.
.
..น่านฟ้าทิศตะวันตกของโลก
“เฮอร์คิวลิสซับไนน์เรียกเฮอร์คิวลิสทั้งหมด”
“ทราบ” / “ทราบ”
“ตอนนี้ที่สิบสามนาฬิกาพบอากาศยานติดอาวุธกำลังมุ่งหน้าใกล้เข้ามาสามารถมองเห็นได้ในระยะสายตา เรดาห์ตรวจจับไม่พบ”
“ทราบจุดประสงค์ไหม”
“ไม่ แต่คงไม่มาดี ดูจากความเร็วที่คงที่ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงทิศทางและไม่แจ้งวัตถุประสงค์”
“แจ้งหน่วยรบโนอาห์”
“ทรา..”
“กองกำลังพันธมิตรร่วมอุดมการณ์โค่นล้มโนอาห์ (ANC : Anti Noah Corps) เรียกเฮอร์คิวลิสทั้งหมด”
“พวกคุณ้าอะไร”
“โนอาห์คือภัยต่อโลก ในนาม ANC ขอให้เฮอร์คิวลิสทุกลำลงจอดที่ลานจอดนานาชาติ เราจะรับรองความปลอดภัยต่อทุกชีวิตที่ยอมจำนนโดยดีภายใต้กฎสากลในการจับกุมผู้ก่อการร้ายอันเป็ภัยต่อโลก”
“เฮอร์คิวลิสวันเรียกเฮอร์คิวลิสทุกลำ เราควรจะทำยังไงดีนี่มันสถานการณ์ฉุกเฉิน!”
“อย่าเพิ่งกังวล เราจะติดต่อ Bell 525 และฟังคำสั่งจากประธานโนอาห์เท่านั้น”
“…”
“เฮอร์คิวลิสวันเรียกหน่วยรบโนอาห์”
“หน่วยรบโนอาห์ทราบทุกอย่างแล้ว คำสั่งจาก Bell 525 คือให้เฮอร์คิวลิสทุกลำยังคงทำการอพยพตามแผนเดิม ให้บินอ้อมไปตามช่องแคบทางทิศตะวันออกเฉียงใต้แล้วพวกเราจะคอยสกัด ANC ไว้ให้เอง”
“ทราบ” / “ทราบ”
“ขอให้พระเ้าอวยพร”
“เช่นกัน”
“ในนาม ANC ขอให้เฮอร์คิวลิสทุกลำลงจอดที่ลานจอดนานาชาติ ย้ำลงจอดที่ลานจอดนานาชาติ”
“…”
“นี่ไม่ใช่การขอร้อง แต่คือคำสั่ง เพื่อเห็นแก่มนุษยธรรมและชีวิตพลเรือนของโนอาห์ทั้งหมดยอมจำนนซะ”
เสียงอาวุธวิถีไกลดังหวีดแหวกเสียดอากาศจากอากาศยานของหน่วยรบโนอาห์พุ่งเข้าหาเหล่าอากาศยานของฝ่ายANC ..แทนคำปฏิเสธอย่างจริงใจจากโนอาห์
“นี่จะเป็คำเตือนครั้งสุดท้ายจาก ANC! ยอมจำนนซะ!”
“พวกเาาวโนอาห์ กลุ่มคนที่จะเปลี่ยนโลกเราไม่คิดว่าพวกเราเป็อาชญากรที่ต้องยอมก้มหัวให้กับพวกที่เอาแต่ทำลายล้างใช้อำนาจกอบโกยเอาแต่ผลประโยชน์เข้าตัว”
“..นั่นเป็ข้อหาที่ระบุคนผิดไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่โนอาห์ทำก็คืออาชญากรรมร้ายแรงต่อโลกการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่ใช่ทางเลือกของการทำให้โลกดีขึ้น ขอย้ำอีกครั้ง ANCไม่มีเจตนาทำร้ายพลเรือน ขอให้เฮอร์คิวลิส และอากาศยานทุกลำของโนอาห์ลงจอด..”
“พวกเราคงทำตาม ANC ไม่ได้ เพราะเราคือโนอาห์!”
สิ้นสุดคำสนทนาโต้ตอบน่านฟ้าทิศตะวันตกของโลกในอาณาเขตทวีปยุโรปก็เกิดฉากต่อสู้กันระหว่างอากาศยานรบที่ต่างฝักฝ่ายเสียงขีปนาวุธอานุภาพทำลายล้างสูงดังสนั่นจนโลกเงียบ หมอกควันจากะเิลอยขีดคลุ้งหนาระบายไปทั่วทั้งท้องฟ้า
“ANC ขอเตือนอีกครั้ง เราไม่มีเจตนา..”
“เลิกพล่ามได้แล้ว อย่างมากก็แค่ตายเพื่อเจตนารมณ์แห่งโนอาห์”
“พวกนายมันก็แค่พวกแยกแยะความถูกต้องไม่เป็งั้นก็อย่าหาว่าพวกเราไร้มนุษยธรรมก็แล้วกัน”
.
..น่านฟ้าทิศตะวันตกเฉียงใต้ของโลก
“ตอนนี้อากาศยานที่ระบุตัวตนว่าเป็ ANCกำลังเปิดฉากรบกับหน่วยรบโนอาห์ครับท่านประธาน”
“อย่างนั้นเหรอ”
“…”
“พวกมันรู้พิกัดของโนอาห์ได้ยังไง”
“คงเป็ตอนที่ระบบเน็ทเวิร์กของเราล่มครับท่านประธาน”
“อืม คงเป็อย่างนั้น”
“ANC เรียก Bell 525 และโนอาห์ทั้งหมด ยอมจำนนและลงจอดเพื่อเห็นแก่ชีวิตของตัวเองและพวกพ้องซะ”
“โจมตีพวกมันซะเหล่านักรบแห่งโนอาห์เพราะโลกนี้ยัง้าผู้กล้าอย่างพวกเรา”
“หน่วยรบโนอาห์ทราบ พร้อมปฏิบัติตามคำสั่ง”
“มึงมาไกลมากเลยนะ..”
“?”
“..จากหน่วยลับผู้รักชาติ กลายมาเป็ว่าที่ผู้ครองโลก”
“คุณเป็ใคร”
“คงจำกูไม่ได้แล้วสิ..ไอ้สร”
“…”
“ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างมึงจะทำอะไรยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้”
“เป็มึงสินะ..ไอ้พละ”
“ใช่กูเอง”
“ไม่ได้เจอกันนาน พอมาได้เจอ เลยออกจะไม่ธรรมดา”
“หึ เจอกันบนท้องฟ้าที่คุ้นเคยเวลาทำภารกิจลับอันภาคภูมิ ..แต่ตอนนี้ช่างต่างจากตอนนั้น”
”มันก็แค่ประสบการณ์ของชีวิต ออ ต้องขอบใจมึงที่ดูแลคิลให้เป็อย่างดี”
“ถ้ากูรู้ว่าไอ้คิวเป็คิล กูจะทำลายมันทิ้งซะ”
“ลูกมึงคงไม่ยอม เพราะยังอุตส่าห์ตามคิลมาถึงที่นี่”
“…”
“ออ ต้องขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ดูแลลูกให้ ..ป่านนี้ก็คง”
“พูดมาให้หมด! ตอนนี้ลูกกูอยู่ไหน”
“ก็ยังอยู่ข้างล่างนั่น..สักที่ ส่วนว่ายังมีชีวิตอยู่ไหม กูก็ไม่แน่ใจ”
“มึง!!!”
“ออ ขอเตือนในฐานะคนที่เคยเป็เพื่อนกันมา”
“…”
“ตัดใจ แล้วก็ลืมว่าเคยมีลูกคนนี้ซะ”
“..!!!”
“J-20รหัส T1 เรียก ANC ขอคำยืนยันการปฏิบัติการโจมตีBell 525 ของโนอาห์!! ประธานของโนอาห์กรุ๊ปอยู่ในอากาศยานนี้แน่นอน”
“ANCทราบ ยืนยันให้โจมตี Bell 525 และกำลังรบของโนอาห์ได้”
.
..อาณาจักรโนอาห์
..ห้องควบคุมส่วนกลาง
..อาร์
“เราต้องเริ่มจากตรงไหน”
“ตอนนี้ระบบควบคุมทั้งหมดถูกไวรัสตัวนึงก่อกวนอยู่ และไวรัสนี่เป็ฝีมือของคีย์”
“ยอดเยี่ยม ผมกำลังชมนะ ในฐานะของแฮกเกอร์” ไม่อยากคิดว่าถ้าคิวได้รับคุณสมบัติด้านนี้ของคีย์มาด้วย..กูคงเอามึงไม่อยู่แน่
“…”
“แล้วแอนตี้ไวรัส..คีย์คงมี?”
“ไม่ มันเป็ไวรัสที่มีสมการซับซ้อนคีย์้าไช้ไวรัสเพื่อทำลายอยู่แล้ว เลยไม่ได้คิดว่าจะต้องมีแอนตี้ไว้แก้”
“..งั้นสิ่งที่พวกเราต้องทำ?”
“หยุดไวรัสตัวนี้ให้ได้”
ผมปล่อยลมหายใจบางๆ “..เป็เกียรติมากที่จะได้ร่วมทำงานกับคุณอีกครั้ง..อิชะ”
“ผมเองก็เช่นกัน..เอลฟ์”
.
..ห้องควบคุมนิวเคลียร์
“นายแน่ใจนะว่าไหว”
“ตรงไหนของฉันที่มันบอกนายว่าฉันไม่ไหว”
“ก็ทุกตรง นายเริ่มไอหนักขึ้น เดินเป๊ๆ หน้าก็เริ่มซีด..เรากลับกันไหม”
“ไม่ได้ ถึงฉันจะอยากตายพร้อมอิชะมากกว่านาย แต่ถ้าฉันหยุดมันได้..”
“..ก็จะได้อยู่ต่อไปกับอิชะ”
“…”
“เอาล่ะ หลังประตูนี่เป็ห้องควบคุมพลังงานนิวเคลียร์ ตอนนี้ประตูนิรภัยบานนี้ถูกปิดแ่าที่ระดับสามซึ่งจะช่วยปิดกั้นความดันจากภายใน และแน่นอน ห้องนี้ถูกออกแบบ ใช้วัสดุที่ดูดซับ ทนแรงะเิได้สามสิบเปอร์เซ็นต์ก่อนที่ทุกอย่างจะหลอมละลายเพราะความร้อนตอนนี้ ฉันกับนายอยู่ใกล้ความตายแค่เอื้อมมือ”
“..นั่นสินะ แต่มันก็คุ้มค่าที่จะเสี่ยงนิ แล้วก็ถ้ารอดออกไปได้ฉันไม่ขออะไรมาก ..แค่ให้ฉันได้อยู่กับเด็กนั่นก็พอ”
“งั้นเหรอ ขอน้อยดีนะ”
“..ฉันไม่ได้ขอน้อยสักนิด ออกจะเห็นแก่ตัวด้วยซ้ำ”
“ฉันชอบความคิดของนาย”
“งั้นเหรอ งั้นเราก็ลุยกันเถอะ”
“..อืม”
.
..น่านฟ้าทิศตะวันตกของโลก
เครื่องบินรบนับสิบลำตกร่วงราวฝนโปรยในหน้ามรสุม เขม่าควันเพลิงรุกท่วมซากอากาศยานที่หักพังกองอยู่เหนือพื้นนุ่มสีขาวของหิมะในหน้าหนาวยังมีคนจำนวนหนึ่งที่หลงรอดจากการปะทะกันบนท้องฟ้า แต่คงไม่นาน..หากภัยจากนิวเคลียร์เดินทางมาถึง
“F-22เรียก ANC”
“ANCทราบ”
“ขอรายงานสถานการณ์จากทิศตะวันตกขณะนี้อากาศยานรบของโนอาห์ถูกทำลายเรียบร้อย เหลือเพียงอากาศยานลำเลียงพลเรือนที่ยังไม่ยอมปฏิบัติตามข้อเรียกร้องของเรา”
“ขอทราบความเสียหายที่สามารถประเมินได้”
“เบื้องต้นเครื่องบินรบฝ่าย ANC ตกเก้าลำ และทางฝั่งของโนอาห์ตกสิบเอ็ดลำโดยไม่สามารถระบุได้ว่าพลขับทั้งหมดรอดชีวิตหรือไม่”
“ANCทราบและจะส่งหน่วยกู้ภัยเข้าช่วยเหลือทั้งหมดออกจากพื้นที่สู้รบโดยด่วน ส่วนอากาศยานลำเลียงพลเรือนของโนอาห์ANC ยืนยันให้ใช้วิธีเจรจาเพื่อลดความสูญเสีย”
“F-22ทราบ จะพยายามต่อไป โดยจะเข้าบินล้อมกรอบเพื่อกดดัน”
“ANCทราบ ขอให้สันติสุขจงยืนอยู่ข้างเรา”
.
..ห้องควบคุมนิวเคลียร์
..คิล
อากาศภายในโถงกว้างหนักหน่วงจนนึกอยากเวียนหัว ถึงจะมีหน้ากากพ่วงออกซิเจนบริสุทธิ์ที่ครอบอยู่บนใบหน้าแต่ก็ยังรับรู้ได้ว่าไม่มีมนุษย์หน้าไหนทนมีชีวิตรอดในสภาวะนี้ได้แน่แถมอุณหภูมิที่ร้อนระอุจนต้องถอดเสื้อแจ็กเกตหนังออกจนเหลือแค่เสื้อยืดตัวในเหงื่อเริ่มแตกซึมทั่วตัว ขนาดคนแข็งแรงมากยังอยู่ยากขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงคีย์ที่ร่างกายอ่อนแอ
“ในห้องคอนโทรลนั่นจะมีแผงควบคุมระบบการทำงาน นายเปิดมันที”
“…”
……………………..
“อ๊ะ คุณคีย์!!!”
“พวกนาย? คนดูแลระบบของที่นี่.. ทำไมยังอยู่ทั้งที่มีคำสั่งอพยพ”
“พวกเราพยายามที่จะแก้ไข.. แต่มันก็”
“พวกนายทำได้ดีมาก เอาล่ะ ฉันจะลองดู เรามาลองพยายามไปด้วยกัน”
“ครับ”
“ก่อนอื่น เราคงต้องลดความดันของที่นี่ แล้วก็อุณหภูมิ ในเมื่อระบบท่ออากาศมีปัญหาเราคงต้องใช้วิธีพื้นฐานที่พอทำได้”
“…”
“ขอฉันดูพิมพ์เขียวของที่นี่”
“นี่ครับคุณคีย์”
…………………….
“ตรงนี้คือทางออกฉุกเฉินออกไปข้างนอกใช่ไหม”
“ใช่ครับ”
“เราจะเปิดมัน”
“แต่คุณคีย์ครับ ถ้าเราเปิดมันออก แรงดันอากาศจากด้านนอกจะไม่ยิ่งไหลอัดเข้ามาภายในเหรอครับมันอาจจะยิ่งเลวร้าย..”
“ใช่ครับ แล้วยิ่งตอนนี้ด้านนอกมีหิมะปกคลุม ผมไม่คิดว่าจะสามารถเปิดประตูบานนี้ได้ด้วยซ้ำหรือต่อให้เปิดได้ ก็เสี่ยงกลับการโดนหิมะทับตายไม่ก็หิมะนั่นแหละที่ปิดทางไม่ให้อากาศเข้าออก”
“เราอยู่ชั้นใต้ดินนะครับ ความเป็ไปได้นี้มันแทบจะเป็ไปไม่ได้”
“แต่นี่เป็ทางเดียว..”
“ก็แค่ลองดู ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วนิ ไม่ใช่รึไง”
“ใช่ คิลพูดถูก”
“แต่ว่าคุณคีย์..”
“มันน่าจะดีกว่านั่งรอความตาย ไปกันเถอะ”
“นายไม่ต้องไปหรอก รออยู่นี่”
“อย่ามาทำเหมือนฉันอ่อนแอ ฉันไม่ชอบ”
“แต่อิชะต้องยิ่งไม่ชอบแน่ ถ้ารู้ว่านายฝืนทำอะไรแบบนี้”
“ถ้านายไม่พูด อิชะก็จะไม่มีวันรู้”
“ว๊าววว เซอร์ไพรส์ นึกว่านายจะเกรงใจอิชะซะอีก”
“…”
“เอางี้ นายทำอะไรกับแผงควบคุมนี่ได้บ้างเผื่อว่านายจะแก้ปัญหาพวกนี้ได้ก่อนฉันไปถึงประตูฉุกเฉินนี่”
“..คิดออกวิธีนึง คือเราต้องรีเซตระบบทั้งหมด”
“แต่นั่นมันไม่ง่ายเลยนะครับคุณคีย์ แถมใช้เวลาไม่น้อย”
“งั้นเอาตามนี้ คีย์กับหัวหน้าระบบอยู่นี่ แก้ปัญหาด้วยสมองส่วนฉันกับที่เหลือจะไปที่ทางออกนั่น ไปใช้แรงแก้ปัญหา”
“ได้ เอาตามนี้ ..ดูแลตัวเองด้วย มีคนรอนายอยู่”
“อืม แน่นอน ฉันรักตัวเองอยู่แล้ว”
“…”
พูดไปแบบนั้นทั้งที่ไม่ได้มีความมั่นใจสักนิด เอาวะความตายไม่ได้น่ากลัวสักนิด ตายช้าตายเร็วสักวันก็ต้องตาย..
ประตูนิรภัยถูกเปิดออกให้เห็นอุโมงค์ทางเดินขนาดพอดีสำหรับสองคน ถึงจะไม่ได้ถูกสร้างขึ้นอย่างสวยงามเพอร์เฟคตามแบบฉบับของโนอาห์แต่มันก็มีเสาเหล็กค้ำยันอย่างแ่าน่าไว้ใจ
“เราต้องเดินไปอีกไกลแค่ไหน” อย่างน้อยเสียงพูดคุยกันใต้หน้ากากออกซิเจนก็น่าจะช่วยผ่อนอารมณ์ความตึงเครียดได้บ้าง
“ประมาณอีกหนึ่งกิโล”
“..เราคงต้องเร่งฝีเท้า เวลาเหลือน้อยแล้ว”
“…”
“พวกนายมีลูกเมียไหม”
“มี”
“ฉันก็มี”
“แล้วพวกเขาอยู่ไหน”
“อพยพพร้อมทีม”
“ของฉันก็เหมือนกัน”
“อืมดี งั้นเรามาพยายามเพื่อพวกเขา”
“…”
ร่างกายเริ่มล้าเพราะอุณหภูมิ ความกดอากาศ และออกซิเจนที่ร่อยหรอลำคอแห้งหนืดกลืนน้ำลายยาก ..สติใกล้วูบเต็มทีสภาพของอีกสองคนที่มาด้วยกันยิ่งแย่กว่า แรงจะเดินคงใกล้หมดแขนที่ยังพอมีเรี่ยวแรงต้องคอยเกาะก่ายพยุงร่างไปตามผนังหินหยาบ
“เอาล่ะ หยุดหายใจกันก่อน” พูดกับ ทั้งสองคนเสร็จก็นั่งลงเพื่อพัก ..ขอแค่สองนาทีเพราะหลังจากนี้คงต้องใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่เพื่อแลกกับการมีชีวิตต่อ
.
..ห้องคอนโทรลระบบควบคุมพลังงานนิวเคลียร์
..คีย์
“เอาล่ะ ฉันจะกดรหัสเพื่อรีเซตระบบทั้งหมดเวลาของเราจะนับถอยหลังทันที”
“ครับคุณคีย์”
“..แค่ห้านาที”
“...”
“เราต้องกรอกการตั้งค่าทั้งหมดที่ควรเป็ให้ทันก่อนที่เราจะควบคุมอะไรไว้ไม่ได้เลย”
“ครับ”
“คิล.. ได้ยินฉันไหม”
“..ได้ยิน ถึงเสียงจะซ่าๆ หายๆ ก็เถอะ”
“ตอนนี้ถึงไหนแล้ว”
“ฉันมาถึงประตูที่ว่าแล้ว ใครเป็คนออกแบบเผอิญฉันไม่ได้พกขวานมาซะด้วย”
“นายจะบ้ารึไง แค่สแกนตาของนายมันก็เปิดออกแล้วมันถูกออกแบบมาอย่างดี”
“งั้นครั้งสุดท้ายที่มันถูกตรวจสภาพก็คงเมื่อทศวรรษที่แล้ว”
“หมายความว่าไง”
“เพราะมันถูกล็อก ขึ้นสนิม”
“?!?”
“อากาศก็ใกล้หมดเต็มที สองคนที่มากับฉันก็นอนนิ่งไปนานแล้ว ออแต่ยังหายใจนะ”
“..นายอยู่คนเดียว?!”
“ฝากความคิดถึงถึงเด็กนั่นด้วย..ห่างกันยังไม่ถึงยี่สิบนาทีก็อยากเจอหน้าซะแล้ว”
“กลับมาซะ!!”
“ฉันยังไม่คิดจะยอมแพ้หรอกนะ”
“เลิกดื้อแล้วกลับมา นายยังพอมีเวลา..”
“เอาเป็ว่านายทำหน้าที่ของนายให้เสร็จไวๆ ล่ะกันฉันจะทำในส่วนของฉันให้ดีที่สุด”
“..นายนี่มัน”
“ฉันก็คือนาย จำไว้”
“...”
“จากห้องนิวเคลียร์ติดต่อห้องควบคุมส่วนกลาง ได้ยินฉันไหมอิชะ”
“อืม ได้ยิน ยังชัดดีอยู่”
“แสดงว่าระบบการสื่อสารไม่ได้เสียหาย”
“นายเป็ไงมั่ง สภาพอากาศที่นั่นคงแย่มาก”
“อืม ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่ เอาล่ะ ไม่มีเวลาแล้วฉันกำลังจะรีเซตระบบทั้งหมดและจะมีเวลาแค่ห้านาทีเพื่อทำให้ระบบทั้งหมดเหมาะกับสถานการณ์ตอนนี้”
“...”
“ทางนู้นเป็ไงบ้าง”
“ฉันกับหมออาร์กำลังเขียนแอนตี้ไวรัสของนายอยู่ คงอีกไม่นานหมออาร์ชมด้วยนะว่านายเก่งมาก ไวรัสที่นายเขียนซับซ้อนน่าปวดหัว”
“ขอบคุณสำหรับคำชม ออตอนนี้คิลไปที่ทางออกฉุกเฉินเพื่อเปิดประตูระบายความดันของที่นี่..”
“นั่นมันแทบเป็ไปไม่ได้ อันตรายเกินไป!”
“ใช่ ตอนนี้ไม่ว่าทางไหนก็อันตรายทั้งนั้น..”
“...”
“ฉันรักนายนะ..อิชะ”
“...”
“ฉันอยากบอกนาย ..เผื่อว่าจะไม่มีโอกาส”
“...”
“ขอบใจที่อยู่ข้างฉันมาตลอด..”
“..ฉันอยากฟังนายพูดใกล้ๆ เพราะฉะนั้น ฉันยังไม่ขอรับคำขอบคุณจากนาย”
“อืม ก็ได้”
“..ได้เวลารีเซตแล้ว ทุกอย่างจะเริ่มต้นใหม่ด้วยดีรีบทำแล้วรีบกลับมา ฉันรอนายอยู่..”
“ครับ”
.
..ห้องควบคุมส่วนกลาง
..อิชะ / อาร์
“คีย์เหรอ”
“ใช่ คีย์กำลังจะรีเซตระบบการควบคุมระบบพลังงานนิวเคลียร์จะมีเวลาแค่ห้านาทีเพื่อการตั้งค่าระบบที่สอดคล้องและเหมาะสม”
“...”
“ส่วนคิล.. กำลังไปที่ทางออกฉุกเฉินคิลจะเปิดประตูลดความดันและระบายอากาศ”
“..ยังเหมาะสำหรับงานใช้แรงเหมือนเดิม”
“ไม่เลย มันไม่ได้ใช้แค่แรงหรอก แต่มันต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อจะทำมันให้สำเร็จ”
“...”
“แล้วก็.. คิลฝากบอกนายว่า ‘คิดถึง’”
“...”
.
.
.
5K
