[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ คุณหนู  ครบ 40 นาทีแล้ว ”

ไอริสหันมองลุงสนิท เวลา 40 นาทีหมดลงไปแล้ว นักสู้ได้กระจายตัวเข้าปิดล้อมเขตใจกลางเมือง Z เอาไว้ได้แล้ว เหลือเพียงแค่บุกถล่มซอมบี้ด้านในเพียงเท่านั้น  เมื่อวิทยุสื่อสารของทุกกลุ่มรายงานดังบอกให้รู้ถึงความพร้อม ไอริสจึงบอกให้คนของเธอเดินหน้าเข้าสู่ใจกลางเมืองในทันที เหล่าซอมบี้ที่ถูกล้อมเอาไว้ตั้งแต่แรกพยายามส่งเสียงขู่คำรามมนุษย์ที่สร้างรั้วขึ้นมาป้องกันไม่ให้พวกมันหลบหนีก่อนจะกระโจนเข้าหานักสู้หวังจะบุกฝ่าออกไป

 “ อย่าให้มีตัวใดรอดไปได้ ”

ต่อให้หลายคนจะมีความเหนื่อยสะสม ระดับของหลายคนกลับไม่ได้หยุดอยู่เท่าเดิม พละกำลังของระดับ 3 ที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งกับพละกำลังของระดับ 4 ที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งห่างชั้นกัน การบุกในครั้งนี้จึงรวดเร็วกว่าช่วงเวลาที่ไล่กวาดล้างซอมบี้รอบๆเมือง Z เป็นอย่างมาก ถึงซอมบี้จะแข็งแกร่งและมีจำนวนเยอะกว่า เหล่านักสู้สามารถจบการต่อสู้ในตอนเที่ยงคืนได้ตามกำหนดอย่างแน่นอน

“ ไปไปไป บุกเข้าไป อย่าปล่อยให้พวกมันหลุดออกไปได้! ”

“ พยายามรักษาตำแหน่งของตนเองเอาไว้ อย่าได้เดินออกจากแถวหน้ากระดาน !”

---------------------------------------------------------------

“ หยุด หนูต้องการวันหยุด ไม่ไหวแล้ว! ”

แอลลี่ทิ้งตัวลงนอนบนพื้นด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ การไล่ล่าซอมบี้ของเมือง X นับว่ายากไม่น้อย ต่อให้พวกมันจะมีระดับต่ำกว่าก็ตาม การกระจายตัวของซอมบี้ทำให้เธอต้องวิ่งเต็มกำลังไล่สังหารพวกมันเพื่อไม่ให้บุกเข้าถึงใจกลางเมือง เมื่อครู่ที่ฆ่าไปเป็นซอมบี้ตัวสุดท้าย เธอจึงทิ้งตัวลงนอนด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อย

“ หลังจากกวาดล้างเมือง Z จบน่าจะมีเวลาให้พักสักครึ่งวัน ”

“ พี่ไอริสบอกว่าน่าจะมีสัก 1 วัน ทำไมมันลดลงเรื่อยๆล่ะ ”

“ ไม่รู้สิ แต่จากที่ฉันเห็นเหมือนว่าหลายอย่างจะถูกเร่งให้เร็วขึ้น ไม่แน่การพักอาจจะเหลือแค่ 6 ชั่วโมงเท่านั้นก็ได้ ”

“ หา ยิ่งพูดยิ่งลดน้อยลงไปเรื่อยๆ แบบนี้เราจะไม่ตายจากความเหนื่อยก่อนหรือไงคะ ”

แอลลี่พลิกตัวขึ้นมามองดูพี่ชาย อีกฝ่ายมีอาการเหน็ดเหนื่อยไม่ต่างกัน ถึงอย่างนั้นปากของพี่เธอกลับเต็มไปด้วยเลือดทำให้รู้ว่าไปแอบกินตับซอมบี้มา ที่น่าสนใจมากกว่านั้นคือช่วงเวลาที่เธอทิ้งตัวนอนบนพื้น เขาแอบไปเก็บร่างซอมบี้ระดับ 7 กลับมารวมกันป้องกันไม่ให้ซอมบี้ตัวใดได้กิน

“  แอลลี่เธอฆ่าไป 2 ตัวใช่ไหม ”

“ ค่ะ ตัวหนึ่งเป็นแมว มันฆ่าพวกเดียวกันเพื่อทำให้หนูเมิน คิดว่ามันน่าจะแอบหนีจากการไล่ล่าของหนูถ้าหากเดินผ่านจุดนั้นไป นับว่าฉลาดมากค่ะ ส่วนระดับ 7 อีกตัวเป็นกระทิง มันไม่ค่อยฉลาดเท่าแมว แต่พละกำลังของมันเยอะมากๆ หนูก็เลยหักคอมันด้วยแขนสุดแข็งแกร่งของหนู แต่ยังไงก็เถอะ มันเล่นวิ่งชนสิ่งกีดขวางแม้กระทั่งกระโดดนำส่วนคอด้านหลังกระแทกดิน ชุดเกราะที่ทำจากกั้งถึงกับแตกเลย พี่ดูนี่สิ ”

โยฮันหันมองไปด้านหลังของน้องสาว ชุดเกราะกั้งระดับ 7 แตกเสียหาย ถึงแม้จะมีใยพันเอาไว้ก็ตาม ความสามารถในการรับแรงกระแทกของมันลดต่ำลง การที่เธอพูดกับเขาได้หน้าตาเฉยคงเพราะเปลี่ยนผิวหนังให้กลายเป็นของแข็งจนต้านแรงกระแทกที่ทะลุผ่านเปลือกกั้งได้

“ ไม่มีเปลือกขนาดใหญ่แบบนั้นอีกแล้วสิ เอากะโหลกของมันไปสะพายหลังแทนก่อนไหมล่ะ ”

“ จะดีเหรอคะ ”  กระดูกสันหลังของเธอคือส่วนที่สำคัญจำเป็นต้องได้รับการปกป้อง เพียงแต่ว่าซอมบี้ระดับ 7 ทั้ง 4 ที่เธอและพี่ชายฆ่าไปนั้นมีขนาดตัวเล็กมาก ส่วนที่สามารถคลุมหลังของเธอได้จึงมีเพียงแค่กะโหลกของตัวที่เป็นวัวเท่านั้น เธอจึงมองมันด้วยสายตาขยะแขยงเล็กน้อย

“ ดีสิ  ดีกว่าเอาหลังรับ” 

โยฮันเปลี่ยนมือให้กลายเป็นใบมีดตัดลงไปยังศีรษะวัว เขาต้องการส่วนกะโหลก ไม่ต้องการส่วนปากและขากรรไกจึงได้ตัดมันทิ้งไป หลังจากนั้นเขาก็เริ่มก่อไฟก่อนจะเผาศีรษะของวัวให้เหลือแค่กะโหลกไม่มีเนื้อหนังติด

แอลลี่จ้องมองดูพี่ชายก่อไฟซ่อมชุดเกราะส่วนหลังเธอจึงหันมองไปยังใจกลางเมือง ตอนนี้กำลังมีเสียงการต่อสู้ส่งออกมาจากฝั่งนั้นจนเธอที่อยู่ไกลออกมาได้ยินเสียง

“ เราไม่ไปช่วยเหรอคะ ”

“ ซอมบี้จากเมือง X น่ากลัวกว่า เราจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ อีกอย่างฉันมีรางสังหรณ์ว่าวินจะให้เราเคลื่อนไหว ”

“ หา ยังมีงานอื่นให้เราทำด้วยเหรอ หนูหมดแรงแล้วนะ ”

“ ไปหาตับมาย่างเร็ว ตอนนี้ยังมีไฟอยู่ ”

“ ค่า ” แอลลี่ทำหน้าหงอยก่อนจะวิ่งไปหาตับมาย่าง เพียงแต่เธอตัดเนื้อซอมบี้ระดับ 4 ที่ดูน่ากินมาด้วยเพื่อปิ้งมันกับไฟร้อนๆ นับว่าโชคดีที่เธอนำเครื่องปรุงห้อยติดตัวมาด้วยจึงทำให้เนื้อของซอมบี้อร่อยกว่าย่างผ่านไฟไม่มีการปรุงแต่ง ในระหว่างนั่งย่างเนื้อไปเรื่อยๆนี้เอง แอลลี่ก็ได้หันไปสอบถามพี่ชายเกี่ยวกับพลังของเขา

“ พี่คะ พี่ควบคุมกระดูกได้ ทำไมไม่ควบคุมให้กระดูกแผ่ออกเป็นแผ่นแล้วมาแปะหลังหนูแทนล่ะ หรือถ้าให้ดีกว่านั้น ทำเป็นชุดเกราะครบเซ็ตเลย จินตนาการให้กระดูกเป็นเกราะส่วนต่างๆ แบบนี้ก็ดีเลยไม่ใช่เหรอคะ”

ยิ่งแสดงความคิดแอลลี่ก็ยิ่งแสดงท่าทางตื่นเต้นออกมาเมื่อรู้ว่าพี่ชายของเธอสามารถสร้างชุดเกราะสุดเท่ให้ได้ พี่ของเธอกลับดับฝันก่อน ดูท่าคงต้องรอให้พี่ของเธอแข็งแกร่งกว่านี้ถึงจะสามารถทำตามที่เธอต้องการ

“ มันต่างกัน ฉันควบคุมกระดูกได้ก็จริง แต่หากจะตัดแบ่งแล้วล่ะก็มีแค่กระดูกที่สร้างออกมาจากกำปั้นเท่านั้น แม้จะควบคุมได้มันก็เปลี่ยนลักษณะให้คล้ายกับมีด ดาบ หอกเท่านั้น มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ส่วนจะให้สร้างชุดเกราะคงไม่น่าจะทำได้ ”

“ กระดองเต่าที่หนูเคยเห็นไม่ใช่สิ่งที่ตัดแบ่งได้เหรอ ”

โยฮันส่งการควบคุมไปยังหลังมือซ้ายเผยให้เห็นกระดองเต่าเล็กๆ จากนั้นเขาก็เริ่มขยายกระดองเต่าให้มีขนาดใหญ่จนเท่าฝาชีสามารถครอบอาหารได้พร้อมกัน 10 จาน แอลลี่คิดว่าถ้าตัดสิ่งนี้ทำโล่ป้องกันหรือชุดเกราะส่วนหลังได้คงจะดีไม่น้อย

“ ถ้าจะให้ฉันแบ่งเจ้านี่ เธอรับได้เหรอที่มีพี่แขนด้วน ”

“ มันเป็นแขนของพี่เหรอ ”

“ ใช่ ถ้าตัดกระดองนี้ออกไป ฉันจะเหลือแค่แขน มือจะหายไป ต่างจากดาบและมีดที่ตัดให้เธอ เอาล่ะ มาเร็วจะติดตั้งให้”

แอลลี่มองไปยังกะโหลกวัวแล้วหันหลังให้พี่ชาย เปลือกกั้งไม่ได้นำออกไปเพราะติดกะโหลกทับลงไป หากไม่มีฐานรองรับจะทำให้บริเวณรอยตัดของกะโหลกกดทับลงไปบนหลัง ดังนั้นจึงต้องใช้เปลือกกั้งรองรับเพื่อให้กระจายน้ำหนักได้ดี 

“ วาว มีเขาด้วย ”

แอลลี่มองไปยังเขาที่โผล่ออกมาบริเวณไหล่ แม้จะอยู่ด้านหลังของเธอก็ตาม หากมองจากด้านหน้าราวกับว่าเธอเป็นปีศาจมีเขางอกออกมา ทว่าพี่ของเธอกลับตัดทิ้งแล้วให้เหตุผลช่วงหลบหนี หากต้องมุดท่อมันจะทำให้เธอติดอยู่ที่ไหนสักแห่งจึงต้องตัดทิ้งไป

“ พี่ พี่โยได้ยินผมไหม ”

วิทยุสื่อสารดังขึ้นเบาๆ มันเป็นเสียงของวินที่นั่งอยู่ภายในฐาน  เสียงการต่อสู้ภายในเมืองยังคงดัง เขาจึงรอฟังว่าอีกฝ่ายจะขอให้เขาไปช่วยเหลือหรือเปล่า

“ มีอะไรเหรอ ”

“ พี่ ซอมบี้จากเมือง X หยุดเดินทางมาแล้วใช่ไหม ”

“ ใช่ แล้วสถานการณ์ทางฝั่งนักสู้เป็นยังไง”

“ ยังคงอยู่ในเกณฑ์ที่ดี พี่ ผมมีบางเรื่องอยากจะขอร้อง พี่ช่วยเดินทางไปสำรวจเส้นทางระหว่างเมือง Z และเมือง X หน่อย ผมอยากรู้ว่ามีซอมบี้อีกกี่ฝูงกำลังเดินทางมาที่นี่ ”

“ แค่สำรวจใช่ไหม ”

“ ครับแค่สำรวจ โดยเส้นทางแรกผมอยากให้พี่สำรวจเส้นทางรถไฟ ซอมบี้เมือง X ที่บุกมาเมื่อกี้น่าจะมาจากทางนี้ จากนั้นขอให้พี่สำรวจถนนที่เชื่อมต่อระหว่างทั้งสองเมือง ”

“ ได้ ฉันพาแอลลี่ไปด้วยได้ใช่ไหม ”

“ได้ครับพี่ เมือง Z ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว หากระดับ 7 ไม่โผล่ออกมา ”

แอลลี่ยิ้มแห้งหลังจากรู้ว่าสิ่งที่พี่พูดเป็นเรื่องจริง ในเร็วๆนี้เธอจะได้งานทำ การพูดคุยระหว่างพี่ชายเธอและฐานได้รับงานมาหนึ่งอย่าง นั่นคือการเดินทางสำรวจเส้นทางระหว่างเมือง X และเมือง Z 

“ แอลลี่ อัตราการวิวัฒนาการของเธออยู่ที่ 57 % แล้วใช่ไหม ”

“  ใช่ค่ะ ” แอลลี่ทำหน้าไม่เข้าใจ เธอเริ่มสงสัยพี่ชายมานานแล้วเกี่ยวกับการมองดูอัตราการวิวัฒนาการของคนอื่น 

นักสู้ทุกคนไม่สามารถมองเห็นอัตราการติดเชื้อและอัตราการวิวัฒนาการของคนอื่นได้ ยกเว้นของตนเองเท่านั้น แต่หลายครั้งดูเหมือนว่าพี่ของเธอจะพูดออกมาโดยที่เธอยังไม่ได้บอกแอลลี่จึงอดไม่ได้ต้องถามออกไปตรงๆ

“ พี่คะ หนูสังเกตมานานแล้ว พี่มองเห็นอัตราการติดเชื้อและอัตราการวิวัฒนาการของคนอื่นด้วยเหรอ ” 

“ มันก็แสดงตลอดเวลาไม่ใช่หรือไง ”

“ ใช่ แต่หนูไม่เห็นของพี่นะ รวมไปถึงของคนอื่นๆด้วย ” คิ้วของโยฮันขมวดเข้าชนกัน ไม่นานคิ้วนั้นก็คลายออก เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจเพราะเขามองเห็นหลายอย่างที่คนอื่นไม่เห็น การจะมองเห็นอัตราการติดเชื้อและอัตราการวิวัฒนาการของคนอื่นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเขา

“ ว่าแต่ของพี่อยู่ที่เท่าไหร่แล้ว ”

“ 78 %  ”

“ โหว งั้นก็ใกล้จะวิวัฒนาการแล้วสิ ถ้ามีซอมบี้เมือง X บุกมาอีกได้วิวัฒนาการแน่ๆ เดี๋ยวนะคะ เราจะออกไปสำรวจเส้นทางใช่ไหม ไล่ล่าพวกมันให้วิวัฒนาการดีหรือเปล่าคะ ”

“ มันก็ดี แต่ต้องดูด้วยว่าหลังจากเราฆ่าไปแล้วจะมีอันตรายอะไรรอเราอยู่หรือเปล่า ”

การฆ่าซอมบี้เพื่อวิวัฒนาการสำหรับโยฮันในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องยุ่งยาก จากจำนวนซอมบี้เมือง X เขาสามารถวิวัฒนาการได้ในทันทีถ้าเผชิญหน้ากับพวกมันอีก ต่อให้จะฆ่าระดับ 6 ก็ตาม จำนวนพวกมันที่มีหลายร้อยสามารถเพิ่มอัตราวิวัฒนาการให้เขาได้ สำหรับระดับ 7 เขาคิดว่าคงจะหาง่ายเหมือนหาซอมบี้ระดับ 6 ภายในเมือง Z 

“ เอาล่ะไปกันเถอะ ”

โยฮันยิงใยแปะติดน้องสาวแล้วบินขึ้นไปบนท้องฟ้าปล่อยให้อีกฝ่ายห้อยโตงเตงไม่ต่างจากกำลังนั่งชิงช้า  แอลลี่จึงมองดูนาฬิกา เพื่อให้เห็นเวลาว่าเริ่มการสำรวจตั้งแต่ตอนไหน เวลาขณะนี้อยู่ที่ 18.21 น. นับว่าเป็นช่วงที่พึ่งค่ำ

“ พี่คะ แม้เราจะมองเห็นตอนกลางคืนได้ก็เถอะ สำรวจดึกๆดื่นๆไม่อันตรายเหรอ ยิ่งเป็นเส้นทางไปเมือง X อีก ”

“ มันก็อันตรายนั่นแหละ ก็เลยให้เราที่มีพลังสูงกว่าคนอื่นๆมาสำรวจไง เอาล่ะช่วยฉันมองหาอะไรแปลกๆในมุมมองสายตาด้วย อย่ามัวแต่นั่งชมวิว ”

“ ค่า ”

โยฮันบินเข้าไปใกล้รางรถไฟที่ใช้เดินทางมุ่งหน้าลงสู่ทางใต้เมือง X รางรถไฟนี้พวกเขาใช้เดินทางหลบหนีออกมาจากเมือง X ทว่ามันกลับมีช่วงข้ามแม่น้ำที่พวกเขาทำลายเพื่อสกัดไม่ให้ซอมบี้ไล่ตามมา

หลังจากเจอรางรถไฟโยฮันก็เริ่มเพิ่มความเร็วมุ่งหน้าไปให้ถึงตำแหน่งแม่น้ำที่เขาทำลายสะพานข้ามทิ้งไป

“ รางรถไฟที่นี่ก็หนีไม่พ้นถูกต้นไม้กลืนกินสินะคะ ”

แอลลี่ทำหน้าวิตกเล็กน้อย สิ่งที่ได้รับผลกระทบจากการบินของอินทรีย์ขนาดเท่าตึก 20 ชั้น ไม่ได้มีแค่บริเวณเส้นทางที่มันบินผ่าน ความสูงในการบินของมันเมื่อรวมเข้ากับแรงลมทำให้ละอองที่มันปลดปล่อยออกมานั้นแพร่กระจายได้ไกล ทำให้ทางใต้ของเมือง Z กลายเป็นป่าขนาดใหญ่ แม้จะเคยผ่านเส้นทางนี้มาแล้วมันกลับไม่เหลือความคุ้นเคยให้เธอเลยสักนิด.