ปราณฟ้าดินในแดนเบื้องล่างนั้นนั้นถือว่าไม่บริสุทธิ์เท่ากับแดนเซียนเพราะงั้นทันทีที่บรรลุเซียนผู้คนถึงต้องเดินทางไปยังแดนเซียนมากกว่าจะอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพราะถูกจำกัดด้วยกฎของฟ้าดินแต่เป็เพราะพลังปราณของที่นี่ไม่บริสุทธิ์พอให้พวกเขาดูดซับแต่สำหรับตัวตนระดับเทพเองก็เช่นกันปราณเซียนไม่บริสุทธิ์เมื่อเทียบกับแดนเทพ
หลิงหยวนถอนหายใจเมื่อลองหลายวิธีแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จจึงหันมาทำอย่างอื่นหลิงหยวนมองของที่ซื้อมาจากเมืองหลวงด้านล่างสำนักอวี้ฮวาก็เกิดความสนใจในการวาดภาพเป็อันดับแรก
ส่วนฉินอวี้ซีได้ค้นหาในความทรงจำของนางแล้วแต่ก็ไม่พบวิธีแก้ไขร่างกายที่ผิดปกตินี้ของหลิงหยวนแม้แต่นิดเดียวทำให้นางได้แต่อดทนไว้ก่อนและไม่ยอมบอกความจริงข้อนี้ให้หลิงหยวนรู้เพราะกลัวว่าหลิงหยวนจะจากไป
“กว่าข้าจะได้ศิษย์ที่น่าพึงพอใจเช่นนี้ทำไม์ถึงได้ไม่มอบพร์ดีๆให้เขาด้วยเล่า”ฉินอวี้ซีดึงน้ำเต้าที่เอวออกมาดื่มสุราข้างในอย่างต่อเนื่องแล้วส่งเสียงด้วยความไม่พอใจ
หลิงหยวนใช้เวลาอย่างสงบและไม่ถูกรบกวนเพราะหลิงหยวนในตอนนี้ได้สถานะศิษย์สายตรงของยอดเขาเมฆาแล้วจึงไม่ต้องทำภารกิจหรือแม้แต่ทำงานต่างๆเหมือนกับศิษย์สายนอกและศิษย์สายใน
ในสำนักอวี้ฮวาศิษย์สายนอกจะต้องทำงานต่างๆในสำนักทั้งทำความสะอาดยันปลูกสมุนไพริญญาส่วนศิษย์สายในมักจะถูกส่งไปทำภารกิจด้านนอกที่เหล่าชาวบ้านหรือเมืองหลวงส่งมา
สองเดือนต่อมาหลิงหยวนยังคงฝึกวาดภาพอยู่เช่นเดิมไม่ได้บ่มเพาะอะไรแต่จะมีบางครั้งที่หลิงหยวนหยิบทักษะกระบี่พื้นฐานของสำนักอวี้ฮวามาอ่านเล่นๆแต่ส่วนใหญ่ก็วาดภาพและแกะสลัก
แต่ตลอดสองเดือนมานี้หลิงหยวนก็ต้องทำงานบ้านในเรือนไม้แห่งนี้คนเดียวเพราะฉินอวี้ซีมีนิสัยี้เีจึงไม่ค่อยทำความสะอาดแต่หลิงหยวนนั้นรักสะอาดมากจึงเป็คนทำความสะอาดเพียงคนเดียวแม้แต่ทำอาหารซักผ้าก็เป็หลิงหยวนทำ
“หยวนหนวนของอาจารย์ช่วยซักผ้าให้ข้าหน่อยสิ”ฉินอวี้ซีที่ดื่มจำเมากล่าวขณะโยนกองเสื้อผ้าให้หลิงหยวน
“ท่านอาจารย์เสื้อผ้าของท่านเป็ของสตรีจะให้บุรุษเช่นข้าซักให้ไม่ได้” หลิงหยวนส่ายหน้าสองเดือนมานี้หลิงหยวนเริ่มค้นชินกับนิสัยของอาจารย์สาวผู้นี้แล้วแม้จะมีใบหน้างดงามราวกับนางเซียนแต่นิสัยของนางกลับเกียจคร้านวันๆหากไม่นอนก็ดื่มสุรา นานๆทีจะมานั่งชี้แนะการวาดภาพให้กับหลิงหยวน
“ไม่เห็นเป็อะไรเลยอาจารย์ไม่ถืออยู่แล้วสำหรับหยวนหยวนอาจารย์ไม่รังเกียจหรอก” ฉินอวี้ซีกล่าวด้วยน้ำเสียงยั่วยวน
“แต่ข้าถือเพราะงั้นท่านอาจารย์ซักเองเถอะ”หลิงหยวนทำเป็ไม่สนใจ
“หยวนหยวนจะเ็ากับอาจารย์เกินไปแล้วนี่ นี่ ซักผ้าให้ข้าหน่อยสิ” ฉินอวี้ซีปรากฏตัวด้านหลังหลิงหยวนและใช้สองแขนโอบกอดจากด้านหลัง
หลิงหยวนเผยสีหน้าใรีบปิดจมูกเพราะกลิ่นของสุราที่กระจายออกมาจากร่างของนางแรงเกินไป
“เอาละเอาละ ข้าจะซักให้ก็ได้แต่แค่เสื้อนอกนะชั้นในท่านจัดการเองแล้วกัน” หลิงหยวนกล่าว
“เอ๋ไหนๆก็ทำให้แล้วก็ทำให้ทั้งหมดเลยไม่ได้เหรอ” ฉินอวี้ซียังไม่ยินยอม
‘ไม่ได้นี่คือเส้นตายของข้า” หลิงหยวนมองไปยังชั้นในที่อยู่ในกองผ้าก็หน้าแดงทันทีต่อให้ตนจะอายุแค่นี้ก็พอจะรู้เื่ทางโลกอยู่เหมือนกันนะ
“ชิก็ได้”
“แก๊กแก๊ก” ขณะนั้นเองแมวสีขาวก็มองมาที่ฉินอวี้ซีและฝนเล็บที่ตนไม้ข้างๆด้วยแววตาคมกริบเห็นได้ชัดว่าพร้อมจะใช้กงเล็บนั้นโจมตีได้ทุกเมื่อ
‘เป็แค่แมวตัวน้อยๆแต่หวงเ้านายเกินไปแล้ว”ฉินอวี้ซีกล่าวขณะที่ไม่ยอมออกห่างจากหลิงหยวนและยังแนบชิดขึ้นไปอีกเพื่อท้าทาย
“นางจิ้งจอกนี่เห็นได้ชัดว่ามีเจตนาร้าย นางต้องคิดจะเลี้ยงนายท่านเอาไว้เพื่อรอให้โตแน่”เสี่ยวไป๋กล่าว
“สักวันข้าจะจิกดวงตานั่นให้บอด”เสี่ยวหวงกล่าวด้วยแววตาดุร้าย
“พอแล้วได้ท่านอาจารย์ข้าจะไปซักผ้าให้เดี๋ยวนี้”หลิงหยวนดิ้นออกมาจากอ้อมกอดของฉินอวี้ซีก่อนจะนำเสื้อนอกออกไปซักที่รำธารที่ไหลลงมาจากยอดเขา
“สองเดือนใช้เวลาแค่สองเดือนก็วาดภาพที่งดงามเช่นนี้ออกมาได้แถมภาพพวกนี้ก็ราวกับมีชีวิตไม่แน่หยวน หยวนอาจจะมีพร์ในการวาดยันต์ก็ได้” ฉินอวี้ซีขับฤทธิ์สุราออกมาทั้งหมดก่อนจะมองภาพวาดของหลิงหยวนด้วยแววตาทึ่งในพร์ของหลิงหยวน
ในภาพของหลิงหยวนคือภาพของเสี่ยวไป๋และเสี่ยวหวงนอนอยู่บนต้นอู่ถงและด้านล่างมีบ่อปลาอยู่ในบ่อมีเสี่ยวหวงกำลังว่ายอย่างมีความสุข
“แต่หยวนหยวนไม่มีพลังปราณการวาดยันต์คงทำไม่ได้คงต้องออกไปล่าโลหิตของสัตว์อสูรมาสักหน่อย”กล่าวเสร็จร่างของฉินอวี้ซีก็ขี่กระบี่ออกไปทันที
“ในที่สุดนางตัวดีก็ไปเสียทีวันๆเอาแต่ยั่วยวนนายท่านตลอดเวลา อายุของนายท่านยังไม่ถึง 16ปีเลยนางก็เริ่มทนไม่ไหวแล้วรอให้นายท่านอายุ 20 ปีนางคงคลั่งตายแน่ๆ” เสี่ยวไป๋กล่าว
“นางเองก็ไม่ได้แย่ไม่ใช่เหรอแม้อายุของนางจะมากเมื่อเทียบกับอายุขัยของมนุษย์แต่อายุแค่ไม่กี่ร้อยปีก็บรรลุเซียนแล้วแม้นางจะได้รับาเ็และซ่อนตัวอยู่ในแดนเบื้องล่างแต่เมื่อมีนายท่านอยู่ข้างกายอาการาเ็ของนางก็จะหายดีในสักวัน”เสี่ยวหลงกล่าว
“ก็แค่เซียนนายท่านคือร่างของมหาเทพกลับชาติมาเกิดตัวตนที่คู่ควรย่อมต้องอยู่ขอบเขตเทพเท่านั้น”เสี่ยวหวงกล่าว
“ในแดนเทพคนที่อยู่ขอบเขตเทพก็มีแต่พวกเผ่าเทพทั้งนั้นหรือเ้าจะหมายถึงเผ่าอสูรอย่างพวกเราฮ่า ฮ่า พวกเ้าตลกแล้วพวกเราเผ่าอสูรจะไปคู่ควรกับนายท่านได้อย่างไรดูสภาพของพวกเราตอนนี้สิปลา ไก่ แมว ฮ่า ฮ่า” เสี่ยวหลงหัวเราะออกมา
“เ้าปลาเน่าข้าจะจิกเ้าให้ตายหากข้าฝึกฝนแล้วแปลงกายเป็มนุษย์ได้ข้าจะงดงามกว่านางจิ้งจอกนั่นเสียอีก” เสี่ยวหวงคำราม
“ใช่แล้วรอให้ข้าฝึกวิชาแปลงกายสำเร็จก่อนเถอะ”เสี่ยวไป๋เองก็กล่าวขึ้น
“ใฝ่สูงเกินไปแล้วพวกเ้า”เสี่ยวหลงเค้นเสียง
หลิงหยวนซักผ้าจนเสร็จและกลับขึ้นมาตากผ้าขณะนั้นเองได้มีศิษย์ที่สวมชุดของศิษย์สายตรงคนหนึ่งเดินขึ้นมาอย่างช้าๆ
“หืมศิษย์คนนี้หรือว่าเป็ศิษย์พี่ของข้า” หลิงหยวนคิดก่อนจะหยุดเดินเพื่อรอให้นางเดินขึ้นมา
“หืม”หญิงสาวมองมาที่หลิงหยวนก่อนจะอึ้งไปเล็กน้อยไม่ใช่เพราะนางหลงเสน่ห์หลิงหยวนทันทีที่เห็นนางแค่รู้สึกว่าไม่เคยมองใครแล้วสบายตาเท่านี้มาก่อนสิ่งที่หลิงหยวนแสดงให้เห็นคือความเรียบง่ายและกลมกลืนกับ์และปฐีไม่ใช่ความหล่อเหลาที่ทำให้หลงเสน่ห์และมัวเมาแต่เป็ความรู้สึกสบายและผ่อนคลายเมื่อมองทำให้ไม่เบื่อเมื่อมองไปยังอีกฝ่าย
“เ้าคือศิษย์คนที่สองของเ้ายอดเขาฉิน”หญิงสาวที่สวมผ้าปิดหน้ากล่าวหลังจากได้สติ
“ใช่แล้วศิษย์พี่คือ....”หลิงหยวนกล่าว
“ข้าคือศิษย์สายตรงของยอดเขากระบี่มาที่นี่เพราะได้รับคำสั่งจากท่านอาจารย์ให้มาส่งของบางอย่างให้กับท่านเ้ายอดเขาฉิน”หญิงสาวกล่าว
“เป็เช่นนั้นแต่เมื่อครู่ข้าเห็นท่านอาจารย์ขี่กระบี่ออกไปแล้วไม่รู้จะกลับมาตอนไหนหากไม่รังเกียจศิษย์พี่สามารถฝากข้าไว้ก่อนได้”หลิงหยวนกล่าว
หญิงสาวมองหลิงหยวนก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายไม่มีกลิ่นอายพลังปราณบนร่างไม่มีพลังบ่มเพาะนี่ทำให้นางแปลกใจจากที่นางเคยได้ยินมาเ้ายอดเขาเมฆาพึ่งรับศิษย์สายตรงเมื่อสองเดือนก่อนด้วยทรัพยากรและการสั่งสอนของเ้ายอดเขาขอบเขตควรจะพัฒนาขึ้นบ้างแล้วไม่ใช่หรือ
“ศิษย์น้องเ้าใช้สมบัติปกปิดการบ่มเพาะงั้นเหรอ”หญิงสาวกล่าว
“แน่นอนว่าไม่ใช่ร่างกายของข้านั้นพิเศษและไม่อาจดูดซับพลังปราณได้ท่านอาจารย์บอกว่าร่างกายของข้าปฏิเสธพลังปราณ” หลิงหยวนกล่าว
“มันจะเป็ไปได้อย่างไรหากเป็ร่างกายที่พลังปราณรั่วไหลข้ายังเคยได้ยินมาบ้างแต่ร่างกายที่ปฏิเสธพลังปราณข้ากลับไม่เคยได้ยิน”หญิงสาวก้าวออกมาคว้ามือของหลิงหยวนก่อนจะส่งพลังปราณเข้าไปพริบตาพลังสายหนึ่งก็ตีพลังปราณของนางออกมาจนหมด
“นี่มันเป็ไปได้ด้วยเหรอ” หญิงสาวตื่นใหากไม่ใช่เพราะเจอกับตัวเองนางคงไม่เชื่อว่าจะมีร่างกายที่ปฏิเสธพลังปราณอยู่จริงๆ
“ข้าบอกแล้วว่าร่างกายของข้าปฏิเสธพลังปราณ”หลิงหยวนกล่าว
“แล้วเ้าจะบ่มเพาะอย่างไรหากดูดซับพลังปราณไม่ได้”หญิงสาวเผยสีหน้างุนงง
“ข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันตอนแรกข้าไม่คิดจะขึ้นเขามาฝึกตนหลังจากรู้เื่ของร่างกายตัวเองแต่ท่านอาจารย์ยืนกานและ้าพาข้ากลับมาให้ได้และสัญญาว่าจะหาวิธีให้”หลิงหยวนกล่าว
“หากเ้ายอดเขาพูดเช่นนั้นไม่แน่อาจจะมีวิธีอยู่จริงๆ”หญิงสาวพยักหน้า
“แล้วธุระของศิษย์พี่จะเอาอย่างไรขึ้นไปรอท่านอาจารย์ของข้าหรือจะฝากข้าไป”หลิงหยวนกล่าว
“ของที่ข้านำมาค่อนข้างเยอะเ้าที่ไม่มีพลังปราณไม่อาจใช้แหวนมิติได้เช่นนั้นข้าจะขึ้นไปรอสักพักก็แล้วกันหากท่านเ้ายอดเขาไม่มาจริงๆข้าจะให้เ้าดูแลแหวนมิติของข้าชั่วคราว”หญิงสาวกล่าว
“เช่นนั้นศิษย์พี่ตามข้ามาเถิด”หลิงหยวนเดินนำหน้าไป
“จริงสิศิษย์น้องมีนามว่าอะไรงั้นเหรอข้ามีนามว่าไป๋ซวี”
“ศิษย์พี่ไป๋สินะ ข้ามีนามว่าหลิงหยวน”
“ศิษย์น้องหลิงข้าสังเกตมาสักพักแล้วเสื้อผ้าที่เ้าถืออยู่หรือว่าจะเป็ของ...”ไป๋ซวีกล่าวขณะเผยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อออกมา
“อืมท่านอาจารย์สั่งให้ข้าซักผ้าให้นาง” หลิงหยวนกล่าวและถอนหายใจ
“เสื้อผ้าของผู้บ่มเพาะระดับสูงเช่นเ้ายอดเขายังต้องซักด้วยงั้นเหรอ”ไป๋ซวีกล่าวเพราะกลิ่นอายบนร่างของยอดฝีมือระดับสูงจะหอมตลอดเวลาไม่มีกลิ่นเหม็นเลยเพราะงั้นถึงไม่ต้องซัก
“ข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันข้าถูกรบเร้าจนทนไม่ไหวจึงต้องตอบตกลง” หลิงหยวนกล่าว
“เ้ายอดเขาฉินถึงกับรบเร้าเ้าเลยงั้นเหรอ”ไป๋ซวีเผยสีหน้าไม่อยากเชื่ออีกครั้ง ภาพลักษณ์เ้ายอดเขาของฉินอวี้ซีพังทลายทันทีแต่เดิมฉินอวี้ซีมีชื่อเสียงเื่ความงดงามและบริสุทธิ์แม้นางจะชอบสุราแต่นางกลับไม่เคยแสดงท่าทางเมามายออกมาให้ใครเห็นดังนั้นหญิงสาวในสำนักจึงมองว่านางคือเซียนที่น่าเคารพและแข็งแกร่ง
แม้แต่ผู้าุโหนุ่มในสำนักก็มีไม่น้อยที่มีใจให้กับนางแต่สิ่งที่หลิงหยวนกล่าวออกมาในวันนี้กลับทำให้ภาพลักษณ์ที่ผู้คนเข้าใจพังทลายทันที
เมื่อขึ้นมถึงยอดเขาไป๋ซวีก็เห็นว่าในลานกว้างมีสัตว์สองตัวกำลังนอนหลับอยู่อย่างสบายใจและในบ่อน้ำก็มีปลาสีทองที่งดงามว่ายอยู่นางเคยขึ้นมาบนยอดเขาเมฆาแล้วจึงแปลกใจที่มีสัตว์แปลกๆอยู่บนยอดเขาเพราะครั้งก่อนไม่มีสัตว์เลี้ยงพวกนี้
“นี่คือสัตว์เลี้ยงของศิษย์น้องหลิงงั้นเหรอ”ไป๋ซวีกล่าว
“ใช่แล้วข้าพามันมาด้วยเพราะไม่มีใครดูแล” หลิงหยวนกล่าวก่อนจะยกน้ำชามาให้กับไป๋ซวีก่อนจะนำผ้าไปตาก
เห็นหลิงหยวนทำงานบ้านอย่างคล่องแคล่วนางก็อดคิดไม่ได้ว่าบางทีเ้ายอดเขาฉินก็แค่อยากจะมีคนคอยทำงานพวกนี้เลยรับหลิงหยวนมาแต่ว่ามันควรจะเป็หญิงสาวไม่ใช่ชายหนุ่มถึงจะถูกให้ชายหนุ่มมาซักผ้าให้ดูยังไงก็ผิดปกติ
245
