TW: มีเนื้อหาเกี่ยวกับทางเพศ (Sexual Harassment)
บทที่ 7 แผนกบุคคล
ตอนนี้เป็เวลาพักเที่ยงพอดี โม่เฟิงจึงแอบมาที่แผนกบุคคลเพื่อสืบหาข้อมูลของติงว่านหรู แต่เขาก็ไม่ได้โง่พอที่จะพยายามขโมยข้อมูลจากแผนกบุคคล เพราะบริษัทเฟยอวิ๋นเป็บริษัทขนาดใหญ่ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยชั้นยอดและกล้องวงจรปิดยังติดตั้งอยู่ทั่วทุกที่ ถ้าคนธรรมดาอย่างเขาสามารถขโมยอะไรออกมาได้ ทางบริษัทคงต้องไล่พนักงานรักษาความปลอดภัยของตึกนี้ออกให้หมดก่อนถึงจะเป็ไปได้
ตอนนี้แผนของโม่เฟิงคือการหารายชื่อพนักงานทั้งหมดของบริษัท
เฟยอวิ๋น เพราะถ้าทำแบบนี้ผลลัพธ์จะออกมาชัดเจนที่สุด หากติงว่านหรูเป็พนักงานของบริษัทนี้จริง ๆ ชื่อของเธอจะต้องปรากฏขึ้นมาอย่างแน่นอน จากนั้นเขาก็จะสามารถติดต่อเธอได้ทางหมายเลขโทรศัพท์ที่บันทึกไว้ในระบบของบริษัท แต่เมื่อหาเธอเจอแล้วจะทำอะไรต่อ โม่เฟิงเองก็ยังไม่รู้ เขาแค่้ารู้คำตอบเท่านั้น
ที่ผ่านมาตัวเขามักใช้ชีวิตแบบเรื่อยเปื่อยมาโดยตลอด โม่เฟิงจึงไม่เชื่อว่าตัวเองจะถูกบริษัทเลือกเข้ามาทำงานง่าย ๆ แบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น จากการที่ได้มาทำงานที่นี่โม่เฟิงยังพบปัญหาอย่างหนึ่ง นั่นคือข้อมูลต่าง ๆ ในการทำงานมันทำให้เขามึนหัว จนอ่านแทบไม่รู้เื่เลยด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นหมายความว่าประสบการณ์ทำงานที่เขาคิดว่าตัวเองพอจะมีอยู่บ้าง แท้จริงแล้วอาจจะไม่มีเลยก็ได้
สิ่งนี้ยิ่งทำให้โม่เฟิงตั้งใจที่จะค้นหาคำตอบมากขึ้น ไม่อย่างนั้นเขาคงนอนไม่หลับแน่ ๆ ใครจะทนได้ถ้ามีคนแอบจัดการชีวิตตัวเองอยู่เื้ั นอกจากนี้โม่เฟิงยังเป็แค่คนธรรมดาที่คิดแต่เื่อย่างว่ากับผู้หญิงไปวัน ๆ เท่านั้น
ตอนนี้เป็่พักกลางวัน พนักงานส่วนใหญ่ในแผนกบุคคลจึงออกไปทานข้าวกันหมดแล้ว เหลือเพียงพนักงานต้อนรับที่คอยรับเื่เร่งด่วนอยู่คนเดียว ในเวลานี้จูลี่กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นเกมบนคอมพิวเตอร์ เธอคิดว่ายังไงซะ่เวลานี้ก็ไม่มีใครมาอยู่แล้ว แทนที่จะเสียเวลานั่งเฉย ๆ สู้หาอะไรสนุก ๆ ทำดีกว่า
ขณะที่จูลี่กำลังเล่นเกมอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงประตูถูกผลักเข้ามา เธอรีบกดปุ่มหยุดไว้ทันที แล้วลุกขึ้นยืนอย่างสุภาพพร้อมกล่าวว่า “สวัสดีค่ะ!”
หญิงสาวตรงหน้าแต่งกายด้วยชุดทำงาน รูปร่างของเธอเว้าโค้งเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่น่าหลงใหล ใบหน้าของเธอเนียนสวย มีความงามแบบสาวทางตอนใต้ ถ้าหากจะใช้สองคำมาอธิบายความงามนี้ก็คงเป็คำว่า ‘ประณีต’ งดงามอย่างกับพระเ้าบรรจงสร้างขึ้นมา
โม่เฟิงยิ้มอย่างขี้เล่นพร้อมกับลอบกลืนน้ำลายเบา ๆ เขาพิงตัวอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กันมากจนสามารถรู้สึกถึงลมหายใจของกันและกันได้
ในขณะนั้น จูลี่เองก็รู้สึกถึงการกระทำนั้นของโม่เฟิง ใบหน้าของเธอจึงแดงระเรื่อขึ้นมา ก่อนจะรีบถอยหลังไปเล็กน้อย จูลี่เงยหน้าขึ้นมองโม่เฟิงพลางครุ่นคิดในใจ แต่เมื่อเธอคิดดูแล้วก็รู้สึกไม่คุ้นหน้าเขาเลย เธอจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก และความตื่นเต้นที่ทำให้หน้าอกของเธอเต้นระรัวก็ค่อย ๆ สงบลง แต่ความอวบอิ่มนั้นยังคงอยู่
จูลี่เป็นักศึกษาจบใหม่ วันนี้เป็วันที่สองที่เธอมาทำงาน เธอจึงยังไม่สามารถรับมือกับสถานการณ์ต่าง ๆ ได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนพนักงานต้อนรับคนอื่น ๆ เธอพูดกับโม่เฟิงด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อยว่า “คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
ในตอนนี้โม่เฟิงได้สติกลับมาแล้ว เขาแอบเช็ดน้ำลายที่ไหลออกมาอย่างลับ ๆ พร้อมกับทำตัวเป็สุภาพบุรุษ “เมื่อกี้คุณกำลังเล่นเกมอยู่เหรอ?”
จูลี่รู้สึกใทันที เพราะสำหรับนักศึกษาจบใหม่ การหางานทำนั้นไม่ใช่เื่ง่าย การได้เข้าทำงานในบริษัทใหญ่ ๆ อย่างเฟยอวิ๋น ยิ่งยากขึ้นไปอีก เธอจึงพูดด้วยความระมัดระวังว่า “ฉันเห็นว่าไม่มีใคร ก็เลยหาอะไรทำฆ่าเวลา ต่อไปนี้ฉันจะไม่เล่นแล้วค่ะ”
โม่เฟิงเห็นว่าคำพูดล้อเล่นของตัวเองทำให้อีกฝ่ายใ จึงรีบอธิบายว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ผมไม่บอกใครหรอก ว่าแต่คุณชื่ออะไร?”
จูลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะตอนแรกเธอคิดว่าจะต้องถูกไล่ออกแล้วแน่ ๆ จากนั้นเธอจึงตอบโม่เฟิงในทันที “จูลี่ค่ะ”
ตอนนี้โม่เฟิงกำลังปลอบใจจูลี่ มือทั้งสองข้างของเขาจึงวางอยู่บนไหล่ของเธอ แต่จูลี่ไม่ทันสังเกตเห็น โม่เฟิงยิ้มแล้วพูดว่า “จูลี่เป็ชื่อที่ดีจัง ผมเรียกคุณว่าน้องจูลี่ได้ไหม ส่วนผมชื่อโม่เฟิงนะ!”
จูลี่พยักหน้ารับทราบเบา ๆ เธอเพิ่งเข้ามาทำงานที่บริษัทจำเป็ต้องทำความรู้จักกับคนในองค์กรให้มากขึ้น แต่ถ้าจูลี่รู้ว่าโม่เฟิงเองก็เพิ่งเข้ามาทำงานที่บริษัทก่อนเธอได้ไม่นาน เธอจะคิดยังไงบ้าง?!
โม่เฟิงเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาข้างหลังจูลี่ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นและยังยื่นคางไว้บนไหล่ของจูลี่อีกด้วย โม่เฟิงสูดดมกลิ่นหอมของแชมพูจากเส้นผมของเธออย่างหลงใหล แล้วกระซิบข้างหูจูลี่ว่า “เธอเล่นเกมอะไรอยู่เหรอ?”
ในขณะเดียวกัน มือของโม่เฟิงก็ลากผ่านเอวบางของจูลี่ไปและเอื้อมไปััคีย์บอร์ดที่อยู่ด้านหน้า ัันี้ทำให้จูลี่ตื่นใทันที จนเธอเผลอชนเข้ากับเก้าอี้แล้วล้มลงในอ้อมกอดของโม่เฟิงอย่างไม่ได้ตั้งใจ
โม่เฟิงย่อมไม่ปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้ไปอย่างแน่นอน เขาจึงดันตัวหญิงสาวหันหน้าไปชิดติดผนัง ก่อนจะเอื้อมมือไปััยอดอกอันอ่อนนุ่มของจูลี่ทันที
ขณะที่โม่เฟิงคว้าหมับเข้าที่เนื้อนุ่มนั้นอย่างแรง จูลี่เองก็รู้สึกถึงมือของโม่เฟิงที่บีบเค้นหน้าอกของเธออย่างหนักหน่วง ทันใดนั้นใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมา จูลี่พยายามดิ้นรนให้หลุดจากเงื้อมมือของเขา แต่ยิ่งดิ้นเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงสิ่งที่แข็งกระด้างที่ดันอยู่ด้านหลังของเธอ จูลี่รู้ดีว่าสิ่งนั่นคืออะไร เธอจึงขอร้องโม่เฟิงด้วยเสียงที่แ่เบา “ปล่อยฉันไปเถอะนะ!”
โม่เฟิงเป็คนเ้าชู้อยู่แล้ว เขาจะปล่อยโอกาสพิเศษแบบนี้ไปได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้น เขาเพิ่งถูกสาวแปลกหน้าในแชตปลุกเร้าอารมณ์จนร่างกายร้อนผ่าวไปหมด ตอนนี้กำลัง้าหาใครสักคนมาช่วยปลดปล่อยความใคร่นี้อยู่พอดี และในตอนนี้โม่เฟิงยังได้เจอกับสาวสวยขนาดนี้ เขาจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ ได้ยังไง
เมื่อคิดได้แบบนี้แล้วโม่เฟิงจึงใช้สองมือขยำเนื้อนุ่มของจูลี่แรงขึ้นไปอีก ทำให้หน้าอกของจูลี่เปลี่ยนรูปร่างไปตามแรงบีบของเขาอย่างรวดเร็ว
โม่เฟิงรู้สึกว่าแค่นี้มันยังไม่พอสำหรับเขา เขาจึงหมุนตัวจูลี่ที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอชิดติดผนังอยู่ให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา โม่เฟิงไม่รอช้ารีบเข้าหาหญิงสาวโดยทันทีพร้อมทั้งใช้แรงดันตัวเธอให้ชิดติดผนัง จากนั้นริมฝีปากของเขาก็ประทับลงบนริมฝีปากแดงระเรื่อของจูลี่อย่างเร้าร้อน
ในตอนนี้จูลี่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับโม่เฟิง เพราะเมื่อครู่เธอเผลอส่งเสียงครางออกมาโดยรู้ตัว จูลี่แค่อยากหลับตาลงแล้วให้ทุกอย่างจบลงเร็ว ๆ เพราะตอนนี้พวกเขาอยู่ในบริษัทหากมีใครมาเห็นเข้าคงไม่ดีแน่ ชายหนุ่มหล่อเหลาคนนี้คงจะไม่ทำอะไรที่มันเกินเลยมากกว่าการจูบกันหรอกนะ เพราะแค่นี้มันก็มากเกินพอแล้ว
หลังจากจูบกันได้ไม่นาน โม่เฟิงก็สามารถดันลิ้นของตัวเองเข้าไปปากเล็กนั้นของเธอได้ จูลี่ที่เคยถูกวางตัวเป็ดาวประจำมหาลัยมาโดยตลอด เธอไม่เคยเจอเื่แบบนี้มาก่อน จึงได้แต่จำยอมไปกับััอันเร่าร้อนที่โม่เฟิงมอบให้ โม่เฟิงกวาดลิ้นชิมรสชาติอันหอมหวานไปทั่วทุกซอกทุกมุม พร้อมทั้งพันเกี่ยวเข้ากับลิ้นของจูลี่อย่างมัวเมา
ในตอนนี้ทั้งสองคนกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม แม้แต่น้ำลายที่ไหลยืดออกมาก็ไม่มีใครสนใจที่จะเช็ดมัน ด้วยอารมณ์อันร้อนแรงนี้ทั้งคู่ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าสถานที่นี้เป็บริษัทที่ทำงานซึ่งเป็พื้นที่สาธารณะอาจจะมีใครมาเห็นเข้าก็ได้
มือของโม่เฟิงก็ไม่ได้อยู่นิ่ง มือข้างหนึ่งของเขากำลังลูบัับริเวณจุดที่ทำให้เขาหลงใหลจนไม่อยากละสายตา เหมือนเด็กซนที่เจอของเล่นชิ้นโปรดจนไม่อยากวางมือ ส่วนมืออีกข้างก็กำลังลากไล้ไปตามเรือนร่างของจูลี่อย่างอ่อนโยน เขาค่อย ๆ ใช้มือนั้นลูบไล้ต่ำลงเรื่อย ๆ จนไปัักับจุดซ่อนเร้นของหญิงสาว
ในขณะนั้นจูลี่แม้จะหลงใหลไปกับััอันเร่าร้อนของเขา แต่เธอก็ยังมีสติอยู่บ้าง จูลี่จึงรีบคว้ามือของโม่เฟิงเอาไว้เพราะเธอรู้ว่าเขา้าจะทำคืออะไร?! ก่อนที่เธอจะใช้จังหวะที่กำลังพักหายใจกันอยู่นั้นเอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า “อย่าทำตรงนี้ได้ไหม?”
1K
