ณ ปัจจุบัน
บ้านตระกูลมณีเมฆ
Partนนท์
ปรื้นๆๆ
เสียงรถขับเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ตระกูลมณีเมฆ
"ยินดีต้อนรับกลับครับนายท่าน!"ผมก้าวเท้าลงรถออกมาก็ใกับสิ่งที่เกิดตรงหน้าพวกลูกน้องทั้งหมดที่กลับมาจากทำภาระกิจต่างๆเสร็จแล้วกลับมาต้อนรับนายตนเองด้านหน้าบ้านทุกคน
"อืมฉันก็ขอบคุณพวกนายมากที่ทำงานจนสำเร็จฉันให้รางวัลพวกนายใครมีครอบครัวหรือธุระอะไรฉันให้ลางานได้1อาทิตย์!!"คุณคิมพูดออกไป
"ขอบคุณมากครับ!!!"ทั้งหมดพูดพร้อมกันอย่างหนักแน่น
หลังจากสั่งลูกน้องเสร็จคุณคิมบอกให้ผมขึ้นไปเตรียมน้ำอุ่นให้เขา
"หืม..แปลกจังทุกทีคุณท่านไม่เคยให้ใครต้องคอยดูแลนะ" ....
"แล้วผมต้องไปไหมครับ?"ผมสงสัย
"อืม..คุณท่านสั่งก็ต้องไปละนะไปเถอะจ๊ะจะได้รีบมาพัก"ป้าสายใจพูดพร้อมยิ้มให้ผมมันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมากๆเลยครับ
ก๊อกๆๆ
"เออ..คุณคิมครับผมนนท์ครับ"ผมเคาะประตูเรียกคุณคิม
"เข้ามา"หลังจากผมเข้ามาผมได้รีบทำการเตรียมน้ำอุ่นและเตรียมกำลังจะออกไป
"อย่าพึ่งไปไหนรอฉันอาบน้ำเสร็จ"
"...."ฮึ้ย!อะไรของเขากันน"ผมพูดหลังจากพี่คิมเข้าไปอาบน้ำแล้ว
10นาทีผ่านไป
ปึก
"มานี้สิ"พี่คิมเปิดประตูออกมาเช็ดหัวและพาตัวเองไปนั้งที่โซฟาและเรียกผมเข้าไปหา
"ครับ?"ผมเดินเข้าไปหาเขา
"....เด็กดื้อ"พี่คิมว่าผมดื้อและเอาแต่จ้องผมจนผมต้องหลบสายตางื้อไม่มีอะไรจะเรียกมาทำไม?!!!แล้วเด็กดื้อนั้นอีกใครดื้อกัน
"เห้อออ"เขามองหน้าผมและหันหน้าออกพร้อมถอนหายใจ
อะไรกันผมสิที่ควรถอนหายใจ
"นายจำฉันไม่ได้จริงๆด้วยสินะ"คิมพูดด้วยเสียงเบาแต่ก็ทำให้อีกคนได้ยิน
"ครับ?"ผมไม่เข้าใจว่าพี่คิมหมายถึงอะไร
"นายไปพักเถอะ"อะไรของเขาอยากพูดอะไรก็ไม่พูดผมละไม่เข้าใจจริงๆ
หลังจากที่ผมออกมาผมได้เข้าห้องตัวเองอาบน้ำและนอนเตรียมตัวตื่นแต่เช้าเพราะพรุ่งนี้ผมมีเรียนคาบเช้า
"จำอะไรได้ของเขากัน...ไม่เห็นเข้าใจสักนิด"ผมบ่นคนเดียวและค่อยๆหลับไหลสู่นิทรา
"เด็กดื้อพี่มาแล้ว"มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเรียกผมว่าเด็กดื้อในความฝันใครกัน?
"พี่...จะต้องมาเล่นกับน้องนนท์อีกนะ"ผมสะอื้นจนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
05:00น.
ตี๊ดๆๆๆๆ!!!!
"ฮึกๆๆใครกัน"ผมตื่นมาสะอื้นแต่เช้าผมเช็ดน้ำตาผมรู้สึกคุ้นเคยกับคนนี้มากเพราะั้แ่แม่ผมเสียไปผมเศร้ามากพพอโตมาความจหลังจากแม่ผมยัมีชีวตอยู่ก็หายไปจากความทรงจำเช่นกัน
หลังจากผมเตรียมตัวเสร็จผมก็รีบไปช่วยพี่นิดกับป้าสายแต่เช้า
"ตื่นแล้วหรอจ๊ะน้องนนท์"พี่นิดทักทายผม
"ครับพอดีวันนี้ผมมีเรียนเช้าด้วยเลยว่าจะรีบตื่นมาช่วยงานน่ะครับ"ผมยิ้มตอบป้าสายและไปช่วยพี่เขาทำข้าวเช้าในครัว
07:00 p.m
"นี้ก็จะสายแล้วนนท์ไปตามคุณท่านมาทานข้าวเช้าให้ป้าหน่อยนะแล้วไปเรียนได้เลยนะจ๊ะ"ป้าสายบอกผม
"ครับ"ผมยิ้มตอบและเตรียมตัวขึ้นไปปลุกพี่คิม
ก๊อกๆๆ
"คุณคิมครับป้าสายให้มาตามไปทานข้าวครับ"ผมเคาะประตูและพูดบอกไปผมไม่ได้ยินเสียงจึงเปิดประตูเข้าไปข้างใน
"ขออนุณาตนะครับ"ผมกลาวออกไปอย่างสุภาพ
"......"บรรยากาศในห้องทั้งเงียบมืดเย็นะเืเขาเปิดกี่องศากันนะ
"คุณคิมครับ"ผมเรียกพี่คิมหลายครั้งแต่เขาไม่ตอบผมจึงเดินเข้าไปใกล้ๆผมมองใบหน้าเขาตอนหลับพร้อมเรียกชื่อของเขา
"ค..คุเหวออ!!"เขาดึงผมลงไปกอดและซุกตัวผมเข้าไปในอกเขา
"คุณคิมทำอะไรครับเนี้ย"ผมว่าเขาไปอย่างไม่ตั้งใจเพราะผมใมาก
"เงียบเมื่อคืนฉันทำงานพึ่งได้นอนอยู่นิ่งๆซะ"เขาว่าผม นี้ผมผิดหรอครับ?
"คุณคิมครับ"ผมเรียกเขาอีกครั้ง
"อะไร"เขาตอบด้วยน้ำเสียออกหงุดหงิดแต่เขากอดผมแน่นกว่าเดิมอีก
"คุณคิงเคยถามผมว่าจำคุณคิมได้คือจำอะไรหรอครับ"ผมถามออกไปเพราะสงสัยว่าเกี่ยวกับความฝันของผมไหม
"....."เขาเงียบ
"คุณคิ.."
"นายไม่ต้องรู้หรอก"เขาตอบมาผมหันไปจ้องหน้าเขาเห็นเขาลืมตามองผมอยู่แล้ว
"ทำไมครับคุณก็เหมือนอยากให้ผมจำได้แล้วทำไมไม่บอกผมละครับ"ผมถามออกไปด้วยความอยากรู้และอึดอัด
"เมื่อคืนหรือไม่ก็ทุกคืนที่ผมนอนผมมักฝันว่ามีคนเรียกผมว่า...เด็กดื้อเลยไม่รู้ว่าเกี่ยวกับคุณคิมด้วยรึป่าว"เสียงตอนหลังผมเริ่มเบาลงๆ
"....."
"เสียงนั้นมันคุ้นเคยเหมือนรู้จักเสียงนั้นอย่างดีจนผมได้ยินคุณเรียกผมเด็กดื้อเมื่อวานผมรู้สึกคุ้นเคยเหมือนเสียง....นั้น"
"ต..แต่ผมอาจคิดไปเองก็ได้นะครับ!!////"ผมรีบแก้ต่างก่อนเขาจะเข้าใจผมผิดคิดว่าผมพวกเพ้อฝันก็ได้
"ทำไมล่ะรู้จักกับฉันมันไม่ดีหรอ"เขาถามผมด้วยเสียงเหมือนคนตัดพ้อ
"ป..เปล่านะครับคุณคิมเป็คนดีมากๆเลยครับดีมากจนผมไม่อาจคิดว่า.."
"มองฉันสิ"เขาบอกและจับคางผม
"ฉันชอบนาย"ห่ะ!!!
"//////ค..ครับห..ห๋ะคุณชอบผม"ผมพูดเสียงติดอ่างด้วยใชอบชอบอะไร!!
"คุณคิงชอบผมได้ไง////!!"ผมถามออกไปหน้าตาเลิกลัก
"เรายังไม่รู้จักกันเลยน่ะ!!?////"นี้มันเกิดอะไรขึ้นผมควรทำยังไงดี
"แม่นายชื่อจันทร์มีไร่และบ้านอยู่ที่เชียงใหม่และท่านเสียไปตอนนายอายุ10ขวบนายเลยต้องอยู่กับพ่อและั้แ่แม่เสียนายทะเลาะกับพ่อตลอดและจนกระทั้งทนไม่ไหวนายเข้ามหาลัยเลยย้ายมาอยู่คนเดียวนายตกงานเลยให้เพื่อนนายที่ชื่อนายหางานให้และนายเลยได้มาทำงานกับฉัน"ผมฟังเขาพูดมาผมตกจมากเขารู้ได้ยัง
"......"!!!เขารู้หมดเลย
"คุณรู้ได้ไง!!!"ผมถามเขาด้วยความใ
"นายจำตอนนายอายุ8ขวบได้ไหม"
"ผมเสียแม่ไปตอน10ขวบช็อคจนต้องเข้าโรงพยาบาลเลยเบลอๆนะครับทำให้ความจำ่นั้นหายไปนะครับ"ผมเล่าให้เขาฟัง
"....."เขามองผมด้วยสายตาอ่านไม่ออก
"ต..แต่ถ้าคุณคิมเล่ามาผมอาจจะจำได้ก็ได้นะครับ"ผมรีบบอกเขา
"ก่อนฉันเล่านายลองเรียกฉันพี่คิมสิ"เขาบอกผมและยื้นปากเข้ามาใกล้
"////ท..ทำไมต้องเรียกด้วยละครับ!!!"ผมรีบถามเขา
"งั้นฉันไม่เล่า"
"พ..พี่คิม!/////////"ผมตัดสินใจะโทีเดียวเขิลเว้ยยยยย
"หึหึ"เขายิ้มมุมปาก
"เห้ออมานี้สิ"พี่คิงนั่งอยู่บนเตียงเขาตบตักเขาด้วยท่าทีอารมดี
"ครับ??"ผมถามย้ำอีกครั้ง
"มานั่งนี้"///เขาบอกผมอีกครั้ง
"ครับ////"ผมไปอย่างว่าง่าย
"ตอนนั้นนายอายุ8ขวบนายติดพี่มากไม่ว่าพี่จะไปไหนนายจะตามไปด้วยนายจะไปเล่นที่ไหนก็จะลากเอาพี่ไปด้วยและมีวันหนึ่งพี่จะต้องกลับบ้านแล้วแต่นายจับแขนพี่ไว้แน่นไม่ให้พี่ไป จนแม่พี่และแม่นนท์ต้องมาปลอบนนท์ "ผมฟังพี่คิมเล่าด้วยความรู้สึกไม่น่าเชื่อว่าเราทำนิสัยแบบนั้น
"ทำไมตอนเด็กๆผมแลดื้อจัง"ผมถามผมดื้อขนาดนั้นเลยหรอ
"ใช่เ้าเด็กดื้อ"พี่คิมบีบจมูกผมจนผมหน้ายู้
"ผมถามอะไรได้ไหมครับ"
"ได้สิ"
"พ่อแม่พี่เสียตอนไหนหรอครับ...ม..ไม่ต้องเล่าก็ได้นะครับ"ผมถามเพราะเขาเล่าพ่อแม่เขายังอยู่ตอนมาหาผมเลยไม่รู้ว่าท่านเสียไปตอนไหน
"...1อาทิตย์หลังกลับจากบ้านนายพ่อแม่มีงานด่วนจึงต้องไปกรุงเทพวันนั้นฝนตกหนักจึงเกิดอุบัติเหตุรถคว่ำ"เขาเล่างั้นแปลว่าธุรกิจทั้งหมดเขาสร้างมาตัวคนเดียวสินะ
ผมหน้าเสียจนมองออก
"ไม่ต้องคิดมากเลยเ้าเด็กดื้อ"พี่คิมปลอบผมไม่ห้ผมคิดมาก
"แล้วทำไมพี่คิมถึงชอบผมล่ะ"ผมถามออกไปด้วยสีหน้าจริงจังก็คนมันสงสัยนิหน่า
"หึพี่ชอบหรือรักมันต้องมีเหตุผลด้วยหรอ"เขาพูดพร้อมยิ้มมุมปากและจ้องมองมาที่ผม
"มันก็ต้องมีสิครับ///><!!!ผมทั้งดื้อและซนขนาดนั้นพี่ชอบผมได้ไงกัน"ผมบอกอย่างเขิลอาย
"ก็น้องทั้งน่ารักและน่าขย่ำขนาดนี้จะไม่ให้พี่รักได้ไงล่ะ"
"!!!////พี่คิม!!"ผมตะคอกพี่คิมอย่างไม่ตั้งใจแต่คนพี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร
"ขนาดนี้แล้วลาออกจากงานมาเป็คุณนายตระกูลมณีเมฆให้พี่ดีกว่าไหมครับเด็กดื้อ"!!!เข้าพูดอะไรของเขา////ผมยังเรียนไม่จบเลยน่ะ!!!
"สายแล้วผมไปเรียนแล้ว!!อย่าลืมลงไปกินข้าวด้วยนะครับ!!////><"คนอะไรพูดไม่อายปาก พูดเสร็จผมก็วิ่งออกจากประตูห้องมาทันทีด้วยความอาย
"หึหึ"ผมได้ยินเสียงหัวเราะคนต้นเื่จนอยากจะมุดดินหนีแล้ว!!
"เ้าบ้าเขิลหน้าแดงหมดแล้วเนี้ยย"///งึ้ยแล้วเจอหน้าครั้งหน้าจะมองหน้าติดได้ไงเนี้ย///!!!
.
.
.
.
.
.
.
123
