะไรกินเลย

เราเดินวนไปวนมาแล้วก็ไปเจอร้านก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่ง

เราจึงตกลงกันเข้าไปลิ้มรสแต่ฉันก็จำไม่ได้ว่าฉันกินอะไรไป

แต่ก็รู้สึกว่ามันน้อยมาก(ไม่อิ่ม)

หลังจากนั้นเราก็เข้า7-11 และซื้ออะไรไปกิน

เขาตามฉันกลับมาที่ห้องและบอกว่าจะกลับหลังตี 1 หรือตี 2 นี่แหละจำไม่ได้

หลังจากนั้นเราก็ช่วยกันปลดล็อคกระเป๋าของฉันที่เปิดไม่ออก

ไม่รู้ทำไมแต่รหัสมันถูกเปลี่ยน

ฉันจึงหาวิธีแก้ในยูทูปและในที่สุดก็เปิดได้

หลังจากนั้นก็คุยเรื่อยเปื่อยกัน

และหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้