เขมกรป้อนรัก

        “คุณดาริน” เสียงแม่บ้านทำให้ดารินหันไปยังต้นเสียง พลางค่อยๆ ลุกยืนขึ้นแล้วปัดเศษฝุ่นออกจากตัวช้าๆ

        “คะ”

        “ทำไมยังไม่กลับคะ” ร่างบางอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบแม่บ้านว่าอย่างไร

        “เข้ามาในบ้านก่อนค่ะ หรือจะค้างที่นี่ก็ได้นะคะ แต่อย่านั่งตากยุงแบบนั้น เดี๋ยวจะไม่สบาย” แม่บ้านพูดพร้อมกับเปิดประตูรั้ว

        “แต่ว่า...” หญิงสาวมีอาการลังเลอยู่บ้าง ส่วนหนึ่งเพราะเกรงใจคุณรัตนา และอีกส่วนกลัวเจ้านายมาแล้วไม่พบ

        “ถ้ามีคนมารับ เขาไม่เจอก็โทรหาคุณเองแหละค่ะ แต่คุณเข้ามาก่อนนะคะ” ป้าแม่บ้านเดินเข้ามาจูงมือหญิงสาวให้เข้าไป ดารินชะเง้อคอมองรถของเขมกรเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังเดินตาม

        “นอนตรงโซฟานี่ก่อนแล้วกันนะ เดี๋ยวป้าไปหาหมอนกับผ้าห่มมาให้”

        “มะ ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า อีกไม่กี่ชั่วโมงก็สว่างแล้ว ถึงตอนนั้นเดี๋ยวรินเรียกแท็กซี่มารับค่ะ”

        “ก็ตามใจนะ ป้าไปนอนก่อน” หญิงแม่บ้านส่งยิ้มให้ก่อนจะเบี่ยงตัวออกไปพักผ่อน ดารินหันมาจมอยู่กับมือถือ เธอไม่รู้ว่าเจ้านายเป็นอย่างไรบ้าง ก่อนจะนึกถึงคำสัมภาษณ์ของเบลล่า สาวสวยไฮโซคนนั้น

        “เรานี่ โง่จริง ป่านนี้คุณเขมคงอยู่ฉลองเปิดห้องเสื้อกับคุณเบลล่า” ดารินยิ้มให้กับตัวเอง ก่อนจะกดปิดมือถือแล้วเอนกายลงนอน

เขมกรงีบหลับไปจนร้านปิด มีพนักงานชายสองคนเดินมาปลุก เขมกรเช็กบิลแล้วเดินงัวเงียมาที่รถ การงีบหลับไปครู่หนึ่ง ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ดวงตาเบี่ยงมาสตาร์ทรถหรูก่อนจะรัดเข็มขัด แสงสว่างวาบจากมือถือทำให้เขานึกบางอย่างได้ ชายหนุ่มดวงตาเบิกโพลง แล้วหันไปคว้ามือถือขึ้นมา

        “เจ้านายคะ ยุงกัดฉันแย่แล้ว” และอีกหลายข้อความที่ดารินส่งมาทางไลน์ เขมกรลืมไปเสียสนิท เขาก้มมองดูเวลาที่ข้อมือพร้อมกดโทรหาหญิงสาวทันที หากแต่ไม่มีการตอบรับ ใจคอเริ่มไม่ดีเป็นเท่าทวี

        “ดาริน” ชายหนุ่มโมโหตัวเอง ถึงกับทุบไปทีพวงมาลัยรถหนึ่งครั้ง แล้วบังคับเกียร์ออกทันที ตอนนี้อาการของเขาคือสร่างเมาเต็มที ในสมองมีรีรันเป็นภาพข่าวหน้าหนึ่ง ที่มีการลากหญิงสาวไปข่มขืน หรือทำมิดีมิร้าย เท้ารีบเหยียบคันเร่งมุ่งตรงไปยังบ้านของคุณรัตนาทันที

แสงไฟหน้ารถสาดมายังมุมเดิม เขมกรชะเง้อคอมมองกลับไม่พบร่างของดาริน เขาจึงตัดสินใจโทรหา ทว่าปลายสายไม่รับ ดวงตาคมมองมือถืออย่างหงุดหงิดแล้วโทรหาอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ไม่สามารถติดต่อได้ แววตาเข้มระริกกลอกไปมา ไม่รู้ว่าเธออยู่ระหว่างทาง กลับถึงบ้านแล้ว หรืออยู่ที่ไหนกันแน่ ร้อยความคิดโลดแล่นอยู่ในสมองทำให้ชายหนุ่มอยู่ไม่สุข

        เขมกรตัดสินใจขับกลับไปยังบ้านของดาริน หวังว่าเธอจะถึงปลายทางอย่างปลอดภัย หากแต่เวลาตีสามเสียงมือถือของพชรนัยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ซึ่งเขากำลังได้พักผ่อนเต็มที่ ชายหนุ่มหรี่ตามองดูแบบไม่เต็มตานัก เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเพื่อนรักจึงรีบกดรับทันที

        “ว่าไง” ปลายสายงัวเงียตอบรับ

        “ฉันทำดารินหาย” เสียงตื่นตระหนกของเขมกร ทำให้พชรนัยเบิกตากว้างเด้งตัวขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ

        “วันนี้นายไม่ได้บอกให้ดารินกลับเองหรือ”

        “ไม่รู้ว่าฉันลืมได้ยังไงเหมือนกัน”

        “แล้วเหตุการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไร”

        “ฉันไม่พบดารินที่บ้านคุณรัตนา”

        “ใจเย็นนะเพื่อน ป่านนี้เธออาจกลับบ้านแล้วก็ได้”

        “ฉันทำทุกอย่างแล้ว ตอนนี้ฉันอยู่หน้าบ้านของดาริน และเธอยังไม่กลับ” เขมกรหลับตาหวนนึกถึงวันที่กำชับดารินหนักหนาว่าห้ามกลับบ้านเอง ไม่เช่นนั้นสัญญาจะเป็นโมฆะ เขารู้ดีว่าดารินจะไม่มีทางฝืนคำสั่งอย่างแน่นอน

        “ใจเย็นๆ นะ เขม” พชรนัยตั้งสติทบทวนครู่หนึ่ง

        “ฉันอยากให้นายกลับไปบ้านของคุณรัตนา ถ้าเธอยังไม่กลับมาบ้าน หมายความว่าเธอยังอยู่ที่นั่น” คำพูดของพชรนัย ทำให้เขมกรมีสติขึ้นมาแล้วรีบขับกลับไปยังบ้านหลังใหญ่นั้นอีกครั้ง ดวงตาคมมุ่งมั่นหวังเพียงว่าอย่าเกิดเรื่องไม่ดีกับดาริน ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองอย่างเด็ดขาด ใบหน้าอ่อนหวานของหญิงสาวลอยเข้ามาให้ชายหนุ่มกังวลใจอยู่ตลอดเวลา จนขับมาถึงบ้านของคุณรัตนาอีกครั้ง