เล่ห์รักอัคนี

  คำตอบของอัคนีทำให้อัญพัชร์๻๠ใ๽ไม่น้อย คนอย่างเขานี่หรือจะมาห่วงใยเธอยังไม่ได้เป็๲อะไรกันสักหน่อยแถมยังเคยเจอกันไม่กี่ครั้งด้วยซ้ำ

      "เอาเถอะค่ะ...ฉันยังไม่ไปก็ได้...แต่ไม่ใช่เพราะกลัวคุณหรอกนะ"  ตอบพร้อมกับหลบตาชายหนุ่ม

     "ก็แค่นั้น" อัคนียิ้มเซียวๆให้กับชัยชนะของตัวเอง

    "แล้วนี่คุณทานยารึยัง"

    "กินแล้ว...นอนพักสักหน่อยคงจะดีขึ้น"

      ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้นธนพเดินขึ้นบันไดมาทางห้องของอัคนีเขาคิดว่าตัวเองช่างมาได้ถูกเวลาพอดิบพอดี เสียงผู้หญิงที่เขาได้ยินนั้นอาจเป็๞คนที่แม่ของเขาบอกว่าเป็๞ผู้หญิงที่อยู่กับอัคนีก็เป็๞ได้...อะไรจะโชคดีขนาดนี้

ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูทั้งสองคนที่กำลังคุยกันอยู่ก็หยุดคุยกันโดยอัตโนมัติ

      "ใคร"  อัคนีเอ่ยถามออกไป

      "ผมเอง...ธนพ"

คนฟังถึงกับทำหน้าบอกบุญไม่รับ

     "มีอะไรกันเหรอคะ"  อัญพัชร์เห็นสีหน้าของเขาจึงอดที่จถามขึ้นมาไม่ได้

     "แขกไม่ได้รับเชิญน่ะ...เข้ามา"

ธนพเปิดประตูเข้ามาหาพี่ชายนอกไส้ที่ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยคิดที่จะญาติดีกับมันนี่ถ้าไม่ติดว่าคุณนายจิตรีแม่ของเขาสั่งให้มา ไม่มีทางซะหรอกที่เขาจะย่างเท้ามาเหยียบที่นี่ให้เสนียดมันติดตัวเขากลับไป

     "แม่ให้มาดูว่าแกใกล้ตายยัง" หามีครั้งใดไม่ที่เขาจะไม่พูดจาแดกดัน

     "ฝากไปบอกแม่นายด้วยนะว่าฉันหนังเหนียว  ตายยาก ไอ้ลูกไม้ตื้นๆแผนกระจอกๆของพวกแกมันทำอะไรคนอย่างฉันไม่ได้หรอก  แค่ก...แค่ก" ผลจากการที่ต้องพูดตะเบ็งเสียงเพราะลำคอเจ็บแสบไปหมดทำให้อัคนีไอออกมาอีกชุดใหญ่

     "ไหวไหมคุณ"  อัญพัชร์เข้าไปช่วยลูบหลังลูบไหล่ให้ชายหนุ่มหลังจากที่เขาไอจนหน้าดำหน้าแดง

     อัคนีเพียงพยัคหน้าตอบเธอ

     "กินน้ำหน่อยนะคะ" เธอหยิบแก้วน้ำส่งให้อัคนีดื่มพร้อมประคองให้เขาเอนตัวลงนอนบนเตียง

การกระทำของหญิงสาวเรียกความสนใจจากธนพได้ไม่น้อยเลยทีเดียว  เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนได้เข้าใกล้อัคนีมากเท่านี้มาก่อน แถมมันยังเชื่อฟังเธออีกด้วยหน้าตาก็สะสวยไม่น้อยเลยทีเดียว เขาสัญญากับตัวเองในใจว่าอะไรก็ตามที่เป็๞ของอัคนีมันจะต้องเป็๞ของเขาคนเดียวเท่านั้น  รวมทั้งผู้หญิงคนนี้ด้วย...

      "จะไม่แนะนำหน่อยเหรอพี่ชาย"

อัคนีหันไปสบตาธนพเขียวปั๊ด

     "อัญพัชร์...แฟนฉัน" สั้นๆแต่ได้ใจความ

    "สวัสดีครับคุณอัญพัชร์...ผมธนพครับ"  ธนพเอ่ยทักทายเป้าหมายคนสำคัญ

    "สวัสดีค่ะคุณธนพ...เรียกเพชรก็ได้ค่ะ  ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"  อัญพัชร์ทักทายตอบตามมารยาท

     "เช่นกันครับ...ลำบากคุณเพชรแย่เลยนะครับที่ต้องมาดูแลพี่ชายผม"

พูดพร้อมหันไปมองหน้าพี่ชายตัวเองที่ตอนนี้ทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่บนเตียง

     "ไม่ได้ลำบากอะไรนี่คะ" เธอรู้สึกแบบที่ตอบออกไปจริงๆ

     "คุยกันเสร็จหรือยัง..ปวดหัว..จะนอน"  หลังจากฟังคนทั้งคู่คุยกันอยู่นานอัคนีก็เริ่มไม่ชอบใจที่ทั้งสองคนคุยกันข้ามหัวเขา นี่เห็นเขาเป็๞หัวหลักหัวตอรึไงถึงคุยกันเหมือนเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้

    "งั้นก็พักผ่อนเถอะ...คุณเพชรครับเราไปคุยกันต่อข้างนอกดีกว่านะครับ  จะได้ไม่ต้องรบกวนใคร"

    "วันนี้ขอตัวดีกว่าค่ะฉันไม่สะดวก...อีกอย่างถ้าฉันไปใครจะดูแลคนป่วยละคะ"

พลันหางตาก็อดที่จะปรายมองไปยังเตียงนอนที่มีคนป่วยนอนหน้ามุ่ยอยู่ไม่ได้

      "จะไปไหนก็ไป" อัคนีพูดพร้อมหลับตาลงแต่ในใจเขามันช่างต่างจากปากเขาเสียจริงไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาพูดแบบนั้นออกไป

    "ถ้าอย่างนั้นเราออกไปคุยกันข้างนอกก็ได้ค่ะ...ในเมื่อเขาไม่อยากให้เราอยู่ก็ไม่รู้จะอยู่ทำไมเหมือนกันนะคะ"  เธอว่าเขาพร้อมค้อนให้ทีหนึ่งถึงแม้ว่าคนที่ถูกค้อนจะหลับตาอยู่ก็ตาม

     ทั้งธนพและอัญพัชร์เดินออกจากห้องอัคนีไปพร้อมกันโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงนั้น  ลืมตาขึ้นมามองทั้งคู่จนลับประตูออกไป  พร้อมถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง เขาจะไม่มีวันให้สองแม่ลูกนั้นเอาอะไรของเขาไปอีกเป็๞อันขาดรวมทั้งผู้หญิงคนนี้ด้วย  ครั้งนี้เขาจะสู้จนขาดใจเลยทีเดียว....